Η Κροκοσυλλέκτρια / The Saffron Gatherer

Dzur Dinner - Σαλάτα του Βάλαμπαρ

2011-05-21T02:50:00.000-07:00

Όπως περίμενα, έχασα μερικές (βρε άντε να χαθείς, ψεύτρα, γιατί δε λες «πολλές»;) εβδομάδες για να ολοκληρώσω το αφιέρωμα στο φανταστικό γεύμα, που ετοίμασα για τους φίλους μου το Νοέμβρη. Ευτυχώς δεν έχουν μείνει πολλά πιάτα ακόμα, οπότε θα προσπαθήσω να τα πάρω εν τάχει.

Δεν ήταν δύσκολο ούτε και χρονοβόρο να γίνει μια απλή σαλάτα, διότι τα υλικά που χρησιμοποίησε ο Βάλαμπαρ ήταν αρκετά απλά όπως μπορεί να δει κανείς στη λίστα των υλικών. Το μόνο που δε μπόρεσα να αναπαράγω ήταν τα ζαχαρωμένα ροδοπέταλα (τα αντικατέστησα με φράουλες), διότι είχαν την εντύπωση ότι εκείνα που αγοράζουμε από τα ανθοπωλεία δεν είναι κατάλληλα προς βρώση. Αργότερα ρώτησα τον ανθοπώλη της γειτονιάς μου και μου είπε ότι η πρωινή του δουλειά είναι μάγειρας κι ότι τέτοια τριαντάφυλλα χρησιμοποιεί. Εσείς, καλού-κακού ρωτήστε πριν αγοράσετε ροδοπέταλα. Μην αφρίσουν τα μέσα μας.

Η δεύτερη δυσκολία, εύκολα ξεπεράσιμη, ήταν το τυρί, που όπως και όλα τα αναφερόμενα στο γεύμα ήταν «τοπικό», που θα πει φανταστικό. Νίθλαν σου λέει. Οξύ και μοσχάτο. Οκέι, λέω κι εγώ, δηλαδή μια ώριμη παρμεζάνα; Τι καλύτερο και πιο ταιριαστό να πέσει σε νιφάδες πάνω από μια δροσερή σαλάτα;

Σαλάτα του Βάλαμπαρ

Μερίδες: 12
Χρόνος: 15 λεπτά (+1 μέρα για το μαρινάρισμα της αγκινάρας)

Υλικά

1 σαλάτα φριζέ
12 ντοματίνια τσέρι
1 μεγάλη πορτοκαλί πιπεριά
1 κονσέρβα καρδιές κοκκοφοίνικα
1 κονσέρβα καρδιές αγκινάρας
½ φλιτζάνι ξύδι μπαλσάμικο
½ φλιτζάνι ελαιόλαδο
½ φλιτζάνι τριμμένη ώριμη παρμεζάνα
3 μεγάλες κατεψυγμένες φράουλες

Εκτέλεση

Ετοιμάζουμε τις αγκινάρες: σε ένα αεροστεγές βάζο τοποθετούμε τις καρδιές αγκινάρας κομμένες στα τέσσερα και τις περιχύνουμε με το μπαλσάμικο και το ελαιόλαδο. Ανακατέβουμε καλά, χτυπώντας το βάζο και το βάζουμε στο ψυγείο για 24 ώρες.

Σε μια μεγάλη σαλατιέρα, σπάμε τη σαλάτα με το χέρι σε μέτρια κομμάτια. Πασπαλίζουμε από πάνω όλα τα υπόλοιπα υλικά (εκτός από την παρμεζάνα και τις φράουλες) και τις αγκινάρες αφού τις βγάλουμε από τη μαρινάδα. Αλατίζουμε, προσεκτικά γιατί θα πέσει και η παρμεζάνα, κι ανακατεύουμε.

Χτυπάμε στο μπλέντερ το μπαλσάμικο της μαρινάδας και περιχύνουμε τη σαλάτα. Πασπαλίζουμε με την παρμεζάνα. Κόβουμε σε πολύ λεπτά φετάκια τις φράουλες, τις προσθέτουμε και σερβίρουμε.

Σχετικές αναρτήσεις:

Dzur Dinner Reconstructed
Dzur Dinner - Κατά φαντασίαν επιλογή
Dzur Dinner - Ρέβες, σταφιδέλαιο και άλλα τινά
Dzur Dinner - This Is Not A Drill
Dzur Dinner - Οίνος Ευφραίνει
Dzur Dinner - Aftermath
Dzur Dinner - Πιατέλα του Χωρικού
Dzur Dinner - Λάνγκος
Dzur Dinner - Σάμι
Dzur Dinner - Σούπα Μανιτάρι-Σιτάρι
Dzur Dinner - Τυρί Σερτάλια
Dzur Dinner - Ψάρι α λα Αντριλάνκα

Φωτογραφία/Photo Credits: Λευτέρης Κεραμίδας

Dzur Dinner - Ψάρι α λα Αντριλάνκα

2011-02-09T00:50:00.000-08:00

Πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις ένα φιλέτο ψαριού γεμιστό;

Αν απαντήσατε "πολύ", πέσατε μέσα. Πέρα από τις επιλογές των αναλογιών της συνταγής (πόσο καρότο, πόσο σκόρδο, πόσο δεντρολίβανο) το ψήσιμο σε λαδόκλλα ήταν από μόνο του μια δοκιμή και μάλιστα πυρηνικών διαστάσεων.

Cut one: ένα καροτάκι μόνο, τρεις σκελίδες σκόρδο, μισό κουταλάκι δεντρολίβανο όχι τριμμένο και οι φέτες λεμονιού μαζί με τη λευκή μεμβράνη που τις προστατεύει, αυτό που χωρίζει την ψίχα του φρούτου από τη φλούδα του. Αποτέλεσμα: ένα νερουλό πορτοκαλί χρώμα (γεύση από το καρότο μηδεμία), στα όρια να μου πέσει η πίεση, ξύλα σε κάθε μπουκιά και πικρό σα διάολος από τις λεμονόφλουδες. Για να μη μιλήσω για τις ρέβες, που αχνιστές-ξεαχνιστές ήταν απίστευτα πικρές.

Cut two: τρία καρότα, μία σκελίδα σκόρδο, μισό κουταλάκι τριμμένο δεντρολίβανο και από το λεμόνι μόνο η ψίχα του. Προσθέστε δυο κουταλιές της σούπα λάδι και μπόλικη πάπρικα γλυκιά. Αποτέλεσμα: καρότο οκέι, σκόρδο της αφάντης, δεντρολίβανο οκέι, λεμόνι οκέι. Αντί για ρέβες αποφάσισα να το ρίξω στα σπαράγγια, αλλά…

Αλλά ξέχασα ότι Νοέμβρη μήνα, σπαράγγια δε βρίσκεις που να χτυπιέσαι. Τι κάνουμε τώρα; Σπαράγγια κονσέρβας; Μπλιαχ, άσε που το λεμονοβούτυρο που έπρεπε να τα σκεπάζει δε θα έλιωνε αν δεν ήταν ζεστά. Άρα; Πατατούλες. Μικρές, κιτρινόσαρκες, στρουμπουλές πατατούλες, βραστές, με το λεμονοβουτυράκι τους. Οι οποίες δυστυχώς, όταν έφτασε η ώρα να σερβιριστούν, είχαν κρυώσει και δεν τόλμησα να προσθέσω το λεμονοβούτυρο. Άλλη μια αποτυχία.

Αποτέλεσμα συνολικό, της τελικής δοκιμής: Χμ. Δεν πέρασε απαρατήρητο, αλλά δεν έκανε και τόση εντύπωση όση θα περίμενα. Έπρεπε να ανεβάσω την ποσότητα του σκόρδου και του αλατιού και να το σερβίρω με τις πατάτες αχνιστές με το λεμονοβούτυρό τους. Έτσι, γυμνούλι όπως το παρουσίασα, μάλλον δεν εντυπωσίασε όσο του άξιζε. Αλλά δεν πειράζει. Την επόμενη φορά θα γίνει όπως πρέπει.

Σημείωση: Το ψήσιμο στη λαδόκολλα είχε ένα παράπλευρο κέρδος. Η λαδόκολλα γέμισε με ένα παράξενο ζωμό, από το υγρά του ψαριού και τα καρότα που σχεδόν έβρασαν. Ο ζωμός αυτός, η σάλτσα του για να το πούμε σωστά, ήταν πεντανόστιμη, τόσο από το σκόρδο και το αλατοπίπερο, όσο και από την πάπρικα και το δενδρολίβανο. Σαν καλή τσιγκούνα μαγείρισσα, τη μάζεψα (στις δοκιμές), όχι στο ίδιο το τραπέζι) και τη σέρβιρα πάνω σε ρύζι μπασμάτι με το ψάρι για συνοδευτικό. Μεγαλείο γεύμα ήταν αυτό. Αν και θα βοηθούσε να την πήξω με λίγο κορν φλάουρ.

Ψάρι α λα Αντριλάνκα

Μερίδες: 12
Χρόνος: 45 λεπτά

Υλικά

6 φιλέτα παγκάσιου
10 μέτρια καρότα τριμμένα στο χοντρό τρίφτη
4 μεγάλες σκελίδες σκόρδο λυωμένο
3 μεγάλα λεμόνια
1 κουταλάκι του γλυκού δεντρολίβανο όσο το δυνατόν τριμμένο
Αλάτι
Μαύρο πιπέρι τριμμένο
Πάπρικα γλυκειά
6 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

Εκτέλεση

Αλατοπιπερώνουμε τα φιλέτα κι απ’ τις δυο πλευρές και τα πασπαλίζουμε με μπόλικη πάπρικαμόνο από την εξωτερική.
Σε τρία κομμάτια λαδόκολλα βάζουμε από ένα φιλέτο, με την τρυφερή πλευρά προς τα πάνω.
Σε ένα μπωλ, ανακατεύουμε τα καρότα και το σκόρδο, μαζί με ελάχιστο αλάτι και το λάδι.
Κόβουμε φέτες από τα λεμόνια, προσεκτικά ώστε να μη μείνουν καθόλου λευκές μεμβράνες.
Μοιράζουμε το μείγμα σκόρδου-καρότου στα φιλέτα και σκεπάζουμε με τις φέτες του λεμονιού.
Τοποθετούμε από πάνω τα υπόλοιπα φιλέτα με την τρυφερή τους πλευρά προς τα κάτω και τυλίγουμε καλά στη λαδόκολλες. Τυλίγουμε κάθε δεματάκι σε τρεις επιπλέον στρώσεις λαδόκολλας και τελικά σε μια στρώση αλουμινόχαρτο.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο με αέρα, στους 300οC για περίπου 20 με 30 λεπτά, αναλόγως του πάχους του φιλέτου.
Σερβίρουμε με άσπρα σπαράγγια αχνιστά ή ρύζι μπασμάτι και με τη σάλτσα του ψαριού για σως ή με πατατούλες βραστές με λεμονοβούτυρο.

Βραστές πατατούλες με λεμονοβούτυρο

Μερίδες: 12
Χρόνος: 30 λεπτά

Υλικά

1,5 Kgr μικρές στρογγυλές πατατούλες
Για το λεμονοβούτυρο:
150 gr βούτυρο
Ξύσμα από δύο λεμόνια

Εκτέλεση

Ετοιμάζουμε το λεμονοβούτυρο: αφήνουμε το βούτυρο εκτός ψυγείου για μια ώρα, να μαλακώσει κι έπειτα το δουλεύουμε καλά με το ξύσμα λεμονιού. Του δίνουμε σχήμα σαλαμιού (περίπου 5 εκατοστά διάμετρο) και το βάζουμε στο ψυγείο να παγώσει.
Πλεόυμε καλά τις πατάτες και τις ρίχνουμε με τη φλούδα τους σε κατσαρόλα με αλατισμένο νερό που βράζει για περίπου 20 με 25 λεπτά, αναλόγως τις πατάτες. Δοκιμάζουμε με ένα πιρούνι αν έχουν βράσει, τις βγάζουμε από το νερό και μόλις κρυώσουν λίγο, τις ξεφλουδίζουμε.
Κόβουμε από το λεμονοβούτυρο φέτες περίπου μισό δάχτυλο παχιές και τις σερβίρουμε πάνω στις πατάτες, να λειώσει το βούτυρο με τη θερμότητα. Σερβίρουμε αμέσως.

Σχετικές αναρτήσεις:

Dzur Dinner Reconstructed
Dzur Dinner - Κατά φαντασίαν επιλογή
Dzur Dinner - Ρέβες, σταφιδέλαιο και άλλα τινά
Dzur Dinner - This Is Not A Drill
Dzur Dinner - Οίνος Ευφραίνει
Dzur Dinner - Aftermath
Dzur Dinner - Πιατέλα του Χωρικού
Dzur Dinner - Λάνγκος
Dzur Dinner - Σάμι
Dzur Dinner - Σούπα Μανιτάρι-Σιτάρι
Dzur Dinner - Τυρί Σερτάλια

Φωτογραφία/Photo Credits: Λευτέρης Κεραμίδας

Dzur Dinner - Τυρί Σερτάλια

2011-01-31T01:51:00.000-08:00

Ένα μείγμα τυριών, ανθότυρο και κατίκι, με ελάχιστο θρούμπι ήταν η ανακατασκευή του τυριού που αναφέρει ο Μπρουστ. Η επιλογή της αναλογίας ήταν αρκετά μακρά διαδικασία, όμως άξιζε τον κόπο. Οι γεύσεις ήταν ακριβώς αυτές που περιγράφονται:

[…] γεύση που θύμιζε άγριο θρούμπι και κάτι γλυκό. Επίσης γαργαλούσε ελάχιστα
την άκρη της γλώσσας

Δυστυχώς, στο γεύμα, αντιστοιχούσε στον καθένα μας από μια μικρή μπουκίτσα. Θεωρώ ότι από τους περισσότερους πέρασε απαρατήρητο, αλλά εγώ που το έφαγα σχεδόν μόνο του, όταν το δοκίμαζα, το εκτίμησα πολύ περισσότερο. Ίσως σε κάποιο άλλο τραπέζι, να το δώσω πιο κεντρικό ρόλο. Τότε θα λάμψει κι η δική του παρουσία

Τυρί Σερτάλια

Μερίδες: 12
Χρόνος: 10 λεπτά

Υλικά
150 gr ανθότυρο
200 gr κατίκι Δομοκού
1 κουταλιά της σούπας θρούμπι
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

Εκτέλεση
Σε ένα μπωλ δουλεύουμε το ανθότυρο με ένα πιρούνι, να σπάσει και να γίνει κρέμα.. Προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά κι ανακατεύουμε καλά, να ομογενοποιηθούν. Σερβίρουμε σε κρακεράκια, ει δυνατόν ανάλατα.

Σχετικές αναρτήσεις:

Dzur Dinner Reconstructed
Dzur Dinner - Κατά φαντασίαν επιλογή
Dzur Dinner - Ρέβες, σταφιδέλαιο και άλλα τινά
Dzur Dinner - This Is Not A Drill
Dzur Dinner - Οίνος Ευφραίνει
Dzur Dinner - Aftermath
Dzur Dinner - Πιατέλα του Χωρικού
Dzur Dinner - Λάνγκος
Dzur Dinner - Σάμι
Dzur Dinner - Σούπα Μανιτάρι-Σιτάρι

Dzur Dinner - Σούπα Μανιτάρι-Σιτάρι

2011-01-23T23:58:00.000-08:00

Χάρηκα πάρα πολύ που το γεύμα περιείχε και μια σούπα. Ήταν ένα από τα οικοδεσποινικά μου όνειρα, να προσφέρω μια φορά στους καλεσμένους μου ένα είδος σούπας. Κονσομέ, διάφανο με ελάχιστο λάδι. Ή μια σούπα με νουντλς, κινέζικη, με τζίντζερ κι ένα βραστό αυγό για γαρνιτούρα. Ή μια κρεμμυδόσουπα γαλλική, με μια φέτα ψωμί και ψημένο τυρί από πάνω, να λιώνει. Ή ακόμα καλύτερο, ένα amuse bouche σφηνάκι, με σούπα κίτρινης κολοκύθας πουρέ ή με μανιτάρι πουρέ ή με σπανάκι κι ένα φλοιδάκι τραγανό μπέικον για στολίδι.

Και μιας και τα γενέθλιά μου είναι το Νοέμβρη και συνήθως, συνήθως λέω, βρέχει, μια καυτή σουπίτσα θα ήταν τέλεια για να ξεκινήσει η προθέρμανση του στομαχιού για την επικείμενη κραιπάλη. Όταν πρωτοδιάβασα τη συνταγή, που ο Μπρουστ τη δίνει με τόση ακρίβεια που καταντά ενοχλητικό, είχα στο μυαλό μου ένα παχύ αδιαφανές υγρό, μέσα στο οποίο επέπλεαν σπόροι στρουμπουλό κριθάρι και μικρά κομμάτια, σχεδόν στο ίδιο μέγεθος, από μανιτάρια. Στην πορεία, η εικόνα αυτή άλλαξε άρδην.

Το κριθάρι το έψαξα (όχι με πολύ ενθουσιασμό κι επιμονή, οφείλω να ομολογήσω) και δεν το βρήκα πουθενά, οπότε με κάθε ανακούφιση, πήρα ένα σακουλάκι σιτάρι, που ξέρω να το μαγειρεύω με μια σχετική άνεση. Στη δοκιμή, είχα και τις αποτυχίες μου. Το σκόρδο της ήταν πολύ δυνατό, η πάπρικα λιγότερη απ’ όση θα ήταν ωραίο να έχει, το σαφράν της περισσότερο και πίκριζε και το αλάτι της ήταν να την κάνει λύσσα, ενώ τα μανιτάρια που υπέθεσα αρχικά ότι θα χρειάζονταν ήταν τρεις φορές περισσότερα από εκείνα που έπρεπε τελικά να βάλω.

Τα δε μανιτάρια μ’ έκαναν και πήρα μια λαχτάρα, που το φύσαγα και δεν κρύωνε. Η ιδέα ήταν να βάλω μικρά λευκά, μικρά καφετιά και μερικά αποξηραμένα πορτσίνι, για την πολυτέλεια του θέματος. Δεν είχα ξαναδοκιμάσει ποτέ πορτσίνι, αλλά πόσο δύσκολο ήταν πια; Τα βάζεις σε ζεστό νερό για τουλάχιστον 20 λεπτά, τα στραγγίζεις καλά και τα προσθέτεις στο φαγητό. Χμ-χμ, ναι, έχετε μυρίσει ποτέ πορτσίνι την ώρα που φουσκώνουν στο νερό; Ας μην δώσω ακριβώς τη χροιά της οσμής, γιατί εδώ μιλάμε δια εδέσματα και ουχί δια σκωρ. Ευτυχώς όμως η αγγλιστί λεγόμενη foul stench υποχώρησε μόλις τα μανιτάρια έπεσαν στην κατσαρόλα.

Τα αποτελέσματα ήταν… ε, τώρα τι να πω. Καταρχήν όλοι πρόσεξαν το χρώμα, που μπορεί στο πιάτο να ήταν παραδοσιακά καφετούλι, αλλά εκεί που πιτσιλούσε έπαιρνε έναν πολύ ρέιβ χαρακτήρα -το σαφράν το είχε απογειώσει κυριολεκτικά. Κι από γεύση, θες τα τρία είδη μανιταριών, θες το λίπος χήνας, θες το σκορδάκι που τσιμπούσε ελαχιστότατα στη γλώσσα, θες κι η βουνίσια καταγωγή των δύο τουλάχιστον από τους συνδαιτυμόνες, ε, πώς να σας το πω πια, ορισμένοι ακόμη την ονειρεύονται. Και να πω την αμαρτία μου, είμαι κι εγώ ένας απ’ αυτούς.

Σούπα μανιτάρι-σιτάρι

Μερίδες: 12
Χρόνος: 1 ½ ώρα (αναλόγως του πόσο εύκολα βράζει το κοτόπουλο)

Υλικά

1 ολόκληρο κοτόπουλο σε κομμάτια
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο στα τέσσερα
2 κλωνάρια σέλερυ
Μια πρέζα χοντρό αλάτι
Μια πρέζα άσπρο πιπέρι τριμμένο
1+2 πρέζες σκόνη σαφράν
1 φλιτζάνι του τσαγιού ολόκληρο στάρι ή πληγούρι ή κριθάρι
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένο
2 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
5 κουταλιές της σούπας λίπος χήνας
300 gr φρέσκα μανιτάρια λευκά και καφετιά, σε κύβους
1 σακουλάκι (περίπου 1 φλιτζάνι) αποξηραμένα μανιτάρια πορτσίνι

Εκτέλεση

Σε μια κατσαρόλα βάζουμε νερό να βράσει. Προσθέτουμε το κοτόπουλο, το κρεμμύδι, το σέλερυ, το αλάτι, το πιπέρι και 1 πρέζα σαφράν. Το βράζουμε ως να μαλακώσει το κοτόπουλο.

Σουρώνουμε τη σούπα και κρατάμε μόνο το ζωμό. Συμπληρώνουμε με νερό, ως να γίνει περίπου 2,5 λίτρα. Το ξαναβάζουμε στη φωτιά και μόλις πάρει βράση προσθέτουμε το κριθάρι. Το βράζουμε για περίπου μία ώρα. Δοκιμάζουμε, κι αν χρειαστεί, συμπληρώνουμε το αλάτι του.

Βράζουμε περίπου δυο φλιτζάνια νερό στο βραστήρα και το βάζουμε σε ένα μπωλ. Ρίχνουμε μέσα τα αποξηραμένα πορτσίνι και τα αφήνουμε να τραβήξουν νερό και να μαλακώσουν, περίπου 20 λεπτά. Τα στραγγίζουμε και πέντε λεπτά πριν το τέλος της σούπας, τα προσθέτουμε στην κατσαρόλα, μαζί με τα υπόλοιπα μανιτάρια.

Σε ένα κατσαρολάκι βάζουμε το λίπος χήνας να κάψει και μαραίνουμε το σκόρδο και τα κρεμμυδάκια, ως να γίνουν διάφανα. Προσθέτουμε το μείγμα του κρεμμυδιού στη σούπα κι ανακατεύουμε, να πάρει μια βράση.

Προσθέτουμε το υπόλοιπο σαφράν, ανακατεύουμε καλά και κατεβάζουμε από τη φωτιά. Το αφήνουμε να σταθεί για λίγο, περίπου 15 λεπτά και το σερβίρουμε ζεστό.

Σχετικές αναρτήσεις:

Dzur Dinner Reconstructed
Dzur Dinner - Κατά φαντασίαν επιλογή
Dzur Dinner - Ρέβες, σταφιδέλαιο και άλλα τινά
Dzur Dinner - This Is Not A Drill
Dzur Dinner - Οίνος Ευφραίνει
Dzur Dinner - Aftermath
Dzur Dinner - Πιατέλα του Χωρικού
Dzur Dinner - Λάνγκος
Dzur Dinner - Σάμι

Dzur Dinner - Σάμι

2011-01-17T00:08:00.000-08:00

Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις του γεύματος ήταν η αναπαραγωγή του σάμι. Όχι μόνο γιατί ήταν ένα πιάτο που δεν είχα ξαναφτιάξει στη ζωή μου, αλλά και γιατί μέχρι να πέσω τυχαία πάνω στην ανάρτηση αυτή έσπαγα το κεφάλι μου να καταλάβω τι ακριβώς ήταν.

Αλλά ας δούμε τι λέει ο θείος Στήβεν σχετικά

Πουθενά αλλού δεν έχω βρει σάμι, μόνο στου Βάλαμπαρ, και δεν έχω ιδέα πώς
γίνεται. Είναι κατά κύριο λόγο πάγος, σπασμένος ή πολύ ψιλοκομμένος, με γεύσεις
και με, εμ, με κάτι ακόμα εκεί μέσα που το κρατάει συνεκτικό. Μπορεί κάποιο
είδος κρέμας, μπορεί αυγό. Η γεύση είναι πολύ απαλή, αλλά μου θυμίζει κάποια
κρασιά που προτιμά ο Μόρρολαν -κρασιά που σου γαργαλάνε τη γλώσσα. Το σάμι δεν έχει αυτό το γαργαλητό, αλλά έχει μια τόση δα ιδέα από τη γεύση.

Μπέρδεμα ε; Κυρίως για όσους άτυχους δεν έχουν ακουστά την έκφραση palate cleanser. Είναι ένα πιάτο που σερβίρεται σε κάποια μεγάλα γεύματα κι η δουλεία του είναι ακριβώς αυτή που λέει το όνομά του: να «καθαρίζει» τον ουρανίσκο και το υπόλοιπο στόμα από τις γεύσεις των ορεκτικών, ώστε να είναι πλήρης η απόλαυση της γεύσης του πρώτου πιάτου.

Έψαχνα λοιπόν να βρω κάτι που να μοιάζει με σορμπέ. Ένα σορμπέ λεμονιού ίσως. Αλλά το κείμενο μιλάει και για αυγό ή κρέμα. Κι η συνταγή για σορμπέ που έχω εγώ στο τετράδιό μου με τις συνταγές δεν περιέχει ούτε αυγό ούτε κρέμα.

Είχαν περάσει αρκετές μέρες και το γεύμα πλησίαζε χωρίς να έχω κατασταλάξει ακόμη σχετικά με το σάμι, όταν σκέφτηκα να αρχίσω να ψάχνω στο ίντερνετ όχι για palate cleansers, αλλά για σορμπέ. Ε, ναι, έχω κι εγώ σαν παιδί δικαίωμα στην ηλιθιότητα. Και μόλις τρία κλικ μετά την απόφασή μου αυτή έπεσα πάνω στον τέλειο υποψήφιο για τη θέση του σάμι: πάγος, αυγό, και γεύσεις σαν εκείνες του κρασιού. Τι κι αν το γλυκολέμονο δεν έχει γεύση κρασιού; Από τη στιγμή που βρήκα τον καμβά, το μυαλό μου κατάφερε να αναπαραστήσει το κέντημα: αντί για γλυκολέμονο, κρασί!

Η πρώτη δοκιμή έγινε με μεγάλη προσοχή. Αντί για γλυκολέμονο (χυμό και ξύσμα) πρόσθεσα Μαυροδάφνη Πατρών. Η μαγκιά (κι όχι η τσιγκουνιά μου) ήταν ότι το μπουκάλι είχε τουλάχιστον 10 μέρες ανοιχτό στο ψυγείο, οπότε η πολύ γλύκα και το βαρύ άρωμα της μαυροδάφνης είχε αρχίσει ν’ αλλάζει. Έφτιαξα ένα ελαφρύ σιρόπι με νερό και ζάχαρη, χτύπησα ένα ασπράδι αυγού σε σφιχτή μαρέγκα και τα ανακάτεψα. Τα πάγωσα για 3 ώρες και τα ξανανακάτεψα. Κι ύστερα ξανά για τρεις ώρες στην κατάψυξη, χτύπημα στο μπλέντερ να γίνει απαλό και ξαναπάγωμα και μετά σερβίρισμα.

Πολύ δυνατό αποτέλεσμα. Η Μαυροδάφνη δε χαρίστηκε και η απαλότητα που υποτίθεται ότι είχε το σάμι εξαφανίστηκε στους ατμούς της αλκοόλης. Όχι ότι δεν το κάτσαμε κάτω, εγώ η αδελφή κι η μαμά. Αλλά η νοστιμιά του δεν ήταν το κύριο μέλημά μου εκείνη τη στιγμή. Η γεύση δεν ήταν απαλή, καθαριστική. Τουλάχιστον δε βρωμούσε το αυγό, όπως φοβόμουν.

Η δεύτερη και τελευταία δοκιμή (εκείνη που τελικά σερβιρίστηκε στο γεύμα) ήταν με λάιμ, μια κουταλίτσα της σούπας φρέσκο γάλα και δυόσμο. Πήρα ως δεδομένο ότι δε θα άρεσε σε όλους, αλλά εξεπλάγην ευχάριστα: όλοι το υποδέχτηκαν με ενδιαφέρον κι ο δυόσμος βοήθησε να μην το εκλάβουν οι ουρανίσκοι τους ως γλυκό.

Σάμι (Βελουδένιο σορμπέ λεμόνι

Μερίδες: περίπου 1 λίτρο
Χρόνος: 15 λεπτά (+6 ώρες στην κατάψυξη)

Υλικά

500 ml νερό
250 gr ζάχαρη
Χυμός 6 γλυκολέμονων (λάιμ)
Ξύσμα 6 γλυκολέμονων
1 κουταλιά της σούπας φρέσκο γάλα
1 κουταλάκι του γλυκού αποξηραμένος δυόσμος, καλά τριμμένος

Εκτέλεση

Σε ένα κατσαρολάκι, ζεσταίνουμε το νερό και τη ζάχαρη ως να σχηματιστεί ένα ελαφρύ σιρόπι. Αφαιρούμε από τη φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει.

Προσθέτουμε στο σιρόπι το χυμό και το ξύσμα λεμονιού και το ανακατεύουμε καλά. Προσθέτουμε επίσης το γάλα και το δυόσμο.

Βάζουμε το σορμπέ στην κατάψυξη για τρεις ώρες, κατά προτίμηση σε μεταλλικό μπωλ. Μετά τις τρεις ώρες, το ανακατεύομε με ένα πιρούνι. Ο δυόσμος θα έχει ανέβει όλος στην επιφάνεια, οπότε ανακατεύομε πολύ καλά, να πάει παντού. Ψύχουμε ξανά για άλλες τρεις ώρες.

Λίγο πριν το σερβίρουμε, το χτυπάμε λίγο στο μπλέντερ να γίνει βελουδένιο. Σερβίρουμε αμέσως.

Σχετικές αναρτήσεις:

Dzur Dinner Reconstructed
Dzur Dinner - Κατά φαντασίαν επιλογή
Dzur Dinner - Ρέβες, σταφιδέλαιο και άλλα τινά
Dzur Dinner - This Is Not A Drill
Dzur Dinner - Οίνος Ευφραίνει
Dzur Dinner - Aftermath
Dzur Dinner - Πιατέλα του Χωρικού
Dzur Dinner - Λάνγκος

Dzur Dinner - Λάνγκος

2011-01-10T23:51:00.000-08:00

Η περιγραφή του Μπρουστ, σε αυτό το γεύμα, σχετικά με το λάνγκος είναι λεπτομερής και σε βάζει στα αίματα δια μιας: Τηγανίζεις ένα κάπως γλυκό ψωμάκι και το τρως καυτό κόβοντας δαγκωνιές από μια σκελίδα σκόρδο. Σε μια στιγμή αναλαμπής, ανακάλυψα -κατόπιν εορτής δυστυχώς- ότι το λάνγκος είναι ένα από τα παραδοσιακά γρήγορα φαγητά της Ουγγαρίας, κάτι μεταξύ τυρόπιτας και πίτσας, αλλά με μπόλικη λαδούρα και γιγαντιαίο μέγεθος. Τροφή δυναμίτης. Κι όχι μόνο για τους γευστικούς κάλυκες, αλλά και για τις κοινωνικές σχέσεις…

Ευθύς εξαρχής είχα συμπεράνει ότι αν έβαζα τους καλεσμένους μου να υποστούν το μαρτύριο της δαγκωματιάς ωμού σκόρδου, μάλλον δε θα ξανάρχονταν σπίτι μου για φαΐ. Οπότε ξέπεσα στην εύκολη λύση του απλού σκορδόψωμου: Κόβεις μια σκελίδα στα δύο, τρίβεις με το εσωτερικό της μια φετούλα ψωμιού και ύστερα τηγανίζεις το ψωμάκι ή το ψήνεις στο γκριλ, ραντίζοντάς το με λίγο λάδι και πασπαλίζοντάς το με αλάτι.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δε δοκίμασα να κάνω και το κατιτί μου παραπάνω. Δοκίμασα το ψωμί μπριος, αλλά ήταν πολύ γλυκό. Δοκίμασα να χτυπήσω στο μούλτι αλάτι και σκόρδο, να το κάνω αλοιφή και με αυτό να αλείψω τις φετούλες, αλλά αποτυχία και πάλι, το σκόρδο κάηκε στο ψήσιμο και πίκρισε.

Κι έμεινα με την παραδοσιακή συνταγή.

Και κανείς μας δε βγήκε χαμένος από αυτό.

Λάνγκος
Μερίδες: 12
Χρόνος: 15 λεπτά

Υλικά

Μια γαλλική μπαγκέττα, άσπρη
1 μεγάλη σκελίδα σκόρδο
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
Ροζ αλάτι από το Ιράν

Εκτέλεση

Κόβουμε τη μπαγκέτα σε λοξά φετάκια ένα δάχτυλο χοντρά.

Βάζουμε την τοστιέρα να κάψει.

Κόβουμε τη σκελίδα το σκόρδο κατά μήκος και την τρίβουμε πάνω στη μια πλευρά από τα φετάκια της μπαγκέττας. Αλείφουμε με λάδι τη σκορδωμένη πλευρά.

Βάζουμε το ψωμάκι με το λάδι προς τα κάτω στην τοστιέρα και το ψήνουμε ως να ροδίσει ελαφρά.

Αφαιρούμε τα ψωμάκια από τη φωτιά και τα βάζουμε σε πιατέλα με τη λαδωμένη πλευρά προς τα πάνω. Ακουμπάμε πάνω τους έναν κόκκο ροζ αλατιού από το Ιράν και σερβίρουμε αμέσως.

Σχετικές αναρτήσεις:

Dzur Dinner Reconstructed
Dzur Dinner - Κατά φαντασίαν επιλογή
Dzur Dinner - Ρέβες, σταφιδέλαιο και άλλα τινά
Dzur Dinner - This Is Not A Drill
Dzur Dinner - Οίνος Ευφραίνει
Dzur Dinner - Aftermath
Dzur Dinner - Πιατέλα του Χωρικού

Φωτογραφία/Photo Credits: Λευτέρης Κεραμίδας

Dzur Dinner - Πιατέλα του Χωρικού

2011-01-05T03:12:00.000-08:00

Το πρώτο από τα πιάτα του γεύματος αυτού (που πολύ έχω καθυστερήσει να το ανεβάσω), το ορεκτικό, ήταν και το πιο εύκολο να αναπαραχθεί: Κόβεις πολύ λεπτές φετούλες από κρέατα και ψάρι, τα τηγανίζεις ελάχιστα και τα σερβίρεις με τρεις σάλτσες.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η περιγραφή του κειμένου ήταν αρκετά ασαφής σχετικά με τη μαρινάδα, εκτός από το σημείο όπου λέει ότι σίγουρα περιέχει λεμόνι. Οπότε έκανα διάφορες δοκιμές. Η πρώτη βερσιόν εκτός από σκόρδο δάφνη, μπαχάρι και μαύρο πιπέρι, είχε και ολόκληρο γαρίφαλο και αφέψημα από μαχλέπι. Μάλλον θα τον ξαναδοκιμάσω αυτόν τον συνδυασμό, όμως χωρίς σκόρδο και δάφνη, με περισσότερο μαρινάρισμα, περισσότερο μαχλέπι, μια σταλίτσα μαστίχα Χίου και μάλλον μόνο για κοτόπουλο. Τα υπόλοιπα δε θα απορροφήσουν το λεπτό άρωμα του μαχλεπιού.

Το μαρινάρισμα ήταν το εύκολο μέρος. Δυσκολία συνάντησα στην εκτέλεση του πιάτου. Δε γινόταν να εμφανίζω στο τραπέζι μια καυτή πλάκα από γρανίτη, ούτε να επιτρέψω στους καλεσμένους μου να κάνουν εκείνοι το μαγείρεμα, ακόμη κι αν αυτό θα έκανε την εμπειρία πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Κατέληξα στο ότι θα πρέπει να τους το ετοιμάσω εγώ, τελευταία στιγμή. Στις δοκιμές διάλεξα, για όσο το δυνατόν καλύτερη αναπαραγωγή των συνθηκών, ένα αντικολλητικό τηγάνι, στο οποίο έριξα ελάχιστο από το λάδι του μείγματος. Τηγάνισα ως να ροδίσουν το κοτόπουλο και το ψάρι. Οι γαρίδες, που τις έψησα λιγότερο, έγιναν σκληρές σαν τσίχλες. Στο κανονικό γεύμα, τις άφησα απλά να ζεσταθούν. Και πάλι μου βγήκαν πολύ σκληρές, αλλά τελικά ο ένοχος δεν ήταν το τηγάνισμα, αλλά το μαρινάρισμα.

Το μοσχάρι ήταν μια κάποια πρόκληση. Οι γευστικές συνήθειες του τόπου μου δεν περιλαμβάνουν μισοψημένο κρέας, ακόμη κι αν είναι κομμένο σε πολύ-πολύ-πολύ λεπτές φέτες. Δοκίμασα λοιπόν, να βράσω τις φετούλες του μοσχαριού μέχρι να μαλακώσουν, μετά να τις μαρινάρω και κατόπιν να τις τηγανίσω ως να ροδίσουν και να κάνουν μια ωραία τραγανή κρούστα στις γωνίες. Και δεν πέτυχε το κόλπο… Όταν το μοσχάρι έβρασε όσο να μασιέται, είχε ήδη γίνει ψίχουλα μέσα στην κατσαρόλα. Οπότε έμεινα με το αρχικό σχέδιο, μαρινάρισμα και μετά τηγάνισμα. Όχι το πιο μαλακό κρέας που έχετε φάει στη ζωή σας, αλλά σίγουρα το πιο γευστικό. Κι έκανε κι ωραία αντίθεση με την απαλή σάρκα του κοτόπουλου, του ψαριού και της γαρίδας.

Αναρωτιόμουν πραγματικά τι να κάνω με το ψάρι. Ο Μπρουστ το λέει longfish κι αυτό είναι όλο. Σολομός; Χέλι; Ζαργάνα; Ξιφίας, τι; Τι; Η επιλογή μου ήταν μάλλον της τεμπελιάς. Σκουμπρί. Που γίνεται και καπνιστό. Με το που κατέληξα στο σκουμπρί φυσικά, απορρίφθηκε δια μιας η επιλογή του ωμού. Εφόσον είχα διάφορες άλλες λεπτομέρειες για ν’ ανησυχώ, ας μην είχα και το θέμα της φρεσκάδας του ψαριού ή το αν τελικά θα αρρώσταιναν οι καλεσμένοι μου τρώγοντας ψάρι και κρέας μαγειρεμένο στο ίδιο τηγάνι και ταυτόχρονα. Μάλιστα, για να μην έχω και την έξτρα αγωνία της ποιότητας του χύμα καπνιστού σκουμπριού, προτίμησα την κονσέρβα. Flokos και ξερό ψωμί, κύριοι. Το κακό ήταν ότι όταν έφτασα να τηγανίσω τη μέρα του γεύματος, το σκουμπρί είχε διάφορα προβλήματα εμφάνισης και διαχείρισης. Οπότε παρά την προσπάθεια, παραλήφθηκε τελείως.

Η επιλογή της αναλογίας στο μείγμα λαδιού ήταν επίσης αντικείμενο δοκιμών. Στην πρώτη το φιστίκι ήταν πολύ δυνατό, ενώ στη δεύτερη ξεχώριζε το ελαιόλαδο. Τέλος αποφάσισα να γίνω τολμηρή και έπνιξα τα άλλα δύο στο σταφιδέλαιο. Επιτυχία στο λεπτό. Και καλό ανακάτεμα, πριν τα χρησιμοποιήσω, γιατί δεν ανακατεύονται μεταξύ τους, κάποιο από τα τρία πέφτει στον πάτο του μπουκαλιού.

Οι σάλτσες ήταν το παιχνιδάκι μου. Για τη σάλτσα γλυκολέμονο αποφάσισα να ακολουθήσω την παραδοσιακή πρακτική: ένα απλό λαδολέμονο, μόνο που αντί για λεμόνι έβαλα λάιμ.

Επίσης και η σάλτσα καυτερής μουστάρδας ενισχύθηκε με λεμόνι και σταφιδέλαιο. Αρχικά. Γιατί μετά με πιάσανε οι δοκιμές μου και την έκανα από την αρχή, με σκόνη μουστάρδας, ξύδι και νερό. Το αποτέλεσμα ήταν η απόδειξη του γιατί η μουστάρδα χρησιμοποιήθηκε ως δηλητηριώδες αέριο κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο: Δοκίμασα μια τόση δα σταλίτσα και αμέσως δάκρυσαν τα μάτια μου από το καυτερό. Η προσθήκη γιαουρτιού λίγο το βοήθησε…

Για τη σάλτσα με το χρένο είχα ενδοιασμούς αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι η πρώτη δοκιμή ήταν κι η πιο πετυχημένη. Το χορσράντις, που στα ελληνικά το λένε καυτερό χρένο ήταν ένα από τα προϊόντα που ποτέ πριν δεν είχα δοκιμάσει, αλλά ήταν το τυχερό μου να βγει μια χαρά. Απόδειξη, ότι όταν η άδεια πιατέλα έφυγε από το τραπέζι, τα μπολάκια της σάλτσας αυτής έμειναν δίπλα στα πιάτα. Τα κράτησαν δίπλα τους…

Αν το σύνολο άρεσε; Νομίζω πως ναι. Προσωπικά είχα τις αμφιβολίες μου για το σκουμπρί, πόσο μάλιστα που ήταν σκουμπρί κονσέρβας κι όχι φρέσκο, αλλά εφόσον δεν παρουσιάστηκε, δεν επιβεβαιώθηκαν. Από πού επιβεβαιώθηκε ήταν η επιτυχημένη ποικιλία και συνδυασμός γεύσεων. Πήρα ένα σουβλάκι γαρίδας με σάλτσα χρένο, μετά μοσχάρι με καυτερή μουστάρδα κι άφησα για τελευταία την απαλή γεύση του κοτόπουλου, με το γλυκολέμονο. Τέλειο. Απλά τέλειο.

Πιατέλα του χωρικού

Μερίδες: 12

Χρόνος: 1 ώρα (+12 για το μαρινάρισμα)

Υλικά
12 πολύ λεπτές σχεδόν διάφανες φέτες μοσχάρι φιλέτο
12 πολύ λεπτές σχεδόν διάφανες φέτες στήθος κοτόπουλο
12 λεπτές φέτες καπνιστό σκουμπρί (2 ή 3 κονσέρβες)
36 μέτριες γαρίδες, χωρίς κέλυφος
1/4 φλιτζάνι φυστικέλαιο
½ φλιτζάνι ελαιόλαδο με πολύ απαλή γεύση
1 ½ φλιτζάνι σταφιδέλαιο
Μαρουλόφυλλα για το σερβίρισμα

Για τη μαρινάδα:
Χυμός 4 λεμονιών
Ξύσμα 4 λεμονιών
1 σκελίδα σκόρδο
1 φύλλο δάφνης
8 κόκκοι μπαχάρι ολόκληρο
Αλάτι
8 κόκκοι πιπέρι ολόκληρο

Για τη σάλτσα καυτερής μουστάρδας:
5 κουταλάκια του γλυκού σκόνη μουστάρδας
5 κουταλιές της σούπας ξύδι
5 κουταλιές της σούπας νερό
2 κουταλιές της σούπας σταφιδέλαιο
150 gr γιαούρτι στραγγιστό

Για τη σάλτσα γλυκολέμονο:
Χυμός 4 γλυκολέμονων
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

Για τη σάλτσα χρένου:
1 σκελίδα σκόρδο λιωμένο
4 κουταλάκια του γλυκού σάλτσα χορσράντις
1 κουταλάκι του γλυκού σπασμένοι κόκκοι μουστάρδας
2 κουταλιές της σούπας ξύδι
4 κουταλιές της σούπας μαγιονέζα

Εκτέλεση:

Για τη σάλτσα καυτερής μουστάρδας: Βάζουμε σε μπωλ την σκόνη μουστάρδας, το ξύδι, το νερό και το σταφιδέλαιο και τα χτυπάμε καλά με το σύρμα, να ομογενοποιηθούν. Προσθέτουμε το γιαούρτι κι ανακατεύουμε καλά.

Για τη σάλτσα γλυκολέμονο: Βάζουμε στο μούλτι το χυμό γλυκολέμονων και το ελαιόλαδο και το χτυπάμε καλά, ως να αποκτήσει πυκνή και γαλακτώδη υφή. Σερβίρουμε αμέσως. Αν μείνει αρκετή ώρα και αρχίσει να χωρίζει το λεμόνι από το λάδι, το χτυπάμε πάλι στο μούλτι.

Για τη σάλτσα χρένου: Βάζουμε σε ένα βαζάκι του κόκκους της μουστάρδας με το ξύδι και το και συμπληρώνουμε με νερό. Το αφήνουμε να φουσκώσει για τουλάχιστον μία ώρα (μπορεί να γίνει κι από βραδίς). Στραγγίζουμε τους κόκκους και τους βάζουμε σε ένα μπωλ μαζί με το σκόρδο, το χορσράντις και τη μαγιονέζα κι ανακατεύουμε καλά.

Ετοιμάζουμε τη μαρινάδα: Σε ένα μπωλ ανακατεύουμε καλά όλα τα υλικά της μαρινάδας. Προσθέτουμε νερό ως να γίνει 1 λίτρο. Παίρνουμε τέσσερα μπωλ και βάζουμε στο ένα το μοσχάρι, στο δεύτερο το κοτόπουλο, στο τρίτο το σκουμπρί και στο τέταρτο τις γαρίδες, καθαρισμένες και χωρίς κέλυφος. Ρίχνουμε σε κάθε μπωλ λίγη από τη μαρινάδα, σε ίσες ποσότητες, και βάζουμε τα μπωλ στο ψυγείο για τουλάχιστον 8 ώρες (καλύτερα αποβραδίς).

Ετοιμάζουμε το μείγμα λαδιού: Σε ένα μπουκάλι βάζουμε και τα τρία έλαια και ανακατεύουμε καλά. Ζεσταίνουμε ένα αντικολλητικό τηγάνι ως να κάψει και το βρέχουμε με ένα ή δύο κουταλάκια του γλυκού από το μείγμα λαδιού, αφού ανακινήσουμε καλά το μπουκάλι, να ανακατευτούν τα λάδια. Στραγγίζουμε και στεγνώνουμε καλά τις φετούλες του μοσχαριού και τις τηγανίζουμε για περίπου 1 με δύο λεπτά από κάθε πλευρά.

Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία για το κοτόπουλο, τηγανίζοντας αυτή τη φορά 2 λεπτά την κάθε πλευρά, ως να ροδίσει. Δεν ξεχνάμε να ανακινήσουμε καλά το μπουκάλι με το μείγμα λαδιού, γιατί το φυστικέλαιο είναι βαρύτερο από τα άλλα δύο και «πέφτει» στο κάτω μέρος του μπουκαλιού.

Ομοίως με το σκουμπρί. Στραγγίζουμε το λάδι της κονσέρβας, αφαιρούμε την πέτσα και τα τυχόν ψιλά αγκαθάκια των πτερυγίων του ψαριού και το τηγανίζουμε για 1 λεπτό από κάθε πλευρά.

Για τις γαρίδες, τις περνάμε ανά 3 σε μια οδοντογλυφίδα ή μικρό σουβλάκι και τις τηγανίζουμε για 1 λεπτό από κάθε πλευρά. Προσοχή, να μην παραψηθούν.

Σερβίρουμε σε στρώμα από φύλλα μαρουλιού, με τις τρεις σάλτσες.

Σχετικές αναρτήσεις:

Dzur Dinner Reconstructed

Dzur Dinner - Κατά φαντασίαν επιλογή

Dzur Dinner - Ρέβες, σταφιδέλαιο και άλλα τινά

Dzur Dinner - This Is Not A Drill

Dzur Dinner - Οίνος Ευφραίνει

Dzur Dinner - Aftermath

2010-12-03T01:04:00.000-08:00

Μερικές εμπειρίες πρέπει να κατασταλάξουν μέσα σου για να τις κουβεντιάσεις. Η ένταση των συναισθημάτων είναι μεγάλη, τόσο που παίρνει καιρό να σβήσουν, να απαλύνουν. Να μπορέσεις να κοιτάξεις το τι έγινε χωρίς να σε μπερδεύει η ευφορία που ένιωσες όταν συνέβη.

Κάτι τέτοιο έπαθα και με αυτό το γεύμα. Έχω δυο βδομάδες τώρα, από την προηγούμενη Κυριακή, που δεν έχω καταφέρει να βάλω το μυαλό μου να το δουλέψει, να το ξαναεπισκεφτεί. Τι πήγε καλά και τι δεν πήγε, τι λειτούργησε και τι όχι. Κατά πόσο εγώ κι οι καλεσμένοι μου το είδαμε από την ίδια σκοπιά.

Σήμερα είναι λίγο πιο εύκολο. Χώνεψε η φωτιά και μείναν μόνο κάρβουνα στην καρδιά μου. Κι έχω την εντύπωση ότι δε θα σβήσουν αυτά τα κάρβουνα ποτέ. Πάντα θα θυμάμαι αυτή τη μέρα, και πιο πολύ γιατί ήταν κι άλλοι άνθρωποι -οι συγκεκριμένοι άνθρωποι- εκεί.

Ήθελα να τους περιποιηθώ αυτούς τους ανθρώπους. Να τους δώσω κάτι που μπορεί και να μην το ξαναβρούν. Κι όπως πίστεψα ότι κάποια από τα πιάτα μπορεί και να ξαναφάνε κάπου -ή να τα έχουν ήδη ξαναφάει- προσπάθησα να κάνω αυτήν τη συγκεκριμένη στιγμή πιο ιδιαίτερη.

Ξεκίνησα από το στήσιμο του τραπεζιού. Δεν είχα ξανακάνει ποτέ κάτι σχετικό, ένα γεύμα επίσημο. Όλο με μπουφέδες την έβγαζα, άντε και με κανέναν παραδοσιακό οικογενειακό τραπέζι, που όλα είναι ήδη στρωμένα και τσιμπολογάς από παντού. Εδώ δεν είχε τέτοια όμως. Εδώ έπρεπε για χάρη της απόλαυσης να γίνουν όλα με τη σειρά. Αλίμονο αν δε γίνονταν όλα με τη σειρά.

Με τη σειρά λοιπόν. Δύο τραπέζια ενωμένα μεταξύ τους -η τραπεζαρία μου είναι οχτώ ατόμων κι εμείς ήμασταν (τελικό σκορ) έντεκα. Λευκό τραπεζομάντιλο, προίκα της γιαγιάς μου παρακαλώ. Το ότι επεβίωσε σε τέτοια κατάσταση από το 1954 που παντρεύτηκε η γιαγιά μου είναι μάλλον ένδειξη της οικογενειακής νοικοκυροσύνης. Είχα σχέδιο για ριχτάρι και ασορτί πετσέτες, αλλά μάλλον θα έπρεπε να είμαστε λιγότεροι για να δουλέψει. Οπότε για στολίδι περιορίστηκα στα δύο φαναράκια με το κιτρινωπό γυαλί και σε μικρές καφετιές πετρούλες.

Γενικά τα χρώματα του τραπεζιού ήταν γήινα: σκούρο πράσινο, κίτρινο του παπύρου και καφέ. Καφέ τα στολίδια, σκούρες πράσινες οι πετσέτες και κίτρινο του παπύρου…

Κίτρινο του παπύρου τα μενού.

Ε, σας το είπα ότι θα έκανα μεγάλες καφρίλες. Ήθελα να είναι όλα πρωτόγνωρα. Υπήρχε λοιπόν, όχι μόνο μενού, αλλά και προκαθορισμένες θέσεις, με το όνομα του καθενός σαν σελιδοδείκτης πάνω στο σερβίτσιο του. Το αποτέλεσμα ήταν αρκετά συμπαθητικό και νομίζω ότι άρεσε. Χεχε. Νομίζω.

Το μεγάλο θέμα ήταν τι θα υπήρχε από σερβίτσια πάνω στο τραπέζι. Ήταν απολύτως αδύνατον να τους σερβίρω κάθε πιάτο ξεχωριστά, από την κουζίνα. Αυτό θα απαιτούσε να ήμουν μόνιμα στην κουζίνα και να μην καθίσω μαζί τους καθόλου. Εξ ου και υπήρχαν διάφορα πάνω στο τραπέζι, πιάτα και ποτήρια και σερβίτσια. Έφερνα τις πιατέλες από μέσα και τους σέρβιρα από την πιατέλα. Με αυτόν τον τρόπο ήμουν πάντα κοντά τους, μέσα στο τραπέζι, και έτρωγα κι εγώ σαν άνθρωπος. Τα μόνα που σερβιρίστηκαν στην κουζίνα ήταν το σάμι και το μοσχάρι, που άξιζε, φυσικά τον κόπο και την αναμονή. Η αδελφή μου κι η βαφτισιμιά της μητέρας μου με βοήθησαν στο σερβίρισμα.

Και για όσους αναρωτιούνται, είχα την επόμενη μέρα ρεπό. Δεν υπήρχε περίπτωση να πλυθούν όλα αυτά τα πιάτα από ένα μόνο άτομο (πλυντηρίου πιάτων απόντος). Αλλά άξιζε τον κόπο. Απλά και μόνο γι’ αυτό το καρβουνάκι της εμπειρίας που δε θα σβήσει ποτέ.

English please?

Some experiences should be settled in you before you talk about them. The intensity of feelings is so strong, it takes time to go out, to soften. To be able to look at what happened without being confused by the euphoria felt when it happened.

This is exactly what happened with this meal. It’s been two weeks now since last Sunday, that I haven’t managed to put my mind to work, to revisit it. What went wrong and what not, what worked and what not. Whether me and my guests saw the whole thing under the same perspective.

Today it’s a little easier. The fire has died down and only coals stayed in my heart. And I believe that the coals? they will not die, not ever. I will always remember this day, and this will happen because there were other people -these particular people-there.

I wanted to look after these people. To give them something that they might not find it again. And as I thought that they might eat again some of the dishes, or perhaps they have already eaten them, I tried to make this moment very special.

I started off by setting up the table. Never before have I done something that looked like a formal dinner. I always made buffets, or some traditional family dinner, all of dishes already on the table and you could pick what to eat. This time, though, no way it was going to be like that. For the sake of pleasure, we ought to do everything in order. Wow to me if everything wasn’t in order.

Two tables were joined, my dining table is for eight people, and we were (actually ended up) eleven. White tablecloth, my grandmother's dowry. It has survived in perfect condition since her 1954 marriage and that is probably an indication of our family’s housekeeping abilities. I was planning to use a matching over-the-tablecloth-tablecloth and towels, but we should have been less people there for it to work. So the ornaments were limited to two lanterns with yellow glass and little brown stones scattered on the table.

Generally the colors of the table were earthly-ones: dark green, papyrus yellow and brown. Brown ornaments, dark green towels and papyrus yellow...

Papyrus yellow on the menus.

Well, I told you that I would go over the top. I wanted everything to be unprecedented. So there were not only menus, but prearranged seats as well, with the name of each person as a bookmark on the dinnerware. The result was quite nice and they (the co-dinners) liked it. Hehe. I think they did.

The big question was, though, what would to do with the dinnerware on the table. It was absolutely impossible to serve each dish separately from the kitchen. This would mean for me to permanently be in the kitchen and not sit with my guests at all. Hence there were several plates and glasses and cutlery on the table. I brought the food on large platters and served them on the spot. This way I was always close to them at the table, and I ate as well. The only things that were served in the kitchen were the sorbet and the beef, both of which were worth the wait. My sister and a girl my mother has baptized helped me serve.

And for those wondering, next day I had the day off. There was no way for a single person to wash all these dishes by him/herself (dishwasher non-existent). But it was worth it. Just for this little lump of coal this experience was, that little lump of ever burning coal.

Φωτογραφίες/Photo Credits: Λευτέρης Κεραμίδας

Dzur Dinner - D-Day

2010-11-21T03:49:00.000-08:00

D-Day ονομάζεται διεθνώς η μέρα κατά την οποία έγινε η απόβαση των Συμμαχικών Δυνάμεων στις ακτές της Νορμανδίας. Εκείνη την ημέρα, κρίθηκε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Σήμερα, είναι η D-Day του γεύματος αυτού. Και δεν ξέρω αν εγώ είμαι ο Τζόνυς ή ο Φρίτσης.

Ωφ και ωφ. Έχω λίγο άγχος.

English please?

D-Day is the common name of the day on which the Allied Forces landed on the beaches of Normandy. That day, the outcome of the World War II was sealed.

Today is this lunch’s D-Day. And I don’t know if I'm a Johnny or a Fritz.

Oh dear. I think I’m a little nervous.

Dzur Dinner - Οίνος Ευφραίνει

2010-11-14T14:17:00.000-08:00

Το τελευταίο και μεγαλύτερο πείραμα στην ανακατασκευή αυτού του γεύματος, εκείνο που θα μπορούσε είτε να το ανεβάσει στα ουράνια, είτε να το καταβαραθρώσει στα απύθμενα βάθη, ήταν το κρασί.

Γιατί, πώς να το κάνουμε, όταν ο Μπρουστ δίνει τόση σημασία στο κρασί όση και σε κάθε ένα από τα υπόλοιπα πιάτα, εγώ γιατί πρέπει να δώσω λιγότερη;

Αχουμ-χουμ. Κι αφού δεν ξέρω την τύφλα μου από κρασιά, τι πρέπει να κάνω τότε;

Enter η εξαδέλφη Σωτηρία Μαλατέστα. Η οποία γνωρίζει μια καταπληκτική νεαρή κυρία που ονομάζεται Μαρία Δελίτσικου. Κι η οποία τυγχάνει να εργάζεται με επιτυχία σεβαστή στην εταιρία Genius In Gastronomy, του Γιώργου Λούκα. Κι οι οποίοι Μαρία και Γιώργος έσκυψαν πάνω από την τρέλα μου με κατανόηση, υπομονή και ω, πόση θέληση να βοηθήσουν. Ω, πόση.

Διότι όταν έχεις να ταιριάξεις ένα κρασί με

πλατύφυλλα είδη μαρουλιού, με κάσιους, ζεματισμένες φέτες ντομάτας, καρδιές κοκκοφοίνικα, πιπερίτσες πιμέντο, φρέσκα κρεμμυδάκια και καρδιές αγκινάρας
μαριναρισμένες σε γλυκό ξίδι, το οποίο χρησίμευε ως σάλτσα. Τριμμένο τυρί νίθλαν
-οξύ και μοσχάτο- είχε πέσει από πάνω και το όλο θέμα σκεπάστηκε με ζαχαρωμένα
ροδοπέταλα

πρέπει να έχεις όχι μόνο υπομονή και ταλέντο, αλλά και την ευστροφία να επιλέξεις ανάμεσα σ’ αυτό που εσύ θα πρότεινες κι αυτό που προτείνει ο συγγραφέας:

ένα Ντεσκάνι, το οποίο είναι κάτι σαν αυτό που έβγαινε αν έχυνες μισό ποτήριλευκό σε μισό ποτήρι κόκκινο. Ακούγεται απαίσιο, αλλά δεν είναι και τόσο κακό.
Και το συγκεκριμένο, ό,τι κι αν ήταν, έφερνε ένα πολύ ήπιο γαργάλημα στη γλώσσα
που ταίριαξε με τη γλυκύτητα των ζαχαρωμένων ροδοπέταλων

Η Μαρία κι ο Γιώργος δε λυπήθηκαν ούτε κόπο ούτε φαντασία για να με βοηθήσουν. Και το αποτέλεσμα της βοήθειάς τους κυμαίνεται μεταξύ της οικειότητας ενός λευκού Φιλοκτήτη (Ευάμπελος Γη, «λαμπερό κίτρινο χρώμα, με κυρίαρχες νότες ανθέων και εσπεριδοειδών, φίνο και λεπτό στο στόμα με ισορροπημένη οξύτητα και αρωματική επίγευση φλούδας περγαμόντου») έως την πλούσια εμπειρία ενός Πόρτο (Ramos Pinto LBV Port, «ώριμες φρουτώδεις γεύσεις»).

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, το αποτέλεσμα της δουλειάς της Μαρίας και του Γιώργου δείχνει πόσο τυχεροί είναι οι πελάτες και οι συνεργάτες τους -ή, αν θέλετε, πόσο έξυπνοι και σωστοί επαγγελματίες είναι στην Genious In Gastronomy, ώστε να αξιοποιούν με τέτοιον δημιουργικό τρόπο το ταλέντο και τις γνώσεις τους. Κι επίσης πόσο τυχερή είμαι εγώ, που (και μη ρωτήσετε γιατί) υπήρχαν κατασκηνώσεις στον Κάλαμο πριν από 15 χρόνια, όπου κορίτσια κι αγόρια σφυρηλατούσαν φιλίες που θα διατηρούσαν για μια ζωή.

Κι είμαι σίγουρη ότι οι οινικές επιλογές της Μαρίας και του Γιώργου θα με βοηθήσουν να σφυρηλατήσω εξίσου δυνατές και μακροχρόνιες φιλίες με όλους όσους θα μου κάνουν την τιμή να καθίσουν σ’ αυτό το τραπέζι.

English please?

The last and biggest experiment in the reconstruction of this meal, that could either raise it to heaven, or to tumble it down to the bottomless depths, was wine.

Because, yes, when Brust takes it into so much trouble to describe the wines, nearly as much trouble as he takes into any of the other dishes, shame on me if I take into less.

Eh. And since I do not know a thing about wines, what should I do then?

Enter cousin Sotiria Malatesta. Who happens to know an amazing young lady named Maria Delitsikou. And who, in turn, happens to successfully work with Genius In Gastronomy, a company run by George Lukas. Mary and George took my madness with understanding, patience, and oh, so much will to help. Oh, so much.

For when you have to find a wine to pair with

broad-leaf kinds of lettuce, along with flatnuts, blanched tomato wedges, soul of palm, pimentos, scallions, and artichoke heart marinated in sweet vinegar, which functioned as a dressing. A grated nithlan cheese—sharp and musky—was
shredded over it, and the whole thing was topped with candied rose petals.

you must have not only patience and talent, but also the ingenuity to choose between what would you recommend and what the author suggests:

a Descani, which is something like what you'd get if you poured half a glass of white into half a glass of red. It sounds awful, but it really isn't that bad. And this, whatever it was, produced a very mild tingle on the tongue that went
well with the sweetness of the candied rose petals.

Mary and George spared neither labour nor imagination while trying to help me. And the result of their assistance ranges from the comfort of a white Philoctetes (Evampelos Ghi, "bright yellow, with dominant notes of flowers and citrus fruits, dainty and delicate in the mouth with balanced acidity and aromatic bergamot peel finish) to the rich experience of a Porto (Ramos Pinto LBV Port, mature, fruity flavours).

To be perfectly honest, the result of Mary and George’s work shows how lucky their customers and colleagues are, or if I may, how good and smart businessmen are the guys at Genius In Gastronomy, to make full use of their talent and knowledge. And also how lucky I am that (and don’t ask why) there were camps in Kalamos 15 years ago, where girls and boys strafed friendships that would keep for a lifetime.

And I'm sure that the wine choices of Mary and George would also help me to forge strong and lasting friendships with everyone that I will have the honour to sit with during this dinner.

Dzur Dinner - This Is Not A Drill

2010-11-07T07:49:00.001-08:00

Και φτάνει εκείνη η στιγμή που κάθε μαγείρισσα ή μάγειρας τρέμει: η στιγμή της δοκιμής.

Δεν είναι ότι φοβάσαι την ίδια τη δοκιμή ή την πράξη του μαγειρέματος ή ότι έχεις αμφιβολίες σχετικά με τις μαγειρικές σου ικανότητες. Είναι απλά το αναπάντεχο, εκείνο που το γυρίζεις στο κεφάλι σου και λες «εντάξει, το ‘χω» κι έπειτα το ξαναγυρίσεις και λες «εντάξει, το ‘χω;»

Έχω μερικές φορές την εντύπωση, ειδικά όταν μαγειρεύω, ότι είμαι κάτι σαν αλχημιστής. Ότι η κατσαρόλα μου είναι στην ουσία η μαρμίτα που με κοροϊδεύει ότι δε θα καταφέρω να φτιάξω το μαγικό ζωμό. Ή ότι ανακατεύω τα χημικά μου και σε λίγο θα μου φέρουν το πειραματόζωο (ξέρω, ανατριχιαστική η εικόνα. Αλλά είδα πάλι κατά τύχη εικόνες πραγματικών πειραματόζωων και μου σημάδεψαν τη μέρα…)

Ειδικά για το γεύμα που σχεδιάζω, οι δοκιμές επιβάλλονταν. Κι όχι μόνο επιβάλλονταν αλλά ταίριαζαν και με την εικόνα που περιέγραψα προηγουμένως. Επιλογές προϊόντων, τεστάρισμα συσκευών και κατσαρολικών, δοκιμές στο μαρινάρισμα, στο άχνισμα, στο ψήσιμο και την παρασκευή πιπερόμυρου…

Γιατί άλλο να λες

Λιώσε μερικές κουταλιές λίπος χήνας, ανακάτεψε μέσα λίγες κουταλιές σκόνη
Ανατολίτικο κόκκινο πιπέρι. Το ανακατεύεις, δεν το αφήνεις να καεί. Παίρνεις μια
πολύ πιο έντονη γεύση πιπεριού.

κι άλλο να το δοκιμάσεις πραγματικά να το φτιάξεις. Αν το αφήσεις τελευταία στιγμή, θα πάθεις αυτό που έπαθα εγώ. Θα πάρεις μια παράξενη, παχιά πάστα πάπρικας που δε θα μπορέσεις να την περιχύσεις πάνω από το μοσχάρι με την ξυνόκρεμα. Άσχετα που όντως θα έχει τέλεια γεύση.

Επίσης το ίδιο κάζο μπορείς να πάθεις με διάφορα άλλα σημεία του γεύματος όπως το γεμιστό ψάρι:

«Πέστροφα του γλυκού νερού» ανήγγειλε ο Μίχι, «από τον ποταμό Αντριλάνκα,
γεμιστή με τριμμένο καρότο, φρέσκο δεντρολίβανο, αλάτι, τριμμένο μαύρο πιπέρι,
πασπαλισμένο με Ανατολίτικο πιπέρι, λιωμένο σκόρδο και φέτες λεμονιού.
Συνοδεύεται από φρέσκες ρέβες, αχνισμένες σε λεμονοβούτυρο.»

Οκέυ, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να φτιάξεις ένα φιλέτο ψαριού γεμιστό. Κι όμως. Αρχικά έβαλα τόσο λίγο καρότο που δεν άξιζε τον κόπο να το αναφέρω. Έπειτα έβαλα τόσο σκόρδο που μου έπεσε η πίεση στην πρώτη πιρουνιά. Ύστερα έβαλα τις φέτες λεμονιού μαζί με τη λευκή μεμβράνη που τις προστατεύει, αυτό που χωρίζει την ψίχα του φρούτου από τη φλούδα του. Και βγήκε πικρό σα διάολος. Για να μη μιλήσω για τις ρέβες, που αχνιστές-ξεαχνιστές ήταν τόσο πικρές που τελικά αποφάσισα να τις αντικαταστήσω με λευκά σπαράγγια.

Άλλες δοκιμές που βγήκαν σε καλό ήταν εκείνη με το μείγμα ελαίων

[…] έβγαλε μια μικρή κεραμική φιάλη από την ποδιά του. Την κούνησε γρήγορα,
εξασκημένα, κατόπιν αφαίρεσε το φελλό από τη φιάλη.
Το μπουκάλι είχε λάδι -ένα μίγμα λαδιού από σπόρους σταφυλιού, ελαιόλαδου και φυστικέλαιου, για να είμαι ακριβής. Το άρωμα που είχε όπως απλώθηκε στο ζεστό γρανίτη ήταν ήπιο, ελαφρώς μοσχάτο.

Το κόλπο εδώ ήταν όχι μόνο να βρεις εκείνη την αναλογία ελαίων που να έχεις ως αποτέλεσμα ένα ήπιο κι ελαφρώς μοσχάτο άρωμα, αλλά να ακούσεις ακριβώς τι έχει να πει ο θείος Στήβεν. Κι ήμουν πολύ τυχερή γιατί έτυχε το μπουκάλι που χρησιμοποίησα να είναι διάφανο κι έτσι είδα…

Είδα ότι τα τρία προαναφερόμενα έλαια δεν ανακατεύονται εύκολα. Κάποιο από τα τρία, πιθανότερα το φυστικέλαιο πέφτει στον πάτο του μπουκαλιού. Οπότε η κίνηση του Μίχι του σερβιτόρου να κουνήσει ζωηρά τη φιάλη πριν την ανοίξει, ήταν κίνηση στρατηγικής σημασίας…

Άλλο σημείο που η δοκιμή αποδείχτηκε σωτήρια ήταν το κοτόπουλο. Πέραν του ότι οι ενδεικτικές ποσότητες σκόρδου ήταν σαφώς υπερτιμημένες (μία και πολλή του είναι) βιάστηκα να αποσύρω τη σάλτσα πριν το σκόρδο της ψηθεί καλά. Αποτέλεσμα: η σάλτσα είχε τόσο έντονη γεύση, με το κρεμμύδι να είναι σχεδόν ωμό, που επισκίαζε όλη την υπόλοιπη μαγεία του πιάτου.

Το ίδιο και με τη σούπα. Το σκόρδο της ήταν πολύ δυνατό, η πάπρικα λιγότερη απ’ όση θα ήταν ωραίο να έχει, το σαφράν της περισσότερο και πίκριζε και το αλάτι της ήταν να την κάνει λύσσα, ενώ τα μανιτάρια που υπέθεσα αρχικά ότι θα χρειάζονταν ήταν τρεις φορές περισσότερα από εκείνα που έπρεπε τελικά να βάλω.

Η μεγαλύτερη αποτυχία μου απ’ όλες κι εκείνη που με υποχρέωσε ν’ αλλάξω εντελώς την περιγραφή του Μπρουστ, ήταν το λάνγκος, το σκορδόψωμο. Η περιγραφή του είναι η εξής:

Αποτελείται από μια μικρή, στρογγυλή φραντζόλα λίγο, ελάχιστα γλυκό ψωμί που
έχει τηγανιστεί σε μπόλικο λάδι. Σερβίρεται με μια σκελίδα σκόρδο. Κόβεις το
σκόρδο με τα δόντια στη μέση, έπειτα το τρίβεις στο ψωμί, καίγοντας λίγο τα δάχτυλά σου. Κατόπιν ρίχνεις μια δαγκωνιά στο σκόρδο, μετά περιμένεις και καθώς εκρήγνυται στο στόμα σου, ρίχνεις μια δαγκωνιά του ψωμιού.

Εντάξει, πέρα από το ότι δεν υπήρχε περίπτωση να ζητήσω από τους φίλους μου να δαγκώσουν μια ωμή σκελίδα σκόρδο, η ακριβής έκφραση του συγγραφέα ήταν deep-fried. Να γεμίσω δηλαδή μια τσουκάλα με λάδι και να βουτήξω το ψωμί εκεί μέσα να τηγανιστεί.

Εχμ, νο. Νο-νο-νο-νο-νο-νο-νο. Καλύτερα να σερβίρω ένα απλό, συνηθισμένο σκορδόψωμο. Να τρίψω πάνω σε λοξές φετούλες γαλλικής μπαγκέτας ένα κομμένο σκόρδο, να τις αλείψω με λίγο λαδάκι και να τις ψήσω στην τοστιέρα ή στο γκριλ. Απλά πράγματα. Γιατί αν χρειαζόταν να τηγανίσω σε μπόλικο λάδι στρογγυλά ψωμάκια μπριος, όπως ήταν η αρχική μου εκτίμηση, τότε μάλλον οι καλεσμένοι μου δε θα φάνε τίποτε άλλο. Κι εγώ θέλω να φάνε απ’ όλα.

Και να πιούνε απ’ όλα.

English please?

And that moment comes when every cook fears to death: the time of testing.

It’s not like you’re afraid of the test itself or the act of cooking or that you have doubts rearding your culinary skills. It's the unexpected, that thing that you think about and say “OK, I’ve got it” and then come back to it and say “OK, have I got it?”

I sometimes get the impression that I'm something of an alchemist, especially when I cook. That my pot and pan are marmites that mock me: I will not manage in making the magic broth. Or that I’m mixing chemicals and I will soon have someone bring me a guinea pig (I know, creepy picture. But I saw some random pictures of real testing animals and I cannot forget it…)

For the meal I’m planning, tests were a must. A must and a perfect fit for the picture I described above. Product options, testing appliances and pots, trying the marinade thing, the steaming thing, the baking thing and the pepper-essence thing…

For it’s a different thing to say

"Melt a couple of spoonfuls of goose fat, stir in a few spoonfuls of powdered
Eastern red pepper. Stir it, don't let it burn. You get an intensified pepper
flavor."

and another, tottaly different, thing to actually try it. If you leave it till the last minute, you’ll end up with the same problem as mine. I got a strange, thick paprika paste that I won’t be able to pour over the beef brisket and the sour cream. It will have an amazing flavour, but still.

Same frustrating thing might happen to you during various other parts of the meal, like the stuffed fish:

"Freshwater trout," announced Mihi, "from the Adrilankha River, stuffed with carrot slivers, fresh rosemary, salt, crushed black pepper, a sprinkling of powdered Eastern red pepper, minced garlic, and sliced lemon wedges. Accompanied by fresh goslingroot, quick-steamed in lemon butter."

Okay, how hard can it be to stuff a fish fillet? Oh, but it is. At first, I used so small a quantity of carrot that it wasn’t worth mentioning. Then I used so much garlic that my blood pressure dropped. Then I used lemon slices with the pith on. And it came out bitter like hell. And don’t start me talking about turnips that steamed or not steamed, they were so bitter that I finally decided to replace them with white asparagus.

Other tests that were a saviour, was the oil mixture ones

[...]took a small stoneware pitcher from his apron. He gave it a quick, practiced shake, then removed the cork from the pitcher.
The bottle had oil—a mixture of grape-seed, olive, and peanut oil to be precise. The aroma it gave off as it spread over the heated granite was mild, slightly musky.

The trick here was not only in finding the exact proportion of oils which would result in a mild and slightly muscat flavor, but to exactly listen to what uncle Steven has to say. And I was very lucky because the bottle I used was transparent so I saw ...

I saw that the three aforementioned oils do not mix. One of them, probably the peanutoil, falls to the bottom of the bottle. So Mihi’s choise to shake the bottle before opening, was actually a strategic move...

Another point that the test proved itself was the chicken. Added to the fact that the indicative amounts of garlic were clearly overvalued (one clove is actually too much) I rushed the sauce before the garlic was well cooked. The result? The sauce had such an intense flavour, the onion was almost raw and it overshadowed the rest of the dish.

Same thing with the soup. The garlic was very strong, the paprika powder less than it would be nice to have, the saffron was too much, embittering the dish, and salt was enough to cure salmon. Mushrooms should be three times less than the initial quantity used.

But my biggest failure of all, the one that forced me to completely change the description of Broust, was langosh, the garlic bread. The description is as follows:

It consists of a small, round loaf of slightly, very slightly, sweet bread that has been deep-fried. It's served with a clove of garlic. You bite the garlic in half, then coat the bread with it, burning your fingers just a little. Then you take a bite of the garlic, then you wait, and, as it's exploding in your mouth, you take a bite of the bread.

Okay, beyond that there was no way to ask my friends to bite a raw clove of garlic, the exact expression of the writer was “deep-fried”. I should fill a pot with oil and deep a loaf of bread into there to fry it.

Ehm, no. No-no-no-no-no-no-no. It’s much better to serve a simple, plain garlic bread. I’ll cut oblique slices French baguette, rub them with a halved clove of garlic, smeared them with a little oil and grill them in the toaster or grill. Simple things. Because if I had to fry brioche rolls in oil, as was my initial assessment, then my guests would not eat anything else. And I want them to eat some of every dish I will serve them.

And to drink some of all the wines I will pour them.

Dzur Dinner - Ρέβες, σταφιδέλαιο και άλλα τινά

2010-10-30T10:00:00.000-07:00

Η επιλογή των προϊόντων που θα χρειαζόμουν για το γεύμα ήταν η πρώτη μόνο από τις δυσκολίες της αναπαραγωγής του. Η δεύτερη και πιο επίπονη δυσκολία ήταν η εύρεση των προϊόντων αυτών.

Δεν είναι και λίγα. Όχι ότι είναι -τα περισσότερα- τόσο απίθανο και δύσκολο να τα βρεις, αλλά βρε παιδί μου, κάποιες φορές κουράζεσαι και μόνο στην ιδέα ότι θα πρέπει να πάρεις τις ρούγες και ν' αρχίσεις να ψάχνεις.

Από τα λαχανικά, οι ρέβες ήταν το δυσκολότερο νομίζω. Είναι αυτά τα λευκά ραπανάκια που οι Άγγλοι τα λένε turnips. Τα αγαπημένα του Bauldrick δηλαδή. Έπρεπε να περιμένω την εποχή τους; Ή να τα αντικαταστήσω; Ή να τα χρυσοπληρώσω; Έπρεπε να πάρω σβάρνα τις λαϊκές αγορές και τα μανάβικα στο Κολωνάκι. Τα υπόλοιπα λαχανικά, τις καρδιές κοκκοφοίνικα ας πούμε (palmie hearts) ήξερα που θα τις πετύχω, στο διάδρομο με τις κονδέρβες σε μεγάλα σουπερμάρκετ ή σε ντελικατέσσεν. 'Οπως επίσης και τις πιπερίτσες πιμιέντο (ελαφρά καυτερές). Το κριθάρι δεν έκατσα καν να το σκεφτώ, πήρα ένα σακουλάκι σιτάρι, που ξέρω και να το μαγειρεύω και τελείωσε η υπόθεση.

Ένα από τα προϊόντα που ποτέ πριν δεν είχα αγοράσει και τώρα έπρεπε να τα αναζητήσω ήταν το χορσράντις, που στα ελληνικά το λένε καυτερό χρένο. Ανευρέθει σε ντελικατέσσεν, αν και νομίζω ότι το έχω δει και σε μικρότερα σουπερμάρκετ.

Η μεγαλύτερη πρόκληση όμως δεν ήταν ούτε η μαναβική, ούτε η μπακαλική. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν τα λιπαρά. Εκτός από το ευλογημένο το ελαιόλαδο, ο κύριος Μπρουστ μας βομβαρδίζει με φυστικέλαιο, λάδι από σπόρους σταφυλιού και λίπος χήνας. Και καλά το φυστικέλαιο, το έχω αγοράσει κι άλλη φορά και μάλιστα γνωρίζω κι ένα από τα μυστικά του, στο τηγάνισμα πιτσιλάει σα διάολος. Αλλά το άλλο, από τα σταφυλοκούκουτσα; Εκεί ήμουν αρκετά τυχερή, διότι μια μέρα, καθώς έκανα τη βόλτα μου στο κέντρο βρέθηκα μπροστά σε ένα κατάστημα με είδη οικολογικής διατροφής κι ανάμεσά τους βρήκα κάτι που ονομαζόταν σταφιδέλαιο. Ρώτησα την ευγενέστατη κυρία που έχει το κατάστημα και καταλήξαμε κι οι δυο ότι αυτό ήταν που έψαχνα. Έδωσα τα ωραιότατα 6,48 ευρώ μου για 0,75 λίτρα λαδιού και γύρισα στο σπίτι ευτυχής.

Αλλά με το λίπος χήνας τι θα έκανα; Δεν είναι κάτι που το βρίσκεις εύκολα στην Ελλάδα, ούτε καν από σπόντα. Για το λίπος χήνας έπεσα στην ανάγκη των ειδικών: έβαλα μια συνάδελφο να ρωτήσει τον άντρα της που είναι σεφ, πού θα μπορούσα να βρω ένα βαζάκι, έστω 300 γραμμάρια. Κι όταν εκείνος μου είπε ότι μάλλον θα μπορούσα να βρω σε κάποιο ντελικατέσσεν, με δυσπιστία πήρα τηλέφωνο και ρώτησα.

Οι άνθρωποι ήταν ευγενέστατοι και πολύ καλοί στη δουλειά τους. Με ρώτησαν τι ήθελα ακριβώς, πόσο ήθελα και με πήραν οι ίδιοι τηλέφωνο, να μου πούν πότε θα ερχόταν οι παραγγελία. Όταν πήγα να το πάρω, ήταν ακόμα πιο ευγενικοί, παρά που είδαν ότι δεν ήμουν καμιά στρίντζω σεφ των Βορείων Προαστείων, αλλά ένα μισότρελο που ψάχνει να κάνει γαστριμαγικές ζημιές. Και τελικά, μάλλον θα επιστρέψω να πάρω ένα βαζάκι ακόμη. Αν όχι για άλλον λόγο, τόσο μόνο και μόνο γιατί τους ανάγκασα να κάνουν στοκ που πιθανότατα δε θα πουληθεί πριν την ημερομηνία λήξης του. Εφόσον υπήρξαν τόσο εξυπηρετικοί, νομίζω ότι είναι το σωστό εκ μέρους μου, να τους κάνω όσο περισσότερο τζίρο μπορώ.

Υπάρχει και κάτι άλλο που έπρεπε να το ψάξω, αλλά ειλικρινά, δεν είχα καν το κουράγιο: ζαχαρωμένα ροδοπέταλα. Καταρχήν δε πωλείται πουθενά αυτό το πράγμα ως έχει. Και για να το φτιάξω μόνη μου, ούτε λόγος. Δε μπορείς να χρησιμοποιήσεις στο φαγητό τα τριαντάφυλλα του εμπορίου, του ανθοπωλείου, γιατί είναι γεμάτα με φυτοφάρμακα. Πρέπει να βρεις είτε σπιτικά είτε να πας να ψάξεις τα βιολογικής καλλιέργειας. Κι έπειτα να τα κρατήσεις ζωντανά ως τη μέρα του γεύματος, να τα μαδήσεις προσεκτικά και να τα ζαχαρώσεις εξίσου προσεκτικά. Και να τα σερβίρεις προσεκτικότερα.

Γι' αυτό κι εγώ επέλεξα τη λύση της αντικατάστασης: αποφάσισα να τα αντικαταστήσω με αποξηραμένες φράουλες, που είναι πολύ πιο εύκολο να βρεθούν και να φαγωθούν Γιατί ως ένα σημείο, εκτός από το τι λέει το κείμενο ότι πρέπει να έχει μέσα το πιάτο, είναι και οι συνδαιτημόνες που καθορίζουν το περιεχόμενό του. Κι υποψιάζομαι ότι οι φίλοι που θα καθήσουν σε αυτό το τραπέζι θα βάλουν με λιγότερη δυσπιστία στο στόμα τους ένα φλοιδάκι αποξηραμένης φράουλας απ' ότι ένα ζαχαρωμένο ροδοπέταλο.

Κι αφού αποφασίσαμε τι θα φάμε και το αγοράσαμε κιόλας... Πάμε για τις δοκιμές.

English please?

The selection of products that I needed for the dinner was only the first of the difficulties of its reconstrunction. The second and most painful one was to find those products.

There are quite a few of them to look for. It’s not like it’s that hard to find, but hey, sometimes even the idea of going out and about searching gets me so tired.

Vegetable-wise, turnips were the hardest, I think. I.e. Bauldrick’s favorites. Should I wait for them to be in season? Or replace them with something else? Or pay a huge amount of money to acquire them? I had to search in the farmers' markets and grocery stores in Kolonaki. The other vegetables, palm tree hearts, I knew I would find in the canned fod departements of the large supermarkets or delicatessen shops. Same thing with the pimento peppers. As of barley, I didn’t even thought about it; I bought a package of wheat, which I know how to cook and the affair ended there.

One of the products that never before had I bought and now I had to look for, was the horseradish. I found it in a delicatessen, but I think I've seen it in smaller supermarkets, as well.

The biggest challenge, however, was neither the greengrocer’s, nor the supermarket’s items. The greatest challenge was fat. Apart from the blessed olive oil, Mr. Brust bombards us with peanut oil, grape seed oil and fat goose. The peanut oil was okay, I've purchased it before and I even know one of its secrets: when frying with it, it spatters like hell. But the other one, the grape seed extracted? I was quite lucky, because one day, as I was strolling downtown I found myself in front of a health food shop and among the other interesting items I found something called stafidelaio. I asked the kind lady who was running the shop about it and we both agreed that it was what I was looking for. I paid 6.48 euros for 0.75 liters and went home happy.

But what about the fat goose? It is not something you easily find in Greece. So I went for a specialist: I had a colleague of mine asking her husband who’s a chef, where I could find a jar of 300 gramms. And when he told me that I could probably find one at a delicatessen, I called and asked, in total disbelief.

People were polite and very good at their job. They asked me what I exactly wanted, how much of it and called me back to tell me when to go by to pick up the order. When I got it, they were even more polite, although they so that I wasn’t an arrogant would be chef, but a damage-inducing half-crazed food lover. To be honest, I’ll probably be back to buy one more jar. If not for any other reason, because they were forced to take some stock most that they likely will not sell before its expiration date. Since they were so helpful, I think that it’s only fair that I do so.

There was something else I had to look for, but honestly, I did not even have the courage to: candied rose petals. First I know not of a place that sells these. Second, no way I’m gonna make them myself. You can not use commercially bought roses from a flower shop, because they are filled with pesticides. I must either find a home grown bunch or look for organic farmed ones. And how do you keep them alive until the day of the meal, how do you carefully pluck them, petal by petal, how do you carefully sugar-coat them?

So I opted for a replacement: I decided to replace them with dried strawberries, which are more easily found and eaten. Because a point other than what the text says is that diners are sure to determine the course’s content. And I suspect that my friends that will be sitting at this table would put in their mouths a small piece of dried strawberry with little disbelief than a candied rose petal.

And once we decided what to eat and bought it... Shall we go for the tests?

Κοράκι σε Άλικο Φόντο

2010-10-27T01:10:00.000-07:00

Σήμερα, η ανάρτηση θα παίζει σε διπλό ταμπλό. Για την ακρίβεια θα εμφανιστεί και στο παρόν ιστολόγιο, αλλά και στο άλλο μου ιστολόγιο, το "Διαβάζοντας Το Βιβλίο Των Συμβάντων". Κι ο λόγος είναι ότι άπτεται, με χαριτωμένο -τολμώ να πω- τρόπο και των δύο μεγάλων μου ενδιαφερόντων: της λογοτεχνίας του φανταστικού και της μαγειρικής...

Πέρσι τέτοιον καιρό, η παρέα πήρε μια μεγάλη χαρά: ο καλός φίλος Λευτέρης Κεραμίδας υπέγραψε με τον εκδοτικό οργανισμό Πατάκη την έκδοση του πρώτου βιβλίου του, με τίτλο "Κοράκι Σε Άλικο Φόντο". Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο μιας τετραλογίας επικού φανταστικού, υπό το γενικό τίτλο "Γιοί της Στάχτης". Ήμουν από τους πολύ τυχερούς που έχουν διαβάσει ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου και μπορώ να σας πω, με το χέρι στην καρδιά, ότι μάλλον θα δούμε μεγάλες μέρες με δαύτο στο ελληνικό φανταστικό.

Αν νομίζεται ότι ο τίτλος είναι πιασάρικος ρίχτε μια ματιά και στο σχετικό ιστολόγιο, όπου περιγράφονται πολύ περισσότερα και με πολύ καλύτερο τρόπο. Συγκεκριμένα σε αυτήν την ανάρτηση θα βρείτε ένα σύνδεσμο απ' όπου μπορείτε να κατεβάσετε το πρώτο κεφάλαιο του μυθιστορήματος, έτσι για να δείτε τι παίζει. Μάλιστα ο Λευτέρης είχε την εξαιρετική τύχη να είναι φίλος με έναν καταπληκτικό κύριο που λέγεται Ozzo και που αγάπησε τόσο το βιβλίο που να του φτιάξει τους χάρτες του. Η τέχνη του κυρίου αυτού είναι τέτοια που και να μη διαβάζετε φανταστικό, θα σας γοητέψει. Για να μη μιλήσουμε για τον κύριο του έφτιαξε το εξώφυλλο, το Γιώργο Ναζλή. Να πάτε στην προσωπική του ιστοσελίδα και να χαζέψετε.

Μάθαμε λοιπόν την προηγούμενη εβδομάδα, ότι επιτέλους, το βιβλίο πήγε τυπογραφείο και χτες είπαμε να πιούμε ένα καφεδάκι, η παλιοπαρέα. Δυστυχώς δεν ήμασταν όλοι, μόνο τέσσερις. Αλλά και οι τέσσερις που ήμασταν, το καταφέραμε τελικά το θαύμα μας.

Photo credits: Αντώνης Πάσχος

Αυτό είναι ότι απέμεινε από μια τούρτα black forest, με σαντιγύ και Κουμανταρία, σε σχήμα κορακιού. Τέλος πάντων, όχι οποιουδήποτε κορακιού, αλλά του κορακιού που υπάρχει στο εξώφυλλο του βιβλίου. Και φυσικά, μια τούρτα που την έφτιαξα εγώ. Με τα χεράκια μου.

Ε, εντάξει, μην τρελαθούμε κιόλας. Δεν την έφτιαξα όοοολη με τα χεράκια μου. Έτοιμο παντεσπάνι κι έτοιμη σαντιγύ κι έτοιμη κομπόστα κεράσι. Αλλά.

Αλλά, τύπωσα σε μεγέθυνση το κοράκι του εξωφύλλου, το έκοψα με το ψαλίδι, χαρτοκοπτική, το καρφίτσωσα πάνω στο παντεσπάνι και έδωσα στο παντεσπάνι το σχήμα του κορακιού, κόβοντας το περίγραμμα με πολύ κοφτερό μαχαιράκι. Έπειτα έβγαλα μια δεύτερη μικρότερη εκτύπωση και σχεδίασα ένα μικρό κοράκι με σοκολάτα, για το στόλισμα. Κι επίσης τύπωσα και τον τίτλο του βιβλίου (με μια απίθανη γραμματοσειρά) και το σχεδίασα κι αυτό με σοκολάτα.

Εκεί που μου χάλασε λιγάκι η προσπάθεια ήταν στο απ' έξω. Δηλαδή έπρεπε το φόντο του κορακιού να είναι άλικο. Ε, η υποφαινόμενη μπέρδεψε τις δοσολογίες κι αντί για τρία-τέσσερα μπουκαλάκια κόκκινου χρώματος ζαχαροπλαστικής, αγόρασε μόνο ένα. Και το αποτέλεσμα...

Κοράκι σε Ροζ Φόντο.

Κι όμως ο καημένος ο Λευτέρης κουβέντα δεν είπε. Τέτοιος άνθρωπος είναι. Κι ευτυχώς κι η καζούρα δεν ήταν και τόση όση θα περίμενα.

Καλοτάξιδο ας είναι το βιβλίο σου, φίλε μου. Κι όταν τυπωθεί η πολλοστή του χιλιάδα, θα σου φτιάξω και μια τούρτα Best Seller.

Promise. :)

Dzur Dinner - Κατά φαντασίαν επιλογή

2010-10-22T01:45:00.000-07:00

Το μεγαλύτερο άγχος που είχα ξεκινώντας να αναπαράξω αυτό το γεύμα, ήταν η αντιστοιχία μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Λόγω του ότι το βιβλίο διαδραματίζεται σε ένα εξ ολοκλήρου φανταστικό κόσμο, ο εκάστοτε συγγραφέας (πόσω μάλλον ο Μπρουστ που είναι και καλός συγγραφέας) πάντα προσπαθεί να νοστιμίσει την αφήγησή και τις περιγραφές του με φανταστικά ονόματα και πράγματα που απλά αυξάνουν τον εξωτισμό.

Το νούμερο ένα πρόβλημα λοιπόν, θα ήταν να υπάρχει στο γεύμα κάτι που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Και «κάτι τέτοια» υπήρχαν πολλά.

Η πρώτη δυσκολία ήταν το τυρί. «Σερτάλια» το λέει ο Μπρουστ, σα να λέμε «κεφαλογραβιέρα». Μόνο που το Σερτάλια δε μοιάζει σε τίποτε με κεφαλογραβιέρα. Για την ακρίβεια η περιγραφή του είναι η εξής*:

[…] το λένε Σερτάλια -ένα πολύ μαλακό τυρί που το αλείφεις αντί να το κόψεις,
και το οποίο είχε γεύση που θύμιζε άγριο θρούμπι και κάτι γλυκό. Επίσης
γαργαλούσε ελάχιστα την άκρη της γλώσσας.

Υπάρχει άραγε τυρί με αυτές τις ιδιότητες στην ελληνική αγορά; Θα μπορούσε να μοιάζει λιγάκι με το ανθότυρο (λίγο γλυκό και πολύ μαλακό) αλλά δεν το αλείφεις κιόλας, ούτε κι έχει μυρωδιά από θρούμπι, ούτε και τσιμπάει λίγο στη γλώσσα. Το κατίκι πάλι έχει τις άλλες μισές ιδιότητες: τσιμπάει στη γλώσσα και αλείφεται, ωστόσο ούτε κι αυτό έχει τη μυρωδιά από θρούμπι.

Η λύση εδώ είναι αρκετά απλή, παρά που κλέβω λιγάκι στο παιχνίδι για να την καταφέρω: ένα μείγμα τυριών, ανθότυρο και κατίκι, με ελάχιστο θρούμπι μέσα για να έχουμε όλα τα ζητούμενα σε μια μπουκιά. Φυσικά οι αναλογίες είναι πρόβλημα και θα χρειαστώ αρκετές προσπάθειες για να καταφέρω αυτό ακριβώς που περιγράφεται.

Ένα άλλο είδος τυριού, το τυρί νίθλαν, είναι πολύ πιο εύκολο να αντικατασταθεί, κι αυτό γιατί η περιγραφή του είναι σύντομη κι όχι πολύ περιεκτική:

[…] οξύ και μοσχάτο […]

και τρίβεται πάνω από μια σαλάτα. Λίγο δύσκολο να μην αναγνωρίσεις την παράξενη δυνατή γεύση της ώριμης παρμεζάνας. Το δυνατό τσένταρ επίσης θα μπορούσε να ανταποκρίνεται, όμως δεν είναι τυρί για τρίψιμο. Το παράδοξο εδώ είναι μάλλον λογοτεχνικό κι όχι γαστρονομικό: η μεγάλη και λεπτομερής περιγραφή, αντί να βοηθήσει, δυσχεραίνει το έργο του μάγειρα. Ενώ η σύντομη και λιτή, αφήνει περισσότερα στη φαντασία και διευρύνει τη λίστα των υλικών με τα οποία μπορείς να δουλέψεις.

Μια δεύτερη δυσκολία είναι τα διάφορα φρούτα και ξηροί καρποί που κάποιες φορές δεν περιγράφονται καν. Και δεν είναι ένα και δύο. Μετρείστε: rednuts, tartberries, goslingroot, ένα ψάρι ονόματι longfish, flatnuts, brittleberries, whiteblossom, honeykeolsch.

Αν εσείς ζαλιστήκατε, δικαίως εγώ πήγα να λιποθυμήσω. Ευτυχώς τα περισσότερα δεν απαιτούνται για την αναπαραγωγή του γεύματος, παρά μόνο για μια ιδέα σχετικά με το πώς μυρίζει το ένα ή το άλλο τρόφιμο. Από τη μια τα περισσότερα είναι αρκετά περιγραφικά από μόνα τους: ας πούμε το whiteblossom δε μπορεί παρά να είναι κάποιο μικρό λευκό άνθος, όπως -λέω τώρα- η σαμπούκα ή το χαμομήλι. Από την άλλη, όμως, έχουμε και κάποια για τα οποία η περιγραφή δε βοηθά: εντάξει, το ψάρι είναι μακρύ. Αλλά ποιο από τα μακρόστενα ψάρια; Χέλι; Ξιφίας; Ζαργάνα; Και το goslingroot, που είναι και το συνοδευτικό του ψαριού; Τι σόι κόνδυλος είναι; Ρέβα ή καρότο; Κάποιο είδος πατάτας ίσως, γλυκοπατάτα ή κάτι τέτοιο; Ή μήπως κάποιο είδος σπαραγγιού (αν θέλω να παραβλέψω τη λέξη root με γνώση των συνεπειών του νόμου);

Και οι ξηροί καρποί; Εκείνο που πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιήσω είναι το rednut. Ένας κόκκινος καρπός σαν καρύδι. Φιστίκι πεκάν; Καλή η προσπάθεια αλλά όχι. Διότι σε κάποιο άλλο σημείο, ο συγγραφέας αναφέρεται στα πεκάν με το όνομά τους. Οπότε δεν είναι πεκάν. Εδώ ελλοχεύει και η τεμπελιά μου, κρυμμένη, πίσω από την σκέψη ότι έχω να ψάξω πολλά άλλα πράγματα, ας μην ψάξω κι αυτό. Μήπως να αντιστοιχήσω το rednut με πεκάν και να τελειώνει η υπόθεση εκεί; Ή να κάνω το απλούστερο, να χρησιμοποιήσω αμύγδαλα ή φουντούκια και να τα βάψω κόκκινα με βαφή ζαχαροπλαστικής;

Κι ύστερα είναι και τα κρασιά. Ένα παγωμένο Ντεφρίνα ή ένα Άιλορ Φενάριο επιδορπίου, ένα Κοιλάδα Μπρέσκα, ένα Πυμίν ή ένα Λεσκόρ από το Γκουιντσέν… Αλλά για τα κρασιά θα χρειαστώ μια ολόκληρη, ξεχωριστή ανάρτηση.

English please?

When I started recreating this meal, my most feared issue was the matching of real and imaginary. Because of the book taking place on an entirely fictional world, any writer (let alone Brust who’s a good writer) would try to add gusto to the narrative and descriptions, using fictitious names and things that their only goal is to increase the exotic feeling.

So problem number one would be the meal involving something that does not exist in reality. And “somethings” like that were many.

The first difficulty was the cheese. “Sertalia” says Brust, as if “Gruyere”. Only the Sertalia is in no way like Gruyere. In fact the description is as follows*:

[...] called Sertalia—a very soft cheese that you spread, rather than slice, and
that had a flavoring reminiscent of wild savory, and a bit of sweetness. It also
produced just the least tingle on the tip of the tongue.

Is there a cheese with such properties in the Greek market? It seems a bit like the anthotyro cheese (a little sweet and very soft, like a shaped ricotta) but it’s not spready and doesn’t smell of savory and doesn’t tingle the tongue. On the other hand katiki cheese, regional of the Domokos area in Greece, has the rest of the wanted qualities: it tingles the tongue and it’s spready, but even this doesn’t smell of savory.

The solution here is quite simple, although I am cheating a bit: a mix of cheeses, anthotyro and katiki, with just a pinch of dried savory, to have all the requested qualities in a mouthful. Naturally the ratio of the ingredients is a problem and I’ll need a few tries to achieve the described result.

Another type of cheese, cheese nithlan is much easier to replace, and this is because the description is brief and not very, well, descriptive. It’s

[...]sharp and musky [...]

and grated over a salad. It’s impossible not to recognize the strong taste of the bizarre mature taste of parmesan. Strong cheddar could also do, but it’s not for grating. The paradox here is a literary one rather than gourmet one: instead of helping out, the long and detailed description complicates the work of the cook. While the short and simple leaves more to the imagination and elongates the list of materials you can work with.

A second difficulty is the different fruits and nuts that are sometimes not even described. And it’s not like there are one or two of them. Count with me: rednuts, tartberries, goslingroot, a fish called longfish, flatnuts, brittleberries, whiteblossom, honeykeolsch.

If you are stunned, I reserve the right to faint. Fortunately most of them are not necessary to reconstruct the meal, except from helping to identify the various smells. Some are most descriptive by themselves: for example, whiteblossom can only be a small white flower, like sambuca and chamomile. On the other hand, some of the descriptions don’t help at all: Okey, the fish is long. But which of the elongated fish? Eeel? Swordfish? Needlefish? And what about goslingroot, side dish to the fish? What kind of a root is it? White turnip or carrot? Some kind of potato, sweet potato or something? Or maybe some kind of asparagus (if you unashamedly ignore the word “root” on its name)?

And the nuts? What I must use is rednut. A red fruit like a nut. Pecan nut? Nice trying but no. At some other point, the author refers to pecans by their name. So pecan exists in the Brust universe. Here lurks my laziness, hidden behind the idea that I can do research for many other things, but I don’t want to research that. Should I say the rednut is pecan and end the matter there? Or should I do the simplest cheat, use almonds or hazelnuts and red food colouring?

Then there are the wines. A chilled Defrina, an Ailor Fenario dessert wine, a Doe Valley Brescia, a Pymin or a Lescor from Guinchen... But for the wines I’ll be needing a post per se.

*Οι ερασιτεχνικές μεταφράσεις δικές μου. / The amateur translation credits go to me

Dzur Dinner Reconstructed

2010-10-17T01:39:00.000-07:00

Σχετικά πρόσφατα, στις παρέες μου κουβεντιάζεται μια ιδέα σχετικά με κάποιο ριάλιτι μαγειρικής. Συγκεκριμένα, κι επειδή είμαστε οι περισσότεροι λάτρεις του φανταστικού, προτάθηκαν διάφορες ιδέες, για σουπιές αλά Κθούλου, αμμοσκούληκο με μπαχαρικά ψητό στα κάρβουνα και μπρουσκέτες με ψωμί λέμπας.

Σκέφτηκα λοιπόν, το εξής: Γιατί η επόμενη συγκέντρωση φίλων που θα γίνει σπίτι μου να μην έχει ένα χρώμα κι άρωμα φανταστικό; Το σκεφτόμουν αρκετό καιρό, να πω την αλήθεια, αλλά δεν υπήρχε κάποια ιδέα που να μου αρέσει τόσο ώστε θέλω πραγματικά να την προσφέρω σ' αυτούς που αγαπώ ως έδεσμα κι απόλαυση.

Μέχρι που έπεσε στα χέρια μου, αρχές Σεπτεμβρίου, αυτό το βιβλίο:

Όπως διακρίνεται και στη φωτογραφία, πρόκειται για το Dzur, του Steven Brust, το δέκατο βιβλίο της σειράς φάνταζυ νουάρ, με ήρωα τον Βλαντ Τάλτος. Γενικά ο Μπρουστ έχει μια υπέροχη αδυναμία στις παράξενες τεχνικές αφήγησης: Ας πούμε το "Teckla", το τρίτο βιβλίο της σειράς, υπάρχει στον πρόλογο ένα σημείωμα του ήρωα προς το τύπο που έχει το τοπικό καθαριστήριο (ένα γκρι πουκάμισο με λεκέ κρασιού στο δεξί μανίκι, λεκέ λίπους στο αριστερό και ένα σκίσιμο για μαντάρισμα στο δεξί μανικέτι, κοκ). Όταν ξεκινάει η πλοκή, παρατηρείς με έκπληξη ότι κάθε μια αναφορά σε λεκέ ή σκίσιμο, εξηγείται στο εκάστοτε κεφάλαιο, έτσι λερώθηκα με κρασί, έτσι με λίπος, έτσι σκίστηκε το μανικέτι. Κι ενώ ξέρεις περίπου τι πρόκειται να δεις (πχ. όταν ζητείται να καθαριστεί ο λεκές από αίμα στο παντελόνι), ωστόσο δεν ξέρεις ποτέ πώς πρόκειται να το δεις κι αυτό εντείνει την απόλαυση της ανάγνωσης.

Στο Dzur λοιπόν, ο άτιμος ο Μπρουστ έχει άλλο βιολί. Ξεκινάει με τον Βλαντ να κάθεται στο αγαπημένο του εστιατόριο και να δέχεται ως παρέα έναν αφέντη Dzur. Κι ύστερα στην αρχή κάθε κεφαλαίου, περιγράφει ένα μέρος του γεύματος αυτού, με τόση επιμονή, λεπτομέρεια κι αγάπη, που...

...Εεεε, που αποφάσισα ότι αυτήν την ιδέα περίμενα για να αναπαράγω.

Έτσι, κι ενώ ίσως δε θα 'πρεπε να χαλάσω την απόλαυση εκείνων που τελικά θα καθίσουν στο τραπέζι αυτό μαζί μου, λίγο-λίγο, θα μαζέψω τις ετοιμασίες μου και τις προσαρμογές μου και θα ασχοληθώ με το γεύμα αυτό και δημοσίως.

Περιττό να πω ότι είμαι ξετρελαμένη με την προοπτική ενός Dzur Dinner Reconstracted. Με ιντριγκάρει το ότι κάποια πράγματα πρέπει να τα φτιάξω μόνη μου, να καθίσω και να σκεφτώ με τι θα μπορούσα να τα αντικαταστήσω, με τι θα ήθελα να τα παρουσιάσω. Ο Μπρουστ έχει καταφέρει να γίνει απόλυτα περιγραφικός ακόμη και στα κρασιά: υποθέτω ότι δε θα είναι καθόλου δύσκολο σε έναν σομελιέ να μου βρει ποια κρασιά είναι αυτά που περιγράφονται.

Όσο για τα φαγητά... Έχετέ μου εμπιστοσύνη.

Το γεύμα αυτό θα σερβιριστεί σε πέντε Κυριακές από σήμερα, στις 21 Νοεμβρίου, πέντε μέρες μετά τα γενέθλιά μου. Ως τότε, και κάθε Κυριακή, θα ανεβάζω κάτι σχετικό με το γεύμα, είτε για το περιεχόμενό του, είτε για τις δυσκολίες και τις ιδέες της ανακατασκευής του.

Με τις ευχές σας.

English please?

These days my friends and I talk about a cooking reality show. All of us are fans of fantasy literature, so we all offered several ideas for cuttlefish a la Cthulhu, grilled sandworm with spices and bruscetta with lembas bread.

So here’s what I thought: why shouldn’t the next gathering of friends at my place have a fantasy theme? To tell the truth, I’ve been thinking about it for quite some time, but there wasn’t any idea to love so much that I would really want to offer to my friends. An idea for them to both eat and delight.

Until on early September, this book fell into my arms:

As you can tell from the picture, it's Dzur, by Steven Brust, the tenth book in the fantasy noir series, starring Vlad Taltos. Generally Brust has a soft spot for strange narrative techniques: for example, in "Teckla", the third book in the series, the preface is a note from the hero to the guy who has the local laundry (gray shirt with a wine stain on right sleeve, grease stain on the left sleeve and a tear on the right cuff, etc.). When you start the story, you note that any reference to a stain or tear is explained in the chapter, such was the sleeve stained with wine, such was the sleeve stained with fat, such was the cuff torn. And while you know what you’re going to see (e.g. clean the stain of blood on the trousers), you never know how this is going to happen and this stimulates the pleasure of reading.

In Dzur, Broust has found new literature toys to play with. It begins with Vlad sitting at his favorite restaurant with a Dzurlord as dinner companion. Then at the beginning of each chapter, he describes a part of the meal, with so much tenacity, detail and love that ...

... that, well, I decided that this was the idea I was waiting to find and recreate.

Thus, and while perhaps I shouldn’t spoil the surprise to those who will ultimately sit on that table with me, little by little, I will gather all the preparations and adjustments I will have to make and I will talk about that meal in public.

Needless to say I'm infatuated with the prospect of a Dzur Dinner Reconstructed. I am intrigued by the prospect of things I need to make by myself, I sit and think what and with what I could replace, how I want them to be displayed. Brust has managed to become utterly descriptive, even when it comes to wine: I guess it won’t be difficult for a sommelier to find the wines that are described.

As for the food ... Trust me.

This meal will be served five Sundays from today, on November 21, five days after my birthday. Until then, and every Sunday, I will be uploading something about the meal, either the content or the problems and ideas of its reconstruction.

Wish me lack?

Υλικά / My pantry

2010-07-09T00:05:00.000-07:00

Είναι λίγες μέρες που τακτοποίησα το ράφι με τα μπαχαρικά μου κι όπως μ' έπιασε η προκοπή έριξα μια ματιά και στο ράφι των ζυμαρικών. Γενικώς και όσον αφορά το ράφι των μπαχαρικών, είχα την τάση να διασκορπίζω το περιεχόμενό του στους πέντε ανέμους: ένα βαζάκι εδώ, ένα κουτάκι εκεί, ένα μπουκαλάκι παραπέρα. Ε, είπα νισάφι κι έκατσα να τα μαζέψω (και να δω και τι μου λείπει για να κάνω προμήθειες). Κι όπως είχα και πρόσβαση σε μηχανή να πάρω και μια φωτογραφία, να θυμάμαι πώς ήταν όταν το έφτιαξα. Διότι είναι ηλίου φαεινότερον ότι σε δυο-τρεις μήνες το σκόρπισμα τους πέντε ανέμους θα επανέλθει δυναμικά.

Μην τολμήσει κανείς να κοροϊδέψει το σεμεδάκι, τον έφαγα λάχανο. Ξέρεις από τι τρίξιμο σε γλιτώνει;

Στο κάτω-κάτω ράφι, το πιο εύκολα προσβάσιμο έχω τα βασικά του μαγειρέματος: αλάτι, πιπέρισε κόκκους και τριμμένο, κανέλα, γαρύφαλο ολόκληρο και τριμμένο, δυόσμος -ένα μυρωδικό που στο σπίτι μας το χρησιμοποιούμε πιο συχνά κι από μαϊντανό-, και μερικά ακόμη, όπως κύμινο, βασιλικός, ρίγανη, μπαχάρι τριμμένο και σε κόκκους, κόκκοι πράσινου, λευκού και ροζ πιπεριού, τσίλι, τζίντζερ τριμμένο, θυμάρι και πάπρικα γλυκειά. Εκεί επίσης, στη γωνίτσα έχω και τις οδοντογλυφίδες. Κάποιες φορές είναι απαραίτητες και στο μαγείρεμα και τις θέλω σε πρώτη εφεδρεία.

Κι επειδή η αγορά μπαχαρικών είναι δική μου υπόθεση στο σπίτι και το παρακάνω με εξωτικές και μυστήριες πούδρες, για να μη μπερδευτεί κανείς άλλος μάγειρας -η μητέρα κι η αδελφή μου- κι αφρίσουν τα μέσα μας, έχω γράψει πάνω σε κάθε βαζάκι τι περιέχει. Για παν ενδεχόμενο.

Αυτά τα τρία βαζάκια στο δεύτερο ράφι είναι αυτά που εγώ προσωπικά χρησιμοποιώ το περισσότερο: Δάφνη, μουστάρδα σκόνη και σουμάκ. Χτες μάλιστα έφτιαξα φιλετάκια από στήθος γαλοπούλας στο αντικολλητικό τηγάνι, σχεδόν μόνο με αυτά τα τρία, ούτε καν λάδι. Και κόντεψα να σκάσω από το φαΐ. Στο δεύτερο ράφι υπάρχουν επίσης τα διάφορα ροφήματα, τσάγια και τέτοια, καθώς και σύνεργα ζαχαροπλαστικής, σόδα, αμμωνία, βανιλίνη, baking powder.

Το τρίτο ράφι φιλοξενεί τα λιγότερο χρησιμοποιούμενα μπαχαρικά. Στην πρώτη φωτογραφία φαίνονται πολύχρωμα sprinkles για τα γλυκά, τριμμένα κεδροκούκουτσα (juniper berries), άμχουρ (άγουρο αποξηραμένο μάνγκο σε σκόνη), κορίανδρος τριμμένος και σε κόκκους, μαντζουράνα και μια αποτυχημένη προσπάθεια για home-made σκορδοπίπερο. Πίσω από αυτά κρύβονται ένα σωρό άλλα μπουκαλάκια που θα έκαναν τη μάνα μου να φρικάρει εντελώς: μαυροκούκκι, παπαρουνόσπορος, μουστάρδα γλυκιά και καυτερή σε κόκκους, καρδάμωμο, κακουλέ και μαχλέπι, σαφράν και κουρκουμάς, θρούμπι, δεντρολίβανο, άνθη σαμπούκου, φύλλα Αιγύπτου και κάτι άλλα τα οποία ούτε κι εγώ δε θυμάμαι. Την πρώτη φορά που πήγα στο μπαχαρτζίδικο που ψωνίζω συνήθως στου FoTsi, στην Ευριπίδου, ο καλός και εξυπηρετικός κυριούλης με ρώτησε να τα θέλω σε τιμολόγιο. Σε μπαχαρτζίδικο, όπου τα διακόσια γραμμάρια του εμπορεύματος έχουν μέση τιμή 1 ευρώ, εγώ κάνω λογαριασμούς των 20 ευρώ...

Στην άλλη άκρη της κουζίνας υπάρχει η συλλογή του των ζυμαρικών... χμ, ναι. Αυτό είναι κάτι που σπάνια το παραδέχομαι με αυτόν τον τρόπο, όμως πάντοτε το κάνω κι όποιος με έχει δει έστω μια φορά θα ξέρει για ποιο πράγμα μιλάω. Όταν πάω σε ένα μέρος όπου να πωλούνται ζυμαρικά, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να αγοράσω αυτά τα ζυμαρικά που δεν έχω στο σπίτι ή δε μπορώ να βρω στο κοντινό μου σουπερ-μάρκετ. Κοραλάκι τρικολόρε με ρίγες; Ναι. Κριθαράκι ζυμωμένο με χυμό παντζαριού; Ναι. Γλώσσες της πεθεράς; Ναι. Παιδικά σχέδια ότιναναι; Ναι, ναι, ναι, ναι, ναι... Φυσικά τα χρησιμοποιώ κιόλας, δεν τα στολίζω μόνο. Αλλά ομολογώ ότι η πρώτη μου παρόρμηση είναι να τα στολίσω.

Προς το παρόν το ράφι φιλοξενεί σχήματα ρόδας, σταριού και καρδούλες τρικολόρε. Υπάρχουν επίσης οι λεγόμενες pippe rigate κι εδώ σας αφήνω να κάνετε ό,τι υπονοούμενο θέλετε, αναλογιζόμενοι ότι κάτι θα βρεθεί στο ράφι μου των μπαχαρικών για να το μπαχαρίσω παραπάνω...

Μπουφές για την ονομαστική μου εορτή

2010-01-25T01:29:00.000-08:00

Ήταν στις 20 Ιανουαρίου, Ευθυμίου του Μεγάλου, βοήθειά σας.
Λίγοι άνθρωποι, από εκείνους που μαζί τους περνάω καλά. Αγαπημένοι θα έλεγα, ο καθένας για άλλο λόγο. Ελπίζω να μην έπληξαν, μιας και τα γούστα του ενός είναι αρκετά διαφορετικά από εκείνα του άλλου. Έλειπαν αρκετοί, από ασθένεια ή από κακή συγκυρία.
Κι ελπίζω να χόρτασαν… Τι να κάνω, μόνο ένα μπουφεδάκι προλάβαινα να στήσω.

Αυγοσαλάτα

Μερίδες: περίπου 1 κεσεδάκι των 250 gr
Χρόνος παρασκευής: 15 λεπτά (+ λίγη ώρα για το ψυγείο)

Υλικά

8 αυγά
6 κουταλιές της σούπας μαγιονέζα
2 κουταλιές της σούπας μουστάρδα απαλή
1 κουταλιά της σούπας άνιθο ψιλοκομμένο
4 κουταλιές της σούπας πολύ ψιλοκομμένο αγγουράκι τουρσί
Αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση

1. Βράζουμε τα αυγά σε κατσαρολάκι για περίπου 10 λεπτά, να σφίξουν καλά οι κρόκοι. Τα καθαρίζουμε και τα κόβουμε σε κύβους, όχι πολύ μικρούς.
2. Σε μπωλ ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί, απαλά, να μην λιώσουν τα αυγά. Σερβίρεται κρύο, κατά προτίμηση από το ψυγείο, για να μην μυρίζει έντονα το αυγό.

Παντζαροσαλάτα

Μερίδες: περίπου μισό κιλό
Χρόνος παρασκευής: 15 λεπτά (+2 ώρες για το ψυγείο)

Υλικά

1 βάζο κονσερβαρισμένα παντζάρια ~450 gr
250 gr γιαούρτι στραγγιστό
3 κουταλιές της σούπας μαγιονέζα
3 σκελίδες σκόρδο λιωμένες
Ελαιόλαδο όσο πάρει
Αλάτι

Εκτέλεση

1. Στραγγίζουμε τα παντζάρια και τα ψιλοκόβουμε, σε κυβάκια μεγέθους ρεβιθιού. Τα βάζουμε σε ένα μπωλ
2. Προσθέτουμε τη μαγιονέζα, το γιαούρτι, το σκόρδο λιωμένο και λίγο λάδι, περίπου 2 κουταλιές της σούπας. Ανακατεύουμε.
3. Δοκιμάζουμε να θέλει αλάτι και προσθέτουμε λάδι, μέχρι να μην μπορεί άλλο να το «πιει» (όπως κάνουμε στο τζατζίκι).
4. Βάζουμε στο ψυγείο για περίπου δύο ώρες ή και παραπάνω, να «βγάλει» χρώμα το παντζάρι και να ροζίσει για τα καλά (αν και μπορεί να φαγωθεί και αμέσως). Σερβίρεται κρύο.

Κολοκυθοσαλάτα

Μερίδες: περίπου 1 κεσεδάκι των 250 gr
Χρόνος παρασκευής: 10 λεπτά

Υλικά

1 μεγάλο κολοκύθι
250 gr στραγγιστό γιαούρτι
2 κουταλιές της σούπας μαγιονέζα
2 κουταλιές της σούπας άνιθο ψιλοκομμένο
Ελαιόλαδο
Αλάτι

Εκτέλεση

1. Τρίβουμε τα κολοκύθια στο χοντρό τρίφτη και τα στύβουμε να βγάλουν τα υγρά τους. Πετάμε τα υγρά και βάζουμε το στυμμένο κολοκύθι σε ένα μπωλ
2. Προσθέτουμε τη μαγιονέζα, το γιαούρτι, τον άνιθο και λίγο λάδι, περίπου 1 κουταλιά της σούπας. Ανακατεύουμε.
3. Δοκιμάζουμε αν θέλει αλάτι και προσθέτουμε λάδι, μέχρι να μην μπορεί άλλο να το «πιει» (όπως κάνουμε στο τζατζίκι).
4. Βάζουμε στο ψυγείο για περίπου δύο ώρες να ανταλλάξουν αρώματα τα υλικά (αν και μπορεί να φαγωθεί και αμέσως). Σερβίρεται κρύο.

Σαλάτα σπανάκι-πορτοκάλι

Μερίδες: 6
Χρόνος παρασκευής: 15 λεπτά

Υλικά

1 σαλάτα κόκκινη κατσαρή (τύπου lollo rosso)
200 gr σπανάκι baby
Μισό ματσάκι ρόκα
1 πορτοκάλι, κατά προτίμηση ξινό
2 κουταλιές της σούπας σπόρους ρόδιου
Χυμός από μισό λεμόνι
1 κουταλιά της σούπας χυμός πορτοκαλιού
3 κουταλιές της σούπας σουσαμέλαιο
Αλάτι

Εκτέλεση

1. Καθαρίζουμε το πορτοκάλι από τη φλούδα και τη λευκή μεμβράνη ώστε να έχουμε μόνο τη σάρκα κάθε φέτας καθαρή. Αφαιρούμε τυχόν κουκούτσια.
2. Ανακατεύουμε σε σαλατιέρα τη γαλλική σαλάτα κομμένη με το χέρι, το σπανάκι, τη ρόκα κομμένη με το χέρι και το πορτοκάλι. Αλατίζουμε.
3. Χτυπάμε στο σέικερ το χυμό λεμονιού, το χυμό πορτοκαλιού και το σουσαμέλαιο. Περιχύνουμε τη σαλάτα και ανακατεύουμε καλά. Πασπαλίζουμε με τους σπόρους του ροδιού και το αφήνουμε μισή ώρα ν’ ανταλλάξουν γεύσεις τα λαχανικά.

Σουβλάκια Καπρέζε

Μερίδες: 12
Χρόνος παρασκευής: 10 λεπτά

Υλικά

12 ντοματίνια τσέρι
12 μποκοντσίνι μοτσαρέλας
12 φύλλα φρέσκο βασιλικό ή δυόσμο
1 φλιτζάνι ελαιόλαδο
½ κουταλάκι του γλυκού σουμάκ
1 κουταλάκι του γλυκού βασιλικό ξερό τριμμένο
Καλαμάκια για σουβλάκια
Αλάτι

Εκτέλεση

1. Σε ένα μπωλ ανακατεύουμε το λάδι, τον ξερό βασιλικό και το σουμάκ και στο μείγμα μαρινάρουμε τα μποκοντσίνι για δύο μέρες τουλάχιστον.
2. Πλένουμε και σκουπίζουμε με μια χαρτοπετσέτα τα ντοματίνια. Ξεπλένουμε με νερό τα μποκοντσίνι.
3. Περνάμε σε κάθε σουβλάκι ένα μποκοντσίνι, ένα φυλλαράκι βασιλικού κι ένα ντοματίνι.
4. Κόβουμε το κάτω μέρος ενός γκρέιπφρουτ, να στέκεται και καρφώνουμε επάνω τα σουβλάκια. Πασπαλίζουμε με ελάχιστο αλάτι και σερβίρουμε αμέσως.

Σουβλάκια ιταλικά

Μερίδες: 20
Χρόνος παρασκευής: 10 λεπτά

Υλικά

1 κόκκινη πιπεριά
100 gr τυρί προβολόνε κατσοκαβάλο (ή κασέρι τρικαλινό)
20 ελιές πράσινες γεμιστές με πιπεριά
Καλαμάκι για σουβλάκια

Εκτέλεση

1. Κόβουμε την πιπεριά σε κομμάτια μεγέθους γραμματοσήμου. Πρέπει να είναι τουλάχιστον 24. Αν δε φτάσει η μία πιπεριά χρησιμοποιείστε και δεύτερη.
2. Κόβουμε το τυρί σε κυβάκια. Πρέπει να βγουν είκοσι.
3. Περνάμε σε κάθε σουβλάκι ένα κομμάτι πιπεριάς, έναν κύβο τυριού και μια ελιά.
4. Κόβουμε το κάτω μέρος ενός γκρέιπφρουτ, να στέκεται και καρφώνουμε επάνω τα σουβλάκια. Σερβίρουμε αμέσως.

Σουβλάκια γερμανικά

Μερίδες: 20
Χρόνος παρασκευής: 20 λεπτά

Υλικά

2 χωριάτικα λουκάνικα
1 ξυνόμηλο
Οδοντογλυφίδες

Εκτέλεση

1. Κόβουμε το λουκάνικο σε ροδέλες ένα δάχτυλο χοντρές. Σωτάρουμε σε αντικολλητικό τηγάνι, χωρίς άλλο λίπος εκτός από το δικό τους.
2. Πλένουμε το μήλο, το κόβουμε σε πολύ λεπτές φέτες (μισό εκατοστό) και κόβουμε κάθε φέτα σε μέγεθος γραμματοσήμου. Περιχύνουμε με χυμό λεμονιού.
3. Περνάμε σε κάθε οδοντογλυφίδα ένα κομμάτι λουκάνικο, ένα φετάκι μήλο και ένα κομμάτι λουκάνικο.
4. Κόβουμε το κάτω μέρος ενός γκρέιπφρουτ, να στέκεται και καρφώνουμε επάνω τις οδοντογλυφίδες. Σερβίρουμε αμέσως.

Σουβλάκια παιδικά

Μερίδες: 20
Χρόνος παρασκευής: 10 λεπτά

Υλικά

200 gr τυρί Gouda φραντζόλα
200 gr αλλαντικό βραστής γαλοπούλας
20 αγγουράκια τουρσί ανθός
Καλαμάκια για σουβλάκια

Εκτέλεση

1. Κόβουμε το τυρί σε κύβους. Χρειαζόμαστε 40 από αυτούς.
2. Κόβουμε τη γαλοπούλα σε τριγωνάκια. Χρειαζόμαστε 40 από αυτά.
3. Περνάμε σε κάθε σουβλάκι ένα τριγωνάκι γαλοπούλας με τη μύτη προς τα κάτω, έναν κύβο τυρί, ένα αγγουράκι, έναν κύβο τυρί κι ένα τριγωνάκι γαλοπούλας με τη μύτη προς τα πάνω.
4. Κόβουμε το κάτω μέρος ενός γκρέιπφρουτ, να στέκεται και καρφώνουμε επάνω τα σουβλάκια. Σερβίρουμε αμέσως.

Πατατούλες φούρνου ψημένες με γάλα και ντομάτα

Μερίδες: 6-8
Χρόνος: 45 λεπτά

Υλικά

1 Kgr πατατούλες στρογγυλές φούρνου
1 μεγάλο κρεμμύδι
1 μέτρια ντομάτα ή 100 gr χυμό ντομάτας
200 ml φρέσκο γάλα
2 κουταλιές της σούπας άνηθο ψιλοκομμένο
½ φλιτζάνι του τσαγιού λάδι
1 ½ ποτήρι νερό
Αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση

1. Καθαρίζουμε τις πατάτες, τις βάζουμε σε ένα πυρέξ και τις αλατοπιπερώνουμε (ή αν έχουμε κατεψυγμένες, τις βάζουμε χωρίς να τις αποψύξουμε κατευθείαν στο πυρέξ για το αλατοπιπέρωμα).
2. Καθαρίζουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο και το περνάμε από το μούλτι ή τον τρίφτη του κρεμμυδιού, μαζί με τη ντομάτα, ως να γίνουν ένας ομοιόμορφος χυλός.
3. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε καλά το χυλό λαχανικών, το γάλα, το λάδι και τον άνηθο. Περιχύνουμε με το μείγμα τις πατάτες.
4. Σκεπάζουμε τις πατάτες με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε για περίπου μισή ώρα με 45 λεπτά, στον αέρα, στους 300 βαθμούς. Δοκιμάζουμε με ένα πιρούνι, γιατί ο χρόνος εξαρτάται από το είδος της πατάτας. Πέντε λεπτά πριν το τέλος, τις ξεσκεπάζουμε να ροδίσουν. Καλό θα είναι η σάλτσα να μην έχει στεγνώσει εντελώς. Αν αυτό συμβεί προσθέτουμε ελάχιστο νεράκι. Σερβίρονται ζεστές.

Ντολμαδάκια

Μερίδες: 6
Χρόνος: 2 ώρες

Υλικά

1 βάζο αμπελόφυλλα (~50 αν έχετε φρέσκα)
1 1/2 φλιτζάνι ρύζι για σούπα
150 gr κιμά μοσχαρίσιο
1 μικρό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο + 1/2 ακόμη
2 κουταλιές της σούπας δυόσμο ξερό τριμμένο
3 κουταλιές της σούπας άνιθο φρέσκο ψιλοκομμένο
Αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση

1. Σε ρηχή κατσαρόλα βάζουμε νερό να κάψει, χωρίς να βράσει και βουτάμε μέσα τα αμπελόφυλλα λίγα-λίγα. Τα αφήνουμε για περίπου 15-20 δευτερόλεπτα και τα αφαιρούμε αμέσως. Τοποθετούμε τα ζεματισμένα αμπελόφυλλα σε τρυπητό, να στραγγίξουν. Κρατάμε κατά μέρος τα μικρά φύλλα, που δε μπορούν να τυλιχτούν και κόβουμε τα κοτσάνια από τα μεγαλύτερα
2. Διαλέγουμε τα μεγαλύτερα από τα μικρά φύλλα και με αυτά καλύπτουμε τον πάτο μιας κατσαρόλας με χοντρό πάτο.
3. Σε μεγάλο μπωλ βάζουμε το κρεμμύδι και τα κρεμμυδάκια, το ρύζι καθαρισμένο και πλυμένο μια-δυο φορές, τον κιμά, το δυόσμο, τον άνηθο, το 1/2 φλιτζάνι λάδι, αλάτι και πιπέρι κατά βούληση. Ζυμώνουμε τη γέμιση καλά και τέλος προσθέτουμε ένα φλιτζάνι νερό. Ανακατεύουμε με κουτάλι ως να γίνει νερουλή κι ομοιόμορφη.
4. Τυλίγουμε τα ντολμαδάκια ως εξής: Κρατάμε στην παλάμη μας ένα ζεματισμένο φύλλο με τα νεύρα του φύλλου προς τα πάνω. Βάζουμε κοντά στο κοτσάνι του φύλλου ένα κουταλάκι του γλυκού γέμιση ή και περισσότερη, αναλόγως του μεγέθους του φύλλου. Διπλώνουμε από πάνω πρώτα το υπόλοιπο του κοτσανιού, μετά ό,τι περισσεύει αριστερά και δεξιά και στο τέλος ρολάρουμε το ντολμά να κλείσει Τοποθετούμε τα ντολμαδάκια στην κατσαρόλα σφιχτά το ένα κοντά στο άλλο, σε όχι περισσότερες από τρεις στρώσεις.
5. Όταν τελειώσουμε με το τύλιγμα, πασπαλίζουμε με λίγο επιπλέον αλάτι, και προσθέτουμε το υπόλοιπο λάδι και νερό ως ίσα να σκεπαστούν τα ντολμαδάκια. Βάζουμε πάνω από το ντολμαδάκια ένα ρηχό πιάτο, σκεπάζουμε την κατσαρόλα με το καπάκι της και το βάζουμε στο μάτι σε μέτρια σκάλα. Το αφήνουμε να σιγοβράζει, ανοίγοντας το καπάκι όσο το δυνατόν λιγότερες φορές, ίσα για να προσθέσουμε νεράκι, αν σωθεί. Σε περίπου μία ώρα είναι έτοιμο. Σερβίρονται κρύα ή ζεστά, με κρέμα αυγολέμονο, σκέτο αυγολέμονο, γιαούρτι ή μαγιονέζα, ή μια πρόχειρη σως από ένα φλιτζάνι κρέμα γάλακτος στην οποία διαλύουμε τρεις κουταλιές της σούπας μουστάρδα απαλή.

Μίνι Τιμπάλο (Παστιτσάκια-σουφλεδάκια)

Μερίδες: 24
Χρόνος παρασκευής: 10 λεπτά

Υλικά

1 πακέτο μακαρονάκι κοραλλάκι
200 gr τυρί ρεγκάτο τριμμένο
250 gr μπαίηκον ρολό
1 μεγάλη ώριμη ντομάτα
1 πιπεριά κεράτο

Για τη σάλτσα Μορνέ
3 αυγά6 κουταλιές της σούπας βούτυρο ή φυτίνη8 κουταλιές της σούπας κοφτές αλεύρι για όλες τις χρήσεις1 λίτρο γάλα φρέσκοΑλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο

Εκτέλεση

1. Βράζουμε το κοραλλάκι σύμφωνα με τις οδηγίες του πακέτου. Δεν πρέπει να παραβράσει γιατί θα χάσει το σχήμα του.
2. Κόβουμε το μπάιηκον, τη ντομάτα και την πιπεριά σε κύβους και τα ανακατεύουμε στο κοραλλάκι.
1. Ετοιμάζουμε τη μπεσαμέλ: σε ένα κατσαρολάκι ζεσταίνουμε το γάλα ελαφρά, να μην βράσει όμως. Ταυτόχρονα σε δεύτερο κατσαρολάκι και σε μέτρια προς δυνατή φωτιά βάζουμε το βούτυρο να λειώσει χωρίς να κάψει και προσθέτουμε το αλεύρι. Ανακατεύουμε καλά, ως το αλεύρι ν’ αρχίσει να καβουρδίζεται ελαφρά. Προσθέτουμε λίγο-λίγο το γάλα, ανακατεύοντας καλά, να μην πιάσει και να μην σβολιάσει, ως να πάρει μια βράση. Αποσύρουμε από τη φωτιά.
2. Βρέχουμε ένα πιάτο με λίγο νεράκι, σπάμε μέσα τα αυγά και τα χτυπάμε με πιρούνι ή αυγοδάρτη για περίπου πέντε λεπτά. Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι και μοσχοκάρυδο και μετά δύο ή τρεις κουταλιές από τη ρου, μία-μία τη φορά συνεχίζοντας το χτύπημα. Κατόπιν, ενσωματώνουμε το μίγμα αυγού στη ρου ανακατεύοντας καλά.
3. Ενσωματώνουμε στη ρου και το τριμμένο τυρί και κατόπιν και το κοραλλάκι με το μπαίηκον και τα μανιτάρια.
4. Γεμίζουμε με το μίγμα των ζυμαρικών δύο ταψάκια για κεκάκια (muffin tin) ελαφρά βουτυρωμένα και ψήνουμε για 20 λεπτά στους 300 βαθμούς. Αφήνουμε να κρυώσει και ξεφορμάρουμε πολύ προσεκτικά, να διατηρήσουν το σχήμα τους. Ταιριάζουν ωραία με μια ελαφριά σάλτσα ντομάτας αρωματισμένη με βασιλικό ή δυόσμο, αλλά τρώγονται και σκέτα.

Σνίτσελ κοτόπουλου πανέ

Μερίδες: 4
Χρόνος παρασκευής: 1 ώρα +2 ώρες για το ψυγείο

Υλικά

2 κομμάτια στήθος κοτόπουλο χωρίς πέτσα
1 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 αυγά
½ φλιτζάνι γάλα εβαπορέ
2 φλιτζάνια κορν φλέικς καλαμποκιού χωρίς ζάχαρη
2 φλιτζάνια τριμμένη παρμεζάνα
2 κουταλάκια του γλυκού σκόνη μουστάρδας
Αλάτι, πιπέρι
Λάδι για το τηγάνισμα

Εκτέλεση

1. Με κοφτερό μαχαίρι για φιλετάρισμα, κόβουμε στα δύο τα στήθη του κοτόπουλου ώστε να έχουμε τέσσερα λεπτά φιλέτα. Χτυπάμε με το σφυρί της κουζίνα να ανοίξουν λίγο περισσότερο.
2. Βάζουμε σε ένα μπωλ το αλεύρι. Σε δεύτερο μπωλ χτυπάμε τα αυγά με το γάλα και αλατίζουμε ελάχιστα. Στο τρίτο μπωλ ανακατεύουμε τα κορν φλέικς τριμμένα στο μούλτι, την παρμεζάνα και τη μουστάρδα.
3. Αλατοπιπερώνουμε τα φιλέτα, τα αλευρώνουμε, τα βουτάμε στο μίγμα αυγού και τέλος τα ρολάρουμε στο μίγμα της παρμεζάνας, να καλυφθούν καλά. Τα βάζουμε σε μπωλ που σκεπάζει καλά, με λαδόκολλες ανάμεσά τους, να μην κολλήσουν και τα ψύχουμε για δύο ώρες τουλάχιστον, να κολλήσει καλά το πανάρισμά τους.
4. Τηγανίζουμε σε καυτό λάδι, να ροδίσουν, όχι περισσότερο από ένα δύο λεπτά από κάθε πλευρά.
Τα βάζουμε σε ταψάκι στρωμένο με λαδόκολλα και ψήνουμε στους 300 βαθμούς, σε φούρνο με αέρα, για περίπου δεκαπέντε λεπτά, να ψηθούν ως το κέντρο. Σερβίρονται ζεστά, αλλά και κρύα τρώγονται αρκετά ευχάριστα.

Πιτσιρίκια μπιφτεκάκια

Μερίδες: 4
Χρόνος παρασκευής: 1 ώρα

Υλικά

300 gr κιμά μοσχαρίσιο, περασμένο δύο φορές από τη μηχανή
Μπαγιάτικο ψωμί*
1 αυγό
1 μεγάλο κρεμμύδι
3 κουταλιές της σούπας μαϊντανό ψιλοκομμένο
1 κουταλιά της σούπας δυόσμο ψιλοκομμένο
2 κουταλιές της σούπας ξύδι
2 κουταλιές της σούπας γάλα
3 κουταλάκια του γλυκού πάπρικα γλυκειά
1 φλιντζανάκι του καφέ ελαιόλαδο
Αλάτι, πιπέρι,

*Το ψωμί πρέπει να είναι ίσου όγκου με τον κιμά. Υπολογίστε με το μάτι.

Εκτέλεση

1. Σε ένα μπολ βάζουμε το ψωμί και το σκεπάζουμε με νερό βρύσης. Το αφήνουμε να μουλιάσει καλά. Ύστερα το στύβουμε, και το περνάμε από τον χοντρό τρίφτη.
2. Καθαρίζουμε το κρεμμύδι και το τρίβουμε στον τρίφτη του κρεμμυδιού ή στο μούλτι, ως να γίνει πολτός.
3. Σε δεύτερο μπολ, βάζουμε, τον κιμά, το τριμμένο ψωμί, το κρεμμύδι, το αυγό, το μαϊντανό, το δυόσμο, το ξύδι, το ελαιόλαδο, τη γλυκειά πάπρικα και αλάτι, πιπέρι όσο μας αρέσει.
4. Ζυμώνουμε καλά.
5. Προσθέτουμε το γάλα και ξαναζυμώνουμε. Αυτό ο ελιγμός είναι για να μην κόψει το γάλα από το ξύδι.
6. Πλάθουμε μπιφτέκια σε μέγεθος λίγο μεγαλύτερο από κεράσι, μικρότερο ακόμη κι από κεφτέ και τα βάζουμε σε ελαφρά λαδωμένο ταψί. Δε χρειάζεται να έχουν απόσταση μεταξύ τους, γιατί στο ψήσιμο θα «μαζέψουν» και δεν θα κολλήσουν μεταξύ τους.
7. Ψήνουμε στον αέρα στους 250 βαθμούς για περίπου 20 λεπτά, ή στον φούρνο αντίστασης στους 300 βαθμούς για 25 λεπτά, γυρίζοντάς τα λίγο πριν τα βγάλουμε, για να ροδίσουν κι από την άλλη πλευρά.

Σουβλάκια με λουκάνικα Βιέννης

Μερίδες: 20
Χρόνος παρασκευής: 25 λεπτά (+2 ώρες για το μαρινάρισμα)

Υλικά

20 λουκανικάκια Βιέννης
10 φέτες μπαίηκον
1 ρίζα φινόκιο (μαραθόριζα)
Οδοντογλυφίδες
6 κόκκους μαύρο πιπέρι
6 κόκκους μαραθόσπορου
¼ κουταλάκι του γλυκού σπόρους γλυκάνισου
1 φλυτζανάκι του καφέ ούζο

Εκτέλεση

1. Ετοιμάζουμε τη μαρινάτα: Σε ένα βαθύ μπωλ ανακατεύουμε τα μπαχαρικά και το ούζο και προσθέτουμε νερό ως τη μέση του μπωλ.
2. Κόβουμε το φινόκιο σε κομμάτια μεγέθους γραμματοσήμου. Πρέπει να είναι τουλάχιστον 20.
3. Κόβουμε τις φέτες του μπαίηκον στα δύο κατά πλάτος ώστε να έχω 20 κοντές και φαρδιές φέτες.
4. Τυλίγουμε κάθε λουκανικάκι σε μια φέτα μπαίηκον, το περνάμε σε μια οδοντογλυφίδα και στερεώνουμε τη «ραφή» με ένα κομμάτι φινόκιο.
5. Βάζουμε τις οδοντογλυφίδες μέσα στο μπωλ με τη μαρινάτα, τις σκεπάζουμε και τις αφήνουμε τουλάχιστον δύο ώρες, αν γίνεται και ολονυχτίς.
6. Ψήνουμε στο γκριλ, πέντε λεπτά από κάθε πλευρά. Κόβουμε το κάτω μέρος ενός γκρέιπφρουτ, να στέκεται και καρφώνουμε επάνω τις οδοντογλυφίδες. Σερβίρονται ζεστά.

Μπουρμπουρέλια (σαλάτια οσπρίων ή πολυσπόρια)

Μερίδες: 4
Χρόνος παρασκευής: ακαθόριστος

Υλικά

Από ένα φλιτζάνι βρασμένα και στραγγισμένα: φακές, φασόλια γίγαντες, ρεβίθια, καλαμπόκι, κόκκινα φασόλια, στάρι.
Αλάτι, ξύδι, σουσαμέλαιο

Εκτέλεση

1. Ανακατεύουμε καλά σε ένα μπωλ και αφήνουμε στο ψυγείο για περίπου δύο ώρες, να μαριναριστούν. Σερβίρουμε κρύα.

Ταρτάκια λεμόνι

Μερίδες: 24 τετραγωνάκια
Χρόνος παρασκευής: 50 λεπτά

Υλικά

2 πακέτα μπισκότα γεμιστά Παπαδοπούλου με άρωμα λεμόνι
100 gr βούτυρο (όχι soft)
2 φλιτζάνια ζάχαρη άχνη
4 μεγάλα αυγά
Ξύσμα από ένα λεμόνι
½ φλιτζάνι χυμό λεμονιού
¼ φλιτζάνι αλεύρι
Επιπλέον ζάχαρη άχνη για το στόλισμα

Εκτέλεση

1. Τρίβουμε τα μπισκότα το μούλτι να γίνουν σαν αλεύρι. Σε ένα κατσαρόλι, λιώνουμε το βούτυρο, χωρίς να κάψει και το προσθέτουμε στα μπισκότα. Ανακατεύουμε καλά με ένα πιρούνι να γίνει μια ομοιόμορφη μάζα.
2. Απλώνουμε το μίγμα μπισκότου σε μια φόρμα τετράγωνη, πιέζοντας με τα δάχτυλα να καλυφτεί ο πάτος, αλλά και τα πλαϊνά σε ύψος περίπου μισό δάχτυλο.
3 Ετοιμάζουμε την κρέμα λεμονιού. Χτυπάμε στο μίξερ τα αυγά για περίπου πέντε λεπτά και προσθέτουμε λίγο-λίγο το χυμό, το ξύσμα, τη ζάχαρη και το αλεύρι.
3. Απλώνουμε την κρέμα λεμονιού πάνω στη βάση μπισκότου και ψήνουμε για 20 λεπτά στους 180 βαθμούς. Το αφήνουμε να κρυώσει εντελώς και μετά το κόβουμε σε τετράγωνα κομμάτια. Σερβίρεται πασπαλισμένο με ζάχαρη άχνη.

Κεράσματα με μπισκότο σε διάφορες γεύσεις

Μερίδες: περίπου 20 κομμάτια
Χρόνος: 30 λεπτά +1 ώρα για ψυγείο

Υλικά

2 πακέτα Γεμιστά Μπισκότα με κρέμα λεμόνι ή πορτοκάλι των 200 gr (σύνολο 400 gr)
150 gr τυρί κρέμα τύπου Φιλαδέλφεια
Χρωματιστά στολίδια από ζάχαρη (sprinkles)

Εκτέλεση

1. Βάζουμε τα μπισκότα στο μούλτι ολόκληρα, μαζί με τη γέμισή τους, και τα δουλεύουμε ως να γίνουν σκόνη.
2. Σε ένα μπολ, ζυμώνουμε με το χέρι τη σκόνη μπισκότου και το τυρί κρέμα ως να γίνει μια ομογενής απαλή ζύμη.
3. Πλάθουμε μικρές μπαλίτσες, περίπου 20 ή 24, και τις αφήνουμε σε αντικολλητικό χαρτί. Στολίζουμε με τα sprinkles και βάζουμε τις μπαλίτσες για μια ώρα στο ψυγείο να σφίξουν.

Εκτός αυτών στο μπουφεδάκι υπήρχε ακόμη ένα πιάτο με πίτες τορτίγιας, μπαγκέτα γαλλική και μικρά κριθαρένια παξιμαδάκια και μια πιατέλα, με πιπεριές Φλωρίνης ψητές ξιδάτες, καρδιές χουρμαδιάς και baby καρότα βραστά. Και πολύ κρασί, πολλή μπυρα, πολύ κέφι και πολύ καλή διάθεση.

Μερικές φωτό τώρα:

Τα κρεατικά

Τα συνοδευτικά και τα σαλατικά

Τα συνοδευτικά και τα σαλατικά, υπό άλλη γωνία

Όλος ο θίασος για το ανκόρ

Δεν πρόλαβα να φωτογραφήσω την τάρτα, κυρίως γιατί δε μου πέρασε από το μυαλό. Κι όταν πήγα να φωτογραφήσω το τελευταίο κομμάτι που είχε μείνει, αργά τη νύχτα, όταν όλοι οι καλεσμένοι μου είχαν φύγει, ανακάλυψα ότι κάποιος (μάλλον εγώ, τώρα που το σκέφτομαι) είχε ρίξει πάνω του ένα κομμάτι τούρτα... Τι να κάνεις. Αυτά έχουν τα ατυχήματα.

Καλή Χρονιά με...

2010-01-04T05:24:00.001-08:00

... το πιο μπελαλίδικο γλυκό που έχω φτιάξει ποτέ. Το είχα ξαναφτιάξει στο παρελθόν και μάλιστα είχα τραβήξει και μια μικρή φωτογραφία με κινητό τηλέφωνο, αλλά ήταν θολή. Επιπλέον εκείνη ήταν η πρώτη μου προσπάθεια, από τότε πήγα τα πράγματα ένα βηματάκι παραπέρα. Φέτος είπα να το φτιάξω για την Πρωτοχρονιά. Χαλάλι του 2010, που μπήκε βιαστικό και ασυγκράτητο. Για να δούμε τι θα μας επιφυλάσσει..

Φυσικά, ούτε και αυτές οι φωτογραφίες είναι καλές. Άλλες είναι θολές κι άλλες σκοτεινές κι όλες έχουν κακό φόντο. Αλλά το γούσταρα τόσο πολύ έτσι εντυπωσιακό που έγινε το Ζελέ Ουράνιο Τόξο, που είπα ότι θα τις ανεβάσω στο μπλογκ κι ότι θέλει ας γίνει. Έτοιμοι;

Αποτελείται από στρώσεις ζελέ, με ενδιάμεσες στρώσεις από ζελέ ανακατεμένο με γιαούρτι. Αποκτά έτσι μια κρεμώδη υφή, που μαζί με τη δροσιά του ζελέ είναι εξαιρετική. Ειδικά μετά από μια μέρα γαλοπουλοκραιπάλης.

Χρησιμοποίησα μια φόρμα για κέικ. Το σχέδιο έλεγε ότι χρειαζόμουν 12 στρώσεις, έξι ζελέ κι έξι ζελέ-γιαούρτι. Όμως την πάτησα, διότι δεν είχα υπολογίσει ότι η φόρμα του κέικ δεν είναι σαν το Σύμπαν, πεπερασμένη άνευ περάτων. Και κάποια στιγμή στη δέκατη στρώση, την πορτοκαλιά, ανακάλυψα ότι δεν είχα άλλο χώρο στη φόρμα. Σακρεμπλέ. Κι έμεινα με τις δέκα.

Είναι όλο φτιαγμένο με ζελέ κεράσι και λεμόνι. Στη μοβ στρώση έβαλα στο ζελέ κεράσι αντί για κρύο νερό, μπλε Gatorade. Τη μπλε στρώση την έκανα με φύλλα ζελατίνης και μπλε χρώμα. Την πράσινη με ζελέ λεμόνι και Gatorade πάλι. Την κίτρινη με ζελέ λεμόνι σκέτο και την πορτοκαλιά με ζελέ κεράσι και κίτρινο χρώμα. Η κόκκινη στρώση που λείπει θα ήταν σκέτο ζελέ κεράσι, ίσως ενισχυμένο λίγο με κόκκινο χρώμα (γενικά τα χρώματα στο έτοιμο ζελέ δε μου πολυαρέσουν).

Το μεγαλύτερο κομπλιμέντο γι' αυτό το γλυκό το πήρα από ένα φίλο της αδελφής μου, ένα γλυκύτατο πλάσμα που αγαπώ πολύ. Όταν συνειδητοποίησε ότι το γλυκό το είχα φτιάξει και δεν ήταν αγοραστό, διαμαρτυρήθηκε, πώς τον αφήναμε να το τρώει με μεγάλες κουταλιές; Κι ύστερα άρχισε να το τρώει σιγά-σιγά, σχεδόν να το τσιμπολογάει. Κατασυγκινήθηκα, η θείτσα. Τι να κάνουμε, έχουμε κι εμείς τις ευαίσθητες χορδές μας.

Καλή Χρονιά σε όλους.

Τσάι Αναρρώσεως - Τσάι Αναψυχής

2009-12-11T00:30:00.000-08:00

Σας αρέσει το τσάι; Εμένα προσωπικά... Δεν ξέρω. Ίσως είναι τα σύνδρομα τα παιδικά, όπου τσάι ίσον αρρώστια, φιδές, ντεπόν σιρόπι, καταπίεση. Από την άλλη, ειδικά τις μέρες που έρχονται, γιορτινές, μέρες ηρεμίας στο σπίτι, είναι ωραία να έχεις κάτι ζεστό να πιεις κοιτώντας από το παράθυρο, με τις παντόφλες-ζωάκια στα πόδια και τις πιτζάμες φλις. Έχω άδικο;

Για να πω την αλήθεια μου, το παλιό σκούρο, "ευρωπαϊκό" τσάι που με πότιζε η γιαγιά μου στην παραμικρή υποψία σιναχιού δεν μοιάζει σε τίποτε με τις λεπτές γεύσεις που υπάρχουν πλέον διαθέσιμες στην αγορά. Εκείνο το παλιό μαύρο τσάι, το κλασσικό Λίπτον, το επονομαζόμενο και "τσάι αναρρώσεως", ήταν μια αηδία και μισή, ένα πράμμα με γεύση σα στουπέτσι, πικρό σα διάολος και φαρμακευτικό όσο δεν παίρνει. Το ελληνικό τσάι, του βουνού που λέμε, ήταν πιο υποφερτό, αλλά και πάλι η παρουσία του είχε συνδυαστεί με πρησμένες αμυγδαλές και απουσία από τη χορωδία του σχολείου (ένα από τα πράγματα για τα οποία μισώ τις αμυγδαλές μου είναι και αυτό, μιας και η χορωδία ήταν η αγαπημένη μου τεμπελιά εκείνη την εποχή).

Τώρα τα πράγματα είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα. Μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε μια πληθώρα γεύσεων, που κάνει το μαυριδερό νερόπλυμα να καταπίνεται αγόγγυστα. Υπάρχουν στιγμές το χειμώνα που ένα καλό φλιτζάνι Earl Grey (μαύρο τσάι με άρωμα περγαμόντο) μπορεί να αντικαταστήσει τον απογευματινό μου καφέ. Και μάλιστα χωρίς να χρειάζομαι ταυτοχρόνως αντιπυρετικό.

Ακόμη κι αν υπάρχει στο σπίτι μόνο το παλιό στουπέτσι Λίπτον, ακόμη και τότε, έχουμε μάθει πια να αντιμετωπίζουμε την κατάσταση από μόνοι μας κι από τσάι αναρρώσεως να το μετατρέπουμε εύκολα σε τσάι αναψυχής. Με μια φέτα λεμόνι ας πούμε, ή ανακατεύοντας το τσάι αντί με το κουταλάκι, με ένα ξυλάκι κανέλας. Το άρωμα που παίρνει από την κανέλα είναι πολύ διακριτικό και το λεμόνι, οσοδήποτε λίγο κι αν ρίξεις, ξανοίγει κάπως το απαίσιο μαυριδερό χρώμα του τσαγιού.

Κανέλα, λεμόνι, ζάχαρη. Υπάρχει και το γάλα θα μου πείτε. Εντάξει, αλλά όπως είπε κι ο Νταν Μπράουν στον Κώδικα Νταβίντσι -κι όλες οι νεόπλουτες κι αισθαντικές κυράδες αναφώνησαν εκστασιασμένες "ωωωωω, μα τι τσέτερμαν είναι αυτός ο Μπράουν που ξέρει και βάζει τέτοια κομψά πράγματα στα βιβλία του;"- αλλά όχι για το Earl Grey. Το άρωμα των εσπεριδοειδών δεν ταιριάζει με το γάλα...

Και φυσικά, μιας και με το τσάι αναψυχής διασκεδάζουμε την αίσθηση της γεύσης, γιατί να μην το συνοδεύσουμε και με ένα μικρό γλυκάκι, διακριτικό στη γεύση του όσο και τα αρώματα του τσαγιού; Όχι τίποτε βαρύ, με κρέμες και μαρμελάδες, όπως συνηθίζουν έξω, αλλά κάτι πιο κομψό, πιο λεπτεπίλεπτο, πιο...

Ακριβώς αυτό έψαχνα τελικά. Δεν είναι τέλειο το παλμιέ με το τσάι; Ένα μικροσκοπικό μπισκοτάκι, που δεν είναι καν μπισκοτάκι, με τραγανή ζάχαρη ανάμεσα στις πτυχές του κι ένα απαλό άρωμα κανέλας. Βουτυράτη ζύμη, φουσκωτή, σφολιατένια.

Κι έχει και σχήμα καρδούλας. Να το μοιραστείς με τον αγαπημένο σου, χουχουλιάζοντας αγκαλιά. Τι άλλο είναι οι γιορτές από αυτό;

Αυγά με σάλτσα μανιταριών / Eggs in mushroom sauce

2009-12-07T02:48:00.000-08:00

Τελικά αποδείχτηκε ότι η αδελφή μου είχε ένα μικρό δίκιο, όταν μου έλεγε ότι τα μανιτάρια στιφάδο είναι πιο πολύ σάλτσα παρά πιάτο από μόνα τους. Αποδείχτηκε... τέλος πάντων. Εμένα μου αρέσουν και σκέτα. Ήρθε όμως μια μέρα, τις προάλλες, που δεν έφτανε μια κουταλίτσα στιφάδο για να χορτάσουν δυο ξελιγωμένες από την πείνα εργαζόμενες τριαντάρες. Οπότε, τι κάνουμε τώρα, κυρία μου;

Απλό. Βράζουμε λίγο περισσότερο το στιφάδο να πήξει καλά σαν σάλτσα, βράζουμε και δύο ή τρία αυγά για τον κάθε συνδαιτυμόνα, φροντίζουμε να υπάρχει και μια ντοματοσαλάτα με μπόλικη φέτα και έτοιμο το γκουρμέ πιάτο. Αν κι έχω την υποψία, ότι πριν από το γκουρμέ της Ευθυμίας έχουν προηγηθεί αιώνες νοτιοασιατικής κουζίνας. Τα περισσότερα πιάτα στο Foodgawker και το Tastespotting έχουν για στολίδι τους μισό βραστό αυγό...

Τέλος πάντων, εμένα μου άρεσε πολύ. Η γλυκιά, πλούσια γεύση του μανιταριού και της σάλτσας έδεσε τέλεια με το χορταστικό κρόκο του αυγού. Ήρθε και το φρέσκο ψωμί κι η δροσερή σαλατούλα κι έγινε ένα γεύμα, τεφαρίκι. Όπως θα έλεγε κι η μακαρίτισσα η Ποντία μου γιαγιά, αραήκα. Χόρτασα αλλά να 'χα κι άλλο, θα πει.

Μανιτάρια στιφάδο

Μερίδες: 2
Χρόνος παρασκευής: 10 λεπτά (+45 λεπτά για τη σάλτσα)

Υλικά

6 αυγά
6 κουταλιές της σούπας μανιτάρια στιφάδο (η συνταγή εδώ)
Αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση

1. Βράζουμε τα αυγά σε κατσαρολάκι, τα σκεπάζουμε με νερό, προσθέτουμε μια καλή πρέζα αλάτι και τα βάζουμε σε δυνατή φωτιά. Μόλις το νερό βράσει, μετράμε 8 λεπτά και τα αποσύρουμε. Ρίχνουμε αμέσως κρύο νερό στα αυγά, τα ξεφλουδίζουμε τα κόβουμε στη μέση και τα μοιράζουμε σε δύο πιάτα. Αλατοπιπερώνουμε ελαφρά.
2. Όσο να βράσουν τα αυγά, βάζουμε σε ένα κατσαρολάκι το στιφάδο και το ζεσταίνουμε ως να πάρει βράση. Χαμηλώνουμε τη φωτιά και το αφήνουμε να πιει τα πολλά υγρά του, ως να γίνει μια μετρίως πηχτή σάλτσα. Μοιράζουμε το στιφάδο πάνω στα κομμένα αυγά και σερβίρουμε.

Συμβουλές, τώρα -αν και η εκτέλεση είναι φανερά ευκολότατη, αλλά έτσι για να έχω κάτι παραπάνω να γράψω: πρώτον για τα αυγά. Σελίδες και μελάνι και πίξελ έχουν καταναλωθεί προκειμένου να βρεθεί επιτέλους η συνταγή για το τέλειο βραστό αυγό. Χαλάλι τους, και δε θέλω να γίνω ο μέγιστος αυγοσέφ (υπάρχει ένας τέτοιος, Γάλλος, αλλά ξεχνάω το όνομά του). Το μόνο που κάνω είναι να έχω τα αυγά σε θερμοκρασία δωματίου πριν τα βάλω να βράσουν ή/και να ρίξω λίγο αλάτι στο νερό τους. Το αλάτι τα βοηθάει να μην σκάσουν πολύ κι αν σκάσουν συνήθως δεν χύνονται σε εκτρωματικά σχήματα... Επίσης το κρύο νερό βοηθάει να τα ξεφλουδίσουμε πιο εύκολα. Και τα 8 λεπτά είναι ο χρόνος στον οποίο θέλει ο κρόκος του αυγού για να φτάσει σ' εκείνη την κιτρινοπορτοκαλί κατάσταση, ένα χιλιοστό του βήματος πριν σφίξει εντελώς.

Σε κάθε περίπτωση, γράψτε με κανονικά αν σας κάνει κέφι και βράστε τρία αυγά. Δεν πρόκειται να παρεξηγηθώ.

Για τη σάλτσα, καλό θα ήταν τα μανιτάρια να μην είναι κομμένα σε όγδοα όπως λέει η συνταγή του στιφάδου, αλλά σε πιο μικρά κομμάτια. Κι επίσης να κρατήσουμε λίγο το χέρι στο αλατοπίπερο που ρίχνουμε στα αυγά, γιατί η σάλτσα είναι κάπως πικάντικη και δε θα χρειαστεί περισσότερο.

Θέλει, όπως είπα και στην αρχή, φρέσκο ψωμί, κατά προτίμηση χωριάτικο -και γιατί να μην πάρετε μια μπαγκέτα, να την κόψετε κατά μήκος και να τη γεμίσετε με αυγά και σάλτσα; Σάντουιτς εκλεκτό και για το γραφείο μοναδικό...- και μια σαλατούλα, χωριάτικη με φέτα. Το τυρί θα το βοηθήσει πολύ. Κι ένα μαρουλάκι βέβαια δε θα του κάτσει κι άσχημα, με το φρέσκο του το κρεμμυδάκι. Πιείτε κι ένα κρασάκι κόκκινο, ξηρό, με μπόλικες τανίνες να ξεβγάλετε το στόμα κι είστε έτοιμοι ν' αντιμετωπίσετε άλλο ένα δραστήριο απόγευμα.

If you don't read Greek, use Google Translate or ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail(dot)com.

Σεσκουλοντολμάδες / Stuffed Swiss Chard Leaves

2009-12-02T01:45:00.000-08:00

Να 'ναι άραγε η εποχή που αρχίζουν να βγαίνουν τα σέσκουλα; Δεν είμαι και πολύ σίγουρη, κυρίως διότι υποψιάζομαι ότι πρέπει να έχουν τα ίδια χούγια με το σπανάκι και να σκάνε μύτη προς άνοιξη μεριά. Το γεγονός παραμένει ότι έπεσαν στα χέρια μου τρία μάτσα σέσκουλα τις προάλλες κι η μεγάλη αδυναμία βρήκε επιτέλους τη γιατριά της.

Σεσκουλοντολμάδες.

Διότι η ευφυής εκμετάλλευση των λιγοστών πρώτων υλών επί της ελληνικής επικράτειας επικουρευομένης από το μεράκι του καλοφαγά καταλήγουν πάντα σε γαστρονομικές πανδαισίες.

Και για να το πω στα νέα ελληνικά, άμα τα υλικά σου είναι περιορισμένα και φτωχά, μαγειρεύεις με ό,τι έχεις. Όταν δεν έχεις πιπεριές και ώριμες ντομάτες, γεμίζεις αμπελόφυλλα. Όταν δεν έχεις αμπελόφυλλα, γεμίζεις φύλλα λάχανο. Κι όταν δεν έχεις λάχανο, γεμίζεις μαρούλι, σπανάκι ή σέσκουλο.

Ομολογουμένως το γεμιστό σπανάκι δεν το έχω δοκιμάσει ακόμη, αλλά τα υπόλοιπα σίγουρα. Και το καθένα τους έχει τη νοστιμιά του και τον ξεχωριστό του χαρακτήρα, σε σημείο που ξεγελιέσαι και νομίζεις ότι τρως αλλιώτικο φαΐ κάθε φορά.

Σεσκουλοντολμάδες

Μερίδες: 6
Χρόνος: 1 ώρα + άλλη 1 ώρα για την προετοιμασία

Υλικά

3 μάτσα σέσκουλα (περίπου 1 kgr)
3-4 φρέσκα κρεμμυδάκια
1 1/2 φλιτζάνι ρύζι για σούπα
150 gr κιμά μοσχαρίσιο
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο + 1/2 ακόμη
2 κουταλιές της σούπας δυόσμο ξερό τριμμένο
3 κουταλιές της σούπας άνιθο φρέσκο ψιλοκομμένο
αλάτι, μαύρο πιπέρι τριμμένο

Εκτέλεση

1. Καθαρίζουμε και πλένουμε τα σέσκουλα σε κρύο νερό. Κρατάμε κατά μέρος τα μικρά φύλλα, που δε μπορούν να τυλιχτούν και κόβουμε τα κοτσάνια από τα μεγαλύτερα.

2. Σε φαρδιά κατσαρόλα βάζουμε νερό να βράσει -χωρίς αλάτι- και μόλις αρχίζει ν' αχνίζει βουτάμε μέσα τα φύλλα από τα σέσκουλα λίγα-λίγα. Τα αφήνουμε για περίπου 15-20 δευτερόλεπτα και τα αφαιρούμε αμέσως. Τοποθετούμε τα ζεματισμένα σέσκουλα σε τρυπητό, να στραγγίξουν.

3. Διαλέγουμε τα μεγαλύτερα από τα μικρά φύλλα και με αυτά καλύπτουμε τον πάτο μιας κατσαρόλας με χοντρό πάτο.

4. Σε μεγάλο μπωλ ψιλοκόβουμε τα κρεμμυδάκια, τα κοτσάνια από τα σέσκουλα και τα υπόλοιπα φυλλαράκια (μη σαν τρομάξει η ποσότητά τους, όσα έχετε τόσα βάζετε), το ρύζι καθαρισμένο και πλυμένο μια-δυο φορές, τον κιμά, το δυόσμο, τον άνιθο, το 1/2 φλιτζάνι λάδι, αλάτι και πιπέρι κατά βούληση. Ζυμώνουμε τη γέμιση καλά και τέλος προσθέτουμε ένα φλιτζάνι νερό. Ανακατεύουμε με κουτάλι ως να γίνει νερουλή κι ομοιόμορφη.

5. Τυλίγουμε τα σέσκουλα ως εξής: Κρατάμε στην παλάμη μας ένα ζεματισμένο φύλλο με τα νεύρα του φύλλου προς τα πάνω. Βάζουμε κοντά στο κοτσάνι του φύλλου ένα κουταλάκι του γλυκού γέμιση ή και περισσότερη, αναλόγως του μεγέθους του φύλλου. Διπλώνουμε από πάνω πρώτα το υπόλοιπο του κοτσανιού, μετά ό,τι περισσεύει αριστερά και δεξιά και στο τέλος ρολάρουμε το ντολμά να κλείσει Τοποθετούμε τα ντολμαδάκια στην κατσαρόλα σφιχτά το ένα κοντά στο άλλο, σε όχι περισσότερες από δύο στρώσεις.

6. Όταν τελειώσουμε με το τύλιγμα, πασπαλίζουμε με λίγο επιπλέον αλάτι, και προσθέτουμε το υπόλοιπο λάδι και νερό ως ίσα να σκεπαστούν τα ντολμαδάκια. Βάζουμε πάνω από το ντολμαδάκια ένα ρηχό πιάτο, σκεπάζουμε την κατσαρόλα με το καπάκι της και το βάζουμε στο μάτι σε μέτρια σκάλα. Το αφήνουμε να σιγοβράζει, ανοίγοντας το καπάκι όσο το δυνατόν λιγότερες φορές, ίσα για να προσθέσουμε νεράκι, αν σωθεί. Σε περίπου μία ώρα είναι έτοιμο.

Για να δούμε τι θα μπορούσαμε να πούμε σαν έξτρα πληροφορίες σχετικά με τους σεσκουλοντολμάδες. Χμ.

-Τα τρυφερά και μικρά φυλλαράκια από τα σέσκουλα γίνονται καταπληκτική ωμή σαλάτα, να προσθέσουμε ίση ποσότητα ψιλοκομμένου μαρουλιού, ένα ή δύο κρεμμυδάκια φρέσκα, αλάτι, λάδι και ξύδι.
-Μπορούμε να παραλείψουμε το στρώμα φύλλων στον πάτο της κατσαρόλας, όμως εγώ δεν το κάνω, γιατί οι ντολμάδες κολλάνε εύκολα και τα έξτρα φύλλα τούς προστατεύουν από τέτοιες ατυχίες. Αν δε σας περισσέψουν, βάλτε φύλλα μαρουλιού ή λάχανου.
-Τι ήταν αυτό με τα νεύρα του φύλλου; Λοιπόν, αυτό είναι ένα κόλπο για καλύτερη εμφάνιση. Αν το κάνετε, τότε η πάνω γυαλιστερή και λαχταριστή πλευρά του φύλλου, μένει απ' έξω και δίνει "λάμψη" και "γυαλάδα" στο ντολμά. Κι αν γίνει ένα από την ανάποδη, μην στεναχωρηθείτε, δεν τρέχει κάστανο.
-Δε βάζουμε παραπάνω από δύο στρώσεις στην κατσαρόλα, για να μπορέσουν να μαγειρευτούν ομοιόμορφα. Και τα βάζουμε σφιχτά-σφιχτά για να μην ανοίξουν όσο μαγειρεύονται και το ρύζι ξεχειλίσει.
-Την ίδια δουλειά κάνει και το πιάτο. Τα βοηθάει να μένουν στη θέση τους και να μη χοροπηδάνε μέσα στην κατσαρόλα, όσο βράζει το νερό.
-Με τι να συνοδευτούν. Ωραία ερώτηση. Καταρχήν μόνο με λεμονάκι μπόλικο, είναι ο ωραιότερος μεζές. Ύστερα όλα τα σχετικά με τους ντολμάδες, αυγολέμονο, σάλτσα ντομάτας, ό,τι σας κάνει κέφι. Εγώ να πω την αμαρτία μου τους θέλω σκέτους, με μια σταλίτσα γιαούρτι στραγγιστό ή λίγη μαγιονέζα στην άκρη Ακόμη και με μουστάρδα τα έχω φάει, πολύ απαλή όμως, κι είναι τέλεια.
Κι ένα σνιτσελάκι κοτόπουλου από δίπλα κι είμαι στο παράδεισο.

Λαχανόρυζο / Cabbage risoto

2009-09-06T23:18:00.000-07:00

Έχω λίγο καιρό που ασχολούμαι με ύποπτη προσήλωση με το λάχανο.

Σιγά τα λάχανα, θα σκεφτεί κάποιος ακατάδεχτος. Και σιγά το λάχανο, ένα άσπρο πράμμα είναι, με κάμποση αψάδα στη γεύση και κάμποσες επιπτώσεις στην κοινωνική σου ζωή άμα το φας σε ποσότητες (καθόσον το λάχανο, σα λάχανο, είναι ισχυρό αεριοπαραγωγικό λαχανικό και ως εκ τούτου μπορεί και να φέρει τον καταναλωτή του σε δύσκολη θέση).

Κι όμως καλοί μου αναγνώσται, το λάχανο είναι ένα λαχανικό με γοητευτική και πολυσχιδή προσωπικότητα. Είναι πλούσιο σε βιταμίνη C και Κ (απαραίτητη για την πήξη του αίματος), ενώ ξεχωρίζει για την περιεκτικότητά του βιταμίνη Β6. Επίσης περιέχει α) σουλφοραφάνη, μια φυτοχημική ουσία που οι γιατροί υποθέτουν ότι προστατεύει τον οργανισμό από τις ελεύθερες ρίζες, β) φυλλικό οξύ που είναι σημαντικό για την καλή λειτουργία του νευρικού συστήματος, γ) μαγγάνιο, δ) ωμέγα-3 λιπαρά οξέα για τα οποία πολλές κουβέντες γίνονται τελευταία, μεταξύ άλλων και για τις αντι-υπερτασικές τους ιδιότητες.

Παρασοβαρέυτηκα, ε; Μπορεί, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω τι με έχει πιάσει με το λάχανο. Έχω πάθει έναν μίνι-έρωτα μαζί του, το απαιτώ στην κουζίνα, το ψυγείο και το πιάτο μου τακτικότερα από ποτέ. Ίσως είναι η υφή του στη λαχανοσαλάτα, τραγανό, αλλά ταυτόχρονα και τρυφερό, όλο χυμούς. Ίσως είναι η επιθετικότητα της γεύσης του, αν τύχει να είναι από εκείνη την ποικιλία που «τσούζει» λιγάκι. Ή μπορεί να είναι η ικανότητά του να μαλακώνει αμέσως και να γλυκίζει σε σημείο υπερβολής, όταν βρεθεί σε υψηλές θερμοκρασίες, μέσα σε μια στρουμπουλή κατσαρόλα, μαζί με ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι και ρύζι και χυμό ντομάτας.

Κάποτε ο Ηλίας Μαμαλάκης είχε γράψει ότι το πρασόρυζο είναι ένα από τα μεγαλειωδέστερα ρυζότα της ελληνικής κουζίνας. Προσωπικά, αναγνωρίζω μεγαλείο σε τρία ακόμη: το σπανακόρυζο, το ρυζότο με μανιτάρια και το λαχανόρυζο. Αλλά αν με ρωτήσετε ποιο από τα τέσσερα αναγνωρίζω ως το βασιλιά τους, ας με συγχωρήσει ο κυρ-Ηλίας, αλλά το λαχανόρυζο θα ψηφίσω. Στιβαρό και σκέτο. Και ταυτόχρονα ντελικάτο και πλούσιο. Και πάντοτε τίμιο κι αληθινό.

Τώρα γιατί θεωρώ την προσήλωσή μου στο λάχανο ύποπτη; Γιατί συνήθως δεν κολλάω με μια τροφή, μ’ αρέσει να έχω ποικιλία στο πιάτο μου. Ίσως αυτήν την εποχή να μου λείπει κάτι από τον οργανισμό μου, κάποιο από τα πολλά συστατικά του λάχανου. Ίσως πάλι να μην είναι αυτό, ίσως να είναι εκείνη η εποχή που το λάχανο να είναι στο φόρτε του, ίσως πάλι και όχι, τι ξέρω εγώ, παιδί της πόλης; Ή ίσως -ίσως- απλά και μόνο να λαχταράω μια τροφή που να μην την περιφρονεί τόσο η σημερινή μοντέρνα μαγειρική.

*Νομίζω ότι θα πρέπει μου συγχωρήσετε το ότι επιλέγω να γράφω όλα τα εις –[ριζο] (λαχανόρυζο, πρασόρυζο, σπανακόρυζο) με ύψιλον καθώς επίσης και το [ριζότο] πάλι με ύψιλον, ρυζότο. Προσωπική επιλογή, δεν τη συστήνω σε κανέναν.

Ρυζότο με λάχανο και μανιτάρια

Μερίδες: 8
Χρόνος: 1 ώρα

Υλικά

1 μικρό λάχανο κομμένο σε χοντρά κομμάτια
200 gr φρέσκα μανιτάρια κομμένα σε χοντρά κομμάτια
1 μεγάλο κρεμμύδι
1 πράσινη πιπεριά
1 ½ φλιτζάνι ρύζι για πιλάφι
1 νεροπότηρο χυμό ντομάτας
1 κουταλιά της σούπας πελτέ ντομάτας
1 + ½ φλιτζάνι ελαιόλαδο
1 κουταλάκι του γλυκού πάπρικα γλυκιά
Αλάτι
Μαύρο πιπέρι τριμμένο

Εκτέλεση

1. Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι και την πιπεριά. Προσωπικά τα προτιμώ κομμένα σε φετούλες, όπως στη σαλάτα, αλλά ας διατηρήσουμε το παραδοσιακό στυλ προς το παρόν.

2. Σε βαθιά κατσαρόλα ζεσταίνουμε το 1 φλιτζάνι ελαιόλαδο και τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι και την πιπεριά.

3. Προσθέτουμε το λάχανο, όλο μαζί, και το ανακατεύουμε, μέχρι να δούμε ότι μαλακώνει κι ο όγκος του μειώνεται περίπου στο μισό.

4. Αρτύζουμε το φαγητό. Αλάτι, μαύρο πιπέρι και πάπρικα γλυκειά.

5. Προσθέτουμε το χυμό ντομάτας και τον πελτέ αραιωμένο σε μισό ποτήρι νερό. Το αφήνουμε σκεπασμένο να βράσει, περίπου 10 με 15 λεπτά.

6. Σε τηγανάκι σοτάρουμε τα μανιτάρια με το υπόλοιπο ελαιόλαδο για περίπου 10 λεπτά και τα κρατάμε κατά μέρος.

7. Ρίχνουμε στο λάχανο 4 και μισό φλιτζάνια νερό και μόλις πάρει βράση προσθέτουμε το ρύζι και ανακατεύουμε καλά.

8. Αφήνουμε το ρύζι να βράσει για περίπου 20 λεπτά με μισή ώρα, αναλόγως πόσο al dente το θέλουμε. Ανακατεύομε τακτικά για να μην κολλήσει και να μη λασπώσει.

9. Κλείνουμε το μάτι της κουζίνας, προσθέτουμε τα μανιτάρια και ανακατεύουμε. Αφήνουμε τα υλικά να ανταλλάξουνε αρώματα επάνω στο ζεστό ακόμα μάτι.

10. Σερβίρουμε ζεστό με πασπαλισμένο τυρί και λευκό κρασί (μια Μαντινεία ίσως; Που είναι κάπως φρουτώδης;)

Γεύμα επί μετα-πτυχίω / Post-Graduate Dinner

2009-07-31T04:59:00.000-07:00

Μετά από κόπους δύο και πλέον ετών, η αδελφή μου Πόπη τελείωσε επιτέλους το μεταπτυχιακό της.

Οι λεπτομέρειες πιστεύω ότι δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα (πού, πότε, πώς και κυρίως γιατί), παρεκτός κι αν είστε του στενού μας οικογενειακού και φιλικού κύκλου, οπότε πιθανότατα τα ξέρετε ήδη από πρώτο χέρι. Εκείνο όμως που θα ήθελα έστω μια φορά να μοιραστώ με τους υπόλοιπους είναι ο τρόπος που γιορτάζουμε τέτοιου είδους γεγονότα στο σπίτι μας.

Τρώγοντας.

Ω, ναι. (Και σιγά που δεν το καταλάβατε ήδη.)

Γενικά την οικογένεια Δεσποτάκη τη διακατέχει μια πληθώρα κατοχικών συνδρόμων, που
απορρέουν κυρίως από το ότι έχουμε μεγαλώσει με τις γιαγιάδες μας. Δεν πετιέται ποτέ τίποτα. Κι επιπλέον, όταν θες να περιποιηθείς κάποιον το λιγότερο που μπορείς να κάνεις είναι να τον μπουκώσεις.

Λογικό ήταν λοιπόν, όταν η Πόπη θέλησε να γιορτάσει το πτυχίο της, να καλέσει τους φίλους της και να τους μπουκώσει. Η γιορτούλα έγινε πριν από κανένα μήνα και το μενού ήταν λιτό κι απέριττο:

· Ένα πατσγουόρκ από καναπεδάκια σε φετούλες από μπαγκέτα, στολισμένα με τυρί κρέμα, πατέ τόνου, βούτυρο Κερκύρας, ελιές γεμιστές, κάπαρη, πιπεριές διαφόρων χωμάτων, αγγούρι φρέσκο και τουρσί, τυρί Edam, ζαμπόν. Όταν η Πόπη θέλει να παίξει, παίζει με το φαγητό της.

· Τυροπιτάκια παραδοσιακά με φρέσκο βούτυρο, ανθότυρο και φέτα, συνταγή της θείας μας της Τασίας Δ., που τα κάνει θεϊκά. Ευτυχώς η θεία έχει βαφτίσει την Πόπη και με το λάδωμα πέρασε η χάρη της στα τυροπιτάκια και στην αδελφή μου.

· Κροκέτες με πουρέ πατάτας και τυρί ρεγκάτο Kerrygold. Τη συνταγή, αν είστε τυχεροί θα τη βρείτε στο κουτί του πουρέ πατάτας Knorr. Όταν είναι ζεστές, δεν παίζονται.

· Λουκανικάκια Βιεννουά τυλιγμένα σε μπαίηκον. Την παρακάλεσα να με αφήσει να τα τυλίξω από την προηγούμενη μέρα και να τα μαρινάρω όλη τη νύχτα σε κόκκους πιπεριού και σταγόνες ούζου. Δε με άφησε, η κακιά.

· Σαλάτα Φάρμα, αγοραστή. Είναι μερικά πράγματα που απλά δε μπορείς να τα φτιάξει όπως τα φτιάχνει το εργοστάσιο.

· Μελιτζανοσαλάτα, και αυτή αγοραστή. Ντροπή μας, γιατί γίνεται πολύ εύκολα και πολύ πιο νόστιμη στο σπίτι. Την αγόρασα γιατί ήταν δίπλα στο σκαφάκι της Σαλάτας Φάρμα και μ’ έπιασε το σύνδρομο του Αχόρταγου Ματιού.

· Σαλάτα καλαμποκιού και καρότου, με τυρί και ζαμπόν σε σως Χίλια Νησιά. Ελαφρύ και απλό, πέντε υλικά και ανοίγει την όρεξη. Επιπλέον επιμένω να λέω τη σάλτσα Thousand Island με την ελληνική της μετάφραση, λόγω της θητείας μου στους διαδρόμους ενός σούπερ-μάρκετ.

· Μακαρονοσαλάτα με ψιλοκομμένα λαχανικά, αγγουράκι τουρσί και τυρί σε σως Προχειρέφ. Για τη σως Προχειρέφ, τη μεγαλύτερη ανακάλυψη μετά το έτοιμο ξεκουκουτσιασμένο κερασάκι, θα σας μιλήσω αναλυτικά σε επόμενες αναρτήσεις. Επίσης για τη μακαρονοσαλάτα μου αυτή θα τα πούμε διεξοδικότερα, μιας και είναι η σπεσιαλιτέ μου.

· Χωριάτικη σαλάτα με φέτα βαρελίσια και κάπαρη. Και ουδέν περαιτέρω σχόλιο.

· Λαχανικά γκρατινέ (μελιτζάνα, κολοκύθι, πατάτα, τρία είδη πιπεριάς με μπεσαμέλ στο φούρνο). Κάποια από τους καλεσμένους ήταν χορτοφάγοι κι αυτό ήταν το κυρίως πιάτο τους. Βγήκε λίγο αλμυρό, αλλά εγώ έφαγα τρία κομμάτια. Μακάρι να μπορούσα να φάω όλο το ταψί, και σας χάριζα όλο το υπόλοιπο τραπέζι.

· Κανελόνια γεμιστά με κιμά και σάλτσα ντομάτας, ψημένα σε σάλτσα ντομάτας και
πασπαλισμένα με ΠΟΛΥ τυρί. Τούρκος, αγά μου.

· Στήθος κοτόπουλο σε μπουκιές με γλυκόξυνη σάλτσα Uncle Ben’s ενισχυμένη. Αυτή είναι η σπεσιαλιτέ της Πόπης. Κανονικά, οι οδηγίες λένε να ζεστάνεις ελαφρά τη σάλτσα με λάδι και να τη σερβίρεις. Η Πόπη έχει βρει άλλο βιολί: σωτάρει κρεμμύδι, πιπεριά και μπαίηκον, κατόπιν προσθέτει και τσιγαρίζει γενναία το κοτόπουλο και τέλος βάζει τη γλυκόξυνη σάλτσα συν μια γεμάτη κουταλιά της σούπας πελτέ ντομάτας και τα σιγοβράζει. Ούτε καν προσέχεις τον ανανά και τα κομμάτια μπαμπού.

·Σουτζουκάκια πλασμένα στρογγυλά, ψημένα στο φούρνο με σκέτη σάλτσα ντομάτας. Γιατί τραπέζι χωρίς σουτζουκάκια είναι χωριάτικη χωρίς αγγούρι.

· Ρύζι πιλάφι με ψιλοκομμένο καρότο, αρακά και καλαμπόκι, για να κομποζάρει με τις
σάλτσες του κοτόπουλου και των σουτζουκακίων.

Τώρα για γλυκό… τι να σας πω. Είχαμε παραγγείλει φοβερά τρίγωνα Θεσσαλονίκης σε μπουκίτσες και νεγράκια από ένα τοπικό ζαχαροπλαστείο του Βύρωνα (και γι’ αυτό θα σας κάνω κουβέντα κάποτε), τα οποία τα κάνει ο άτιμος ζαχαροπλάστης όχι με κρέμα αλλά με σαντιγύ και τρως όσο να μη χωράς άλλο. Δεν είχαμε υπολογίσει ότι όλα τα καλόπαιδα θα φέρνανε κι από ένα γλυκάκι διαφορετικό. Τι ταρτάκια με φρούτα, τι σοκολάτες Max Perry, τι μια τάρτα σοκολάτας από ένα ζαχαροπλαστείο στο Χαλάνδρι, τι ξεχνάω δε θυμάμαι, γιατί από τη ζάχαρη κόντεψα να πέσω σε κώμα…

Άντε αδελφάκι, χαλάλι σου. Καλή σταδιοδρομία και καλά μυαλά.

Και λίγες, κακές ως επί το πλείστον φωτογραφίες:

Το αμαρτωλό γκρατέν λαχανικών. Μην το βλέπετε έτσι αθώο, είναι ικανό να ξεμυαλίσει πολύ κόσμο.

Τα κανελόνια. Η όποια λευκότητα ή κιτρινότητα καλύπτει το κόκκινο της σάλτσας είναι τυρί.

Η χωριάτικη, οι δύο αγοραστές σαλάτες και τα τυροπιτάκια. Διαφαίνεται επίσης το κοτόπουλο με τη γλυκόξυνη σάλτσα και η μακαρονοσαλάτα. Η πιατέλα με τα λουκανικάκια έχει προσπαθήσει ανεπιτυχώς να μπει στο πλάνο. Κρασί και ούζο για να μην μας καθήσει το φαΐ στο λαιμό.

Η σαλάτα καρότου και τα λουκανικάκια φωτογραφίζονται σε ανέμελες πόζες με το κοτόπουλο και τη μακαρονοσαλάτα. Η σφαγή θα αρχίσει σε λίγο.

Οι κροκέτες, οι ντίβες του τραπεζιού, με φόντο τους λοιπούς πληβείους.

Τα καναπεδάκια. Είχαν ήδη φύγει μερικά όταν έφτασα από πάνω τους με την φωτογραφική μηχανή.

Και μια συνολική εικόνα του τραπεζιού, η οποία άγχωσε αρκετά τους συνδαιτημόνες. Θα προλάβουν άραγε να δοκιμάσουν απ' όλα, πριν τουρλώσει η κοιλιά τους ως απέναντι από το φαΐ;

Κεμπάμπ (Κόφτα) / Kebab (Kofta)

2009-05-28T04:44:00.000-07:00

Πριν από δύο εβδομάδες, Κυριακή βράδυ, επέστρεψε ο πατέρας μου από τη Φλώρινα, όπου είχε πάει μαζί με κάμποσο λαό ακόμη για την κηδεία της γιαγιάς μου. Εμένα δε με πήραν μαζί, για λόγους που άπτονται της επαγγελματικής σφαίρας των προβλημάτων μου.

Το ταξίδι στη Φλώρινα έχει πάντα ένα συγκεκριμένο διατροφικό τελετουργικό: Όταν πηγαίνουμε εκεί, πάντα οι συγγενείς που έχουμε μας κερνάνε φρέσκο τυρί, λάχανο τουρσί και τσίπουρα του διαβόλου κι αν υπάρχει και χρόνος, όλο και κάποια θειά θα έχει ζυμώσει και ψωμί. Έπειτα τρώμε γλυκό του κουταλιού, τα οποία η Φλώρινα διαθέτει σε άπειρες ποικιλίες και συνδυασμούς και αγοράζουμε φακές (15 κιλά), φασόλια γίγαντες (15-20 κιλά) και φασόλια πλατίκα -έτσι λέμε επάνω εκείνα που χρησιμοποιούνται στη φασολάδα- (20-25 κιλά)*.

Και φεύγοντας, λίγο πριν μπούμε στο αμάξι για να επιστρέψουμε εις το κλεινόν άστυ, αγοράζουμε λουκουμαδάκια από του Αγγελόπουλου και κεμπάμπ.

Λυπάμαι αν με θεωρήσετε τοπικίστρια, αλλά γεγονός είναι ότι όποιος φάει κεμπάμπ Φλωρίνης, δεν ξανατρώει από τα υπόλοιπα. Πέρσι τέτοια εποχή είχαμε κάτσει μεγάλη παρέα σε γνωστό κεμπαμπτζίδικο στην Πλάκα (ή το Μοναστηράκι, πάντα το μπερδέυω αυτό το μέρος). Και ενώ οι άλλοι στην παρέα μούγκριζαν εκ της ευχαριστήσεως, εγώ… κοιτούσα το πιάτο μου με θλίψη. Τι να μας πουν τα αθηναϊκά κεμπάμπια…

Μέσα στη θλίψη μου λοιπόν και για να μην αρχίσουμε να έχουμε συμπτώματα από το σύνδρομο στέρησης, πολλές φορές αναγκάζομαι να φτιάχνω κεμπάμπ στο σπίτι. Βέβαια λείπει το κυρίως συστατικό, τα κάρβουνα. Ίσως να είναι το νούμερο ένα μυρωδικό που απαιτείται για ένα αξιοπρεπές κεμπάμπ. Τουλάχιστον, όμως, όταν τα φτιάχνω στο σπίτι, έχω την παράλογη ευχαρίστηση ότι περιέχουν τα σωστά υλικά κι επίσης και τα σωστά μπαχαρικά -κι όχι μια χούφτα μαυροπίπερο κι έξω απ’ την πόρτα.

Η συνταγή που μ’ αρέσει περισσότερο τη βρήκα σε φυλλάδιο με συνταγές της Knorr, εκδοθέν εν έτη 199-κάτι. Δεν είναι «αυθεντικό κεμπάμπ», με την έννοια ότι ο τίτλος της συνταγής στο φυλλάδιο ήταν «λιβανέζικα κόφτα», κεφτέδες δηλαδή. Όμως η γεύση αναπαριστά με αρκετή πιστότητα εκείνη των φλωρινιώτικων κεμπάμπ. Οπότε θεωρώ πως αμαρτίαν ουκ έχω και το τριαντάφυλλο αν δεν το λέγαν τριαντάφυλλο πάλι την ίδια μυρωδιά και χρώμα θα είχε**…

Κεμπάμπ (Λιβανέζικα Κόφτα )

Μερίδες : περίπου 50 κομμάτια
Χρόνος: 30 λεπτά

Υλικά

1 κιλό κιμά μοσχαρίσιο (ή μισό-μισό με χοιρινό) όσο πιο χοντρό γίνεται
2 μεγάλα κρεμμύδια λιωμένα (περίπου 1 ½ φλιτζάνι πολτός)
10-15 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένο (όσο αντέχετε…)
Αλάτι
Ελάχιστο λάδι

Μίγμα για κεμπάμπ

1 κουταλάκι του γλυκού μπούκοβο
1 κουταλάκι του γλυκού πάπρικα γλυκειά,
1 κουταλάκι του γλυκού κύμινο
½ κουταλάκι του γλυκού μαύρο πιπέρι
1/8 κουταλάκι του γλυκού πάπρικα καυτερή
2 πρέζες ρίγανη
2 πρέζες ζάχαρη

Εκτέλεση

1. Βάζουμε τα λυωμένο κρεμμύδια σε τουλπάνι και τα στίβουμε να βγάλουν όλο τους το ζουμί. Κρατάμε μόνο το ζουμί.

2. Σε λεκανίτσα βάζουμε τον κιμά, το ζουμί των κρεμμυδιών, το λιωμένο σκόρδο, το λάδι και όλα τα μπαχαρικά και ζυμώνουμε καλά.

3. Πλάθουμε τα κεμπάμπ σα λεπτά σουτζουκάκια. Το σωστό σχήμα θα πετύχετε αν τα κάνετε να μοιάζουν με το μικρό σας δαχτυλάκι. Λεπτά και μακρόστενα (όπως βλέπετε στη φωτογραφία, εγώ δεν το πολυπέτυχα).

4.Ψήνουμε σε φούρνο με αέρα, στους 300 βαθμούς Κελσίου για περίπου 15-20 λεπτά. Αν ο φούρνος είναι ο απλός, με αντιστάσεις, θα χρειαστούν μερικά λεπτά παραπάνω (5 ή 10) συν το ότι στη μέση περίπου του χρόνου πρέπει να τα γυρίσουμε.

Γίνονται λίγο στεγνά και σκληρά, οπότε είναι καλύτερο να φαγωθούν με κάποιου είδους σάλτσα. Προσωπικά τα προτιμώ γιαουρτλού (απίθανο το γιαουρτλού με κεμπάμπ…) κυρίως γιατί είναι αρκετά καυτερά και το γιαούρτι βοηθάει στην κατάποση…

Σχετικά με το μείγμα των μπαχαρικών, έχω φτιάξει ένα βαζάκι (περίπου 150 ml) και το έχω να κάθεται στο ντουλάπι μου. Όταν νιώθω έτοιμη για τσαχπινιές, το χρησιμοποιώ και σε άλλα πιάτα, κυρίως κρέατος βεβαίως, αλλά και σε μια απίστευτη λευκή σάλτσα λαχανικών για ζυμαρικά που φτιάχνω (επίσης με γιαούρτι. Φαίνεται ότι το μείγμα μπαχαρικών αυτό είναι ερωτευμένο με το γιαούρτι.)

*μη σκούζετε τρομαγμένοι από τις ποσότητες, είναι προμήθειες για ένα χρόνο, συν κάποια 3-4 κιλά που θα μοιραστούν πεσκέσι σε φίλους και γνωστούς. Γκραν σουξέ οι φακές Φλωρίνης σας πληροφορώ.

**Σαίξπηρ, παρακαλώ. Ρωμαίος και Ιουλιέτα.

If you don't read Greek, use Google Translate or ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail(dot)com.

Λαμπροκούλουρα / Easter shortbread cookies

2009-04-21T23:11:00.000-07:00

Απ’ όλες τις θρησκευτικές γιορτές το Πάσχα είναι το μόνο που κατορθώνει από καιρού εις καιρόν να μου ξυπνά το θρησκευτικό αίσθημα.

Δεν είναι ότι δεν κατανοώ το νόημα των Χριστουγέννων ή του Δεκαπενταύγουστου ή του Ευαγγελισμού. Ακόμη κι η αναγκαιότητα να γιορτάσουμε την Πεντηκοστή ή των Τριών Ιεραρχών μου είναι απόλυτα κατανοητή και σεβαστή καλοδεχούμενη, ειδικά όταν αυτές οι γιορτές συνδυάζονται με μάσες, ξάπλες και ραχάτι. Όμως μόνο το Πάσχα κατορθώνει να ξυπνήσει έστω και στο τόσο λίγο μια κάποια αίσθηση κατάνυξης, μια ίσως παροδική εντύπωση ότι ναι, υπάρχει Θεός και ναι, εφόσον υπάρχει θα γινόταν θυσία για τα πλάσματά του (όχι μόνο τους ανθρώπους, όλα του τα πλάσματα, αλλά αυτό είναι μια άλλη και πολύ μεγάλη κουβέντα για να την ξεκινήσουμε εδώ ή τώρα).

Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό. Πιθανόν να φταίει η εποχή του χρόνου, η άνοιξη ενδείκνυται για μελοδραματισμούς και ποιος είναι δυνατότερος μελοδραματισμός από ένα νέο και παρθένο αγόρι που θυσιάζεται για το καλό της ανθρωπότητας; Ή ίσως να φταίει εκείνη η φράση, που κάθε φορά που την ακούω νιώθω ως το βάθος της ψυχής τη δύναμή της:

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατό μου τέκνο, πού έδυ σου το κάλλος;

Χριστός Ανέστη και Χρόνια Πολλά. Πάρτε κουλουράκι.

Λαμπροκούλουρα (η συνταγή της γιαγιάς μου, Καλλιόπης Λύκου)

Μερίδες: 100 κομμάτια
Χρόνος: 1 ώρα (για το πρώτο ταψί, και μισή ακόμη για κάθε επόμενο ταψί)

Υλικά

2 κιλά αλεύρι μαλακό
400 gr φυτίνη
600 gr ζάχαρη
8 αυγά
6 βανίλιες
1 φακελάκι (περίπου 1 γεμάτη κουταλιά του γλυκού) αμμωνία
1/2 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα
1 κρασοπότηρο γάλα
ξύσμα ενός λεμονιού

Εκτέλεση

1. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς.

2. Χτυπάμε τη φυτίνη με τη ζάχαρη στο μίξερ ως ν’ ασπρίσει το μείγμα.

3. Προσθέτουμε ένα-ένα τα αυγά, τη βανίλια, τη σόδα, το ξύσμα λεμονιού και την αμμωνία διαλυμένη στο γάλα.

4. Όταν το μείγμα γίνει ομοιογενές, προσθέτουμε το αλεύρι λίγο-λίγο και ζυμώνουμε καλά.

5. Φτιάχνουμε κουλουράκια, σε σχήμα έλικας, διπλής έλικας, πλεξίδας ή βαρκούλας και τα στρώνουμε σε ελαφρά βουτυρωμένο ταψί. Τα αλλέιφουμε με κρόκο αυγού χτυπημένο.

Πώς να φτιάχνετε διπλές έλικες (επάνω) και βαρκούλες (κάτω) από ένα κορδονάκι ζύμης

6. Ψήνουμε στους 180 βαθμούς, 20-25 λεπτά ή και λίγο περισσότερα, ως να πάρουν ελαφρά χρυσαφένιο χρώμα. Τα αφήνουμε να κρυώσουν μέσα στο ταψί.

Μια μόνο παρατήρηση εδώ: καλό θα είναι να μην μείνουν μικρά παιδιά μέσα στην κουζίνα όση ώρα ψήνονται τα κουλουράκια, γιατί η αμμωνία μπορεί να τα κάνει να νιώσουν δυσφορία. Την ώρα που τα πλάθουμε δεν είναι τόσο έντονη η μυρωδιά της, αλλά κατά τη διάρκεια του ψησίματος, έχετε ένα παράθυρο ανοιχτό για κάθε ενδεχόμενο.

If you don't read Greek, ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail dot com.

Κροκ-Μεσιέ / Croque-Μonsieur

2009-03-28T10:11:00.000-07:00

Κάποιες φορές το πλέον απλό είναι και το πλέον κομψό.

Και πριν σπεύσετε να με κατηγορήσετε για μινιμαλίστρια να το ομολογήσω από μόνη μου: ναι, είμαι. Μ’ αρέσουν τα σκέτα πράγματα. Οι λευκοί τοίχοι χωρίς πίνακες, παραδοσιακά κεραμικά και κεντητά κάδρα «καλημέρα σας». Τα έπιπλα χωρίς φιοριτούρες, απλές γραμμές, καθαρές. Τα ανύπαρκτα βάζα, οι απούσες κορνίζες με φωτογραφίες, τα εξαφανισμένα λούτρινα. Τα μονόχρωμα ρούχα (αν και αυτό δε σημαίνει ότι μ’ αρέσουν και τα μουντά ρούχα…)

Είμαι μινιμαλίστρια και το γεγονός αυτό κάνει ακόμη πιο παράξενο το ότι στο φαγητό συνήθως δεν είμαι. Τουρλού; Ω, ναι. Σάλτσες; Πολλές. Μπαχάρια; Δώσε. Λάδι, ξύδι αλάτι; Κι άλλο. Όσο πιο πολύ τόσο πιο καλό, όσο πιο βαρύ, τόσο πιο νόστιμο, όσο πιο περίπλοκο τόσο πιο λαχταριστό.

Κι όμως έρχονται στιγμές που το γούστο μου στα έπιπλα και τα ρούχα παρεισφρύει στο γαστρονομικό μέρος του εαυτού μου. Είναι ακριβώς οι στιγμές που ένα κροκ-μεσιέ, δυο φέτες ψωμί, τυρί, γαλοπούλα και λίγη μπεσαμέλ, βγαίνει αχνιστό από το φούρνο και κάνει να μου τρέχουν τα σάλια.

Κροκ-Μεσιέ

Μερίδες: 4
Χρόνος: 30 λεπτά

Υλικά

8 φέτες ψωμί του τοστ χωρίς κόρα
8 φέτες τυρί Νουνού Gold Mediterranean
4 φέτες καπνιστή γαλοπούλα

Για τη μπεσαμέλ

1 αυγό
1 κουταλιά της σούπας βούτυρο
3 κουταλιές της σούπας κοφτές αλεύρι για όλες τις χρήσεις
300 ml γάλα φρέσκο
Αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο

Εκτέλεση

1. Ετοιμάζουμε τη μπεσαμέλ: σε ένα κατσαρολάκι ζεσταίνουμε το γάλα ελαφρά, να μην βράσει όμως. Ταυτόχρονα σε δεύτερο κατσαρολάκι και σε μέτρια προς δυνατή φωτιά βάζουμε το βούτυρο να λειώσει χωρίς να κάψει και προσθέτουμε το αλεύρι. Ανακατεύουμε καλά, ως το αλεύρι ν’ αρχίσει να καβουρδίζεται ελαφρά. Προσθέτουμε λίγο-λίγο το γάλα, ανακατεύοντας καλά, να μην πιάσει και να μην σβολιάσει, ως να πάρει μια βράση. Αποσύρουμε από τη φωτιά.

2. Βρέχουμε ένα πιάτο με λίγο νεράκι, σπάμε μέσα το αυγό και το χτυπάμε με πιρούνι ή αυγοδάρτη για περίπου πέντε λεπτά. Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι και μοσχοκάρυδο και μετά δύο ή τρεις κουταλιές από τη ρου*, μία-μία τη φορά συνεχίζοντας το χτύπημα. Κατόπιν, ενσωματώνουμε το μίγμα αυγού στη ρου ανακατεύοντας καλά.

3. Στρώνουμε ένα ταψί με λαδόκολλα και βάζουμε εκεί 4 φέτες ψωμί ώστε να έχουν τουλάχιστον τρία εκατοστά απόσταση η μία από την άλλη. Πάνω σε κάθε φέτα ψωμί βάζουμε μια φέτα τυριού, μια φέτα γαλοπούλας, μια δεύτερη φέτα ψωμιού και μια δεύτερη φέτα τυριού.

4. Πάνω από το τυρί μοιράζουμε τη μπεσαμέλ, απλώνοντας να πάει παντού και βάζουμε το ταψί στο φούρνο για περίπου 10 με 15 λεπτά, στους 250 βαθμούς.

5. Σερβίρουμε ζεστό, με πράσινη σαλάτα.

(Μια σκοτεινή αρτιστίκ φωτογραφία... Τρομάρα μου, ήθελα και αρτιστίκ.)

Πολλές σημειώσεις εδώ:

Πρώτον, κάπου πιθανότατα εδώ διάβασα ότι το κροκ-μεσιέ θέλει σάλτσα Μορνέ κι όχι μπεσαμέλ. Ωραία, και τι είναι η σάλτσα Μορνέ; Μπεσαμέλ ενισχυμένη με τριμμένη γραβιέρα. Νομίζω ότι η έξτρα φετούλα τυρί έσωσε τη γεύση, αν και μάλλον όχι την αίσθηση του πουριτανισμού που με διέπει. Ας είναι. Την άλλη φορά, θα φτιάξω σάλτσα Μορνέ.

Δεύτερον, το τυράκι που χρησιμοποίησα (το βλέπετε κάτω στην φωτογραφία) ήταν από εκείνα που με ιντριγκάρουν να τα φάω, μέσα από τη συσκευασία τους ακόμα. Είναι το Νουνού Gold Mediterranean σε φέτες, με ελιές, ντομάτα, βασιλικό και σκόρδο (και για όσους αναρωτιούνται, μόνο 11% λιπαρά) και πραγματικά χαίρομαι που το προτίμησα. Η γεύση του, όταν το δοκίμασα ωμό, ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα κι αυτό πρέπει να λέει πολλά όταν ακούγεται από το στόμα κάποιου που δεν τον ενθουσιάζει η ιδέα να φάει ωμό κίτρινο τυρί (όπως εγώ, ας πούμε). Από την άλλη, η συνεισφορά του στη γεύση του κροκ-μεσιέ ήταν μοναδική. Οπωσδήποτε να το δοκιμάσετε, ακόμη κι αν το σκόρδο δεν είναι του γούστου σας.

Τρίτον, συμβουλές και μυστικά για τη μπεσαμέλ: καταρχήν, [κι εδώ έρχομαι να εξηγήσω τον αστερίσκο (*)] ρου -roux- ονομάζεται το ψημένο μίγμα βουτύρου και αλευριού και είναι η βάση για ένα σωρό σάλτσες. Ανάλογα με το πόσο καβουρδισμένο γίνεται το αλεύρι κι ανάλογα με το τι υγρό προσθέτουμε για να το αραιώσουμε αλλάζει όνομα (μπεσαμέλ με γάλα, βελουτέ με ζωμό κρέατος, εσπανιόλ με χυμό ντομάτας. Έπειτα, η σωστή αναλογία για τη μπεσαμέλ είναι 8 κουταλιές της σούπας αλεύρι, 6 κουταλιές της σούπας βούτυρο, ενάμιση λίτρο γάλα και 4 αυγά. Αυτές που δίνω παραπάνω είναι προσαρμοσμένες ώστε η μπεσαμέλ να γίνει λίγη και πιο πυκνή. Το βρέξιμο του πιάτου είναι γιατροσόφι της γιαγιάς μου, το έκανε για να μην κολλάει ο κρόκος του αυγού στην πορσελάνη του πιάτου. Τέλος το χτύπημα του αυγού με λίγη ρου, πριν την τελική ενσωμάτωση των δύο, γίνεται ώστε το αυγό να πάρει τη θερμοκρασία της ρου σιγά-σιγά και να μην ψηθεί.

Τέταρτον, η λαδόκολλα δεν είναι απαραίτητη, ειδικά αν το ταψάκι είναι πήλινο, όμως εγώ που είμαι κάπως τεμπέλα στο πλύσιμο των κατσαρολικών, την προτιμώ για να γλιτώνω το τρίψιμο του ταψιού με το συρματάκι, για να βγει το λειωμένο τυρί που τυχόν θα πέσει.

If you don't read Greek, ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail dot com.

Κροκέτες λάχανο / Cabbage Cakes

2009-03-02T12:42:00.000-08:00

Καθαρά Δευτέρα, σου λέει. Νηστεία, σου λέει. Αποτοξίνωση, σου λέει.

Ναι, καλά.

Πώς τα βλέπετε όλα αυτά να συνδιάζονται, μου λέτε; Γιατί εγώ χρόνια τέσσερα και τριάντα που ζω (και σιγά μην κρύψω την ηλικία μου) κάθε Καθαρά Δευτέρα μου 'ρχεται να βάλω τις φωνές.

Πέρα από το έθιμο που θέλει το τραπέζι να στρώνεται το ξημέρωμα κι όλη μέρα να παραμένει στρωμένο (και γεμάτο, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε λίγο και λιγάκι η μάνα σκάει μύτη με νέες προμήθειες), το μενού της ημέρας είναι αρκούντως επιβαρυντικό σε διάφορα διατροφικά επίπεδα: θες διαβήτη; Χαλβάδες και λαγάνες και ταραμοσαλάτες και φασόλια γίγαντες. Θες χοληστερίνη; θαλασσινά και οστρακοειδή με τις χούφτες. Θες αρτηριακή πίεση; φάε λίγο τουρσάκι ακόμη και καμμιά ελίτσα, και λίγη ρέγκα καπνιστή σαλάτα (απίθανη συνταγή θα τη δοκιμάσω μια μέρα να σας τη δώσω κι εσάς). Ή μήπως ενδιαφέρεσαι για ολίγον από τριγλυκερίδια -βλέπε ξηροκάρπια και τσίπουρα-;

Ξέρω, ξέρω. Βλασφημία. Το τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας, ό,τι κι αν περιέχει, στρώνεται πρώτα και κύρια για να καθήσουμε όλοι γύρω του. Κι όπως ήταν μια υπέροχη μέρα ετούτη η Δευτέρα, να το στρώσουμε έξω, πάνω σε τίποτε χορτάρια -όποιος τα έχει πρόχειρα- δίπλα στο επίσης στρωμένο έξω τραπέζι των γειτόνων και των ανθρώπων της παρακάτω γειτονιάς. Κι αντί για χοληστερίνες και τριγλυκερίδια θα βλέπουμε μόνο μεζεδάκια και μπουκίτσες από τραγανιστά λαχανικά και βουνά από ψιλοκομμένες σαλάτες και κροκετάκια από διάφορα νηστίσιμα υλικά. Κάπου κοντά στο τραπεζομάντιλο το απλωμένο στο γρασίδι, κάποιο πιτσιρίκι θα τρέχει ακολουθώντας την ουρά του χαρταετού με ένα κομμάτι χαλβά με μέλι κι αμύγδαλα στο ένα χέρι, στρουμπουλά τυλιγμένο στο κόκκινο μπουφάν του. Και πιο κει ίσως -ίσως- ν' ακουστεί και κάποιο τραγούδι, όπως ακουγόταν παλιότερα, για την άνοιξη που έρχεται χωρίς να λογαριάζει αν θέλει να φύγει ο χειμώνας.

Άντε, Καλή Σαρακοστή να 'χουμε. Και του χρόνου με υγεία.

Κροκέτες Λάχανο

Μερίδες: περίπου 20 κομμάτια
Χρόνος: 30 λεπτά

Υλικά

2 φλυτζάνια λάχανο (ωμό ή βρασμένο)
2 κουταλιές της σούπας σέλινο ή σέλερυ ψιλοκομμένο
1 μεγάλο κρεμμύδι τριμμένο
1 σκελίδα σκόρδο λιωμένη
3/4 του φλιτζανιού φαρινάπ
αλάτι, πιπέρι
λάδι για το τηγάνισμα

Εκτέλεση

1. Κόβουμε το λάχανο κομμάτια και το βάζουμε στο μούλτι να γίνει ψίχουλα.

2. Σε βαθύ μπολ ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί (λάχανο, σέλινο, κρεμμύδι, σκόρδο, αλεύρι, αλάτι και πιπέρι).

3. Βάζουμε το λάδι σε τηγάνι να κάψει και ρίχνουμε κουταλιές από το μείγμα στο καυτό λάδι.

4. Τηγανίζουμε ως να ροδίσουν, γυρίζουμε από την άλλη μεριά και τα αφήνουμε να ροδίσουν κι από 'κει (περίπου 4-5 λεπτά από την μια πλευρά και 3-4 από τη δεύτερη).

5. Βγάζουμε από το τηγάνι τις κροκέτες και τις αφήνουμε για λίγο σε χαρτί κουζίνας, να απορροφήσει το πολύ λάδι.

6. Σερβίρουμε με σκορδάτο λαδόξιδο και φρέσκια σαλάτα

Φαίνεται περίεργο σε κάποιους το ότι η συνταγή δε διευκρινίζει αν το λάχανο πρέπει να είναι βρασμένο ή ωμό. Αυτό συμβαίνει γιατί το λάχανο είναι ένα υλικό που μαλακώνει και βράζει σε απίστευτα μικρό χρόνο. Οπότε αν χρησιμοποιήσετε λάχανο βρασμένο έχει καλώς, αν χρησιμοποιήσετε ωμό, θα προλάβει να βράσει κι αυτό και να μαλακώσει πριν βγάλετε τις κροκέτες από τη φωτιά. Εγγυώμαι προσωπικά γι' αυτό.

Επίσης μπορείτε να παραλείψετε το σκόρδο -για πιο ελαφρύ αποτέλεσμα- ή να αντικαταστήσετε τη φαρινάπ με απλό αλεύρι. Θα γίνουν απλά πιο "πατικωτοί". Με τη φαρινάπ παίρνουν έναν κάποιον όγκο και γίνονται πιο εντυπωσιακές.

Προσωπικά φτιάχνω αυτό το μεζεδάκι όταν φτιάχνω λαχανοντολμάδες. Πάντα θα περισσέψουν κομμάτια από το λάχανο που θα έχουν μισοβράσει (σκισμένα φύλλα που δε μπορώ να χρησιμοποιήσω ή κοτσάνια που τα κόβω για να μπορέσω να τυλίξω τις ντολμάδες). Αλλά κι όταν θέλω έναν νόστιμο ψευτοκεφτέ, είναι ιδανικό. Κι απ' όσο ξέρω αρέσει και στα παιδιά, που γενικά δεν το πολυθέλουν το λάχανο. Ευκαιρία να τα πείσετε -ή να τα ξεγελάσετε- να το φάνε.

Σκορδάτο Λαδόξιδο*

Μερίδες: 1 φλιτζάνι του τσαγιού
Χρόνος: 2-3 λεπτά

Εκτέλεση

Υλικά

3/4 φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο
2 κουταλιές της σούπας ξύδι βαλσαμικό
1 σκελίδα σκόρδο λιωμένη

1. Χτυπάμε όλα τα υλικά μαζί σε σέικερ ή στο μούλτι, να ανακατευτούν καλά και να πάρουν μια πιο παχιά υφή. Σερβίρουμε αμέσως.

Μπορείτε να αντικαταστήσετε το βαλσαμικό με ξύδι από κρασί.

*Ξέρω, η φωτογραφία του λαδόξιδου είναι κακή, αλλά δεν είχα άλλη.

If you don't read Greek, ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail dot com.

Σοκολατάκια με μπισκότο σε διάφορες γεύσεις-2

2009-02-07T12:50:00.000-08:00

Έχω σκάσει από το κακό μου, για τρεις λόγους. Ο πρώτος είναι ότι τα σοκολατάκια αυτά τα αγαπώ πολύ και αναγκάστηκα για λόγους που άπτονται της νοστιμιάς τους να ποστάρω τη συνταγή χωρίς φωτογραφίες. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι σήμερα που τα έφτιαξα ξανά και είχα και φωτογραφική μηχανή, οι φωτογραφίες είναι άθλιες! Και τρίτον δε μου πέτυχαν κιόλας. Μοιάζουν με τη Σκουπιδόμαζα από το Φράγκολ Ροκ. (Αλλά παρ' όλ' αυτά τα πατώσαμε και πάλι....)

Πάρτε λοιπόν μια εικόνα, θολή και χάλια καδραρισμένη και με φόντο για κλάματα.

Σοκολατάκια με μπισκότο σε διάφορες γεύσεις

2009-02-05T23:46:00.000-08:00

Η ονομαστική μου εορτή (20 Ιανουαρίου, Ευθυμίου του Μεγάλου, βοήθειά σας) ήρθε και πέρασε και δεν κατάφερα να τη γιορτάσω όσο θα ήθελα ή με τον τρόπο που θα ήθελα. Εντάξει, πήρα μερικά πολύ ενδιαφέροντα δώρα, μεταξύ άλλων, ένα φιλί, τα νέα της εγκυμοσύνης μιας πολύ καλής μου φίλης και το ότι η γιαγιά μου βγήκε από το νοσοκομείο εκείνη τη μέρα, αλλά γενικά ήταν μια ήρεμη, σχετικά υποτονική γιορτή.

Καθόλου ταιριαστή με την ιδιοσυγκρασία μου δηλαδή.

Έπρεπε να βρω έναν τρόπο να δημιουργήσω φασαρία. Κάτι που να με ταλαιπωρήσει αλλά και να το ευχαριστηθώ και ταυτόχρονα να κάνω και τζέρτζελο και να στρέψω την προσοχή του κόσμου επάνω μου. Μιας και δεν είχαν τη δυνατότητα (ούτε και το κουράγιο ή τη διάθεση φυσικά, λόγω της κατάστασης της υγείας της γιαγιάς) να κάνω κάποιο πάρτυ στο σπίτι, το δύσκολο αυτό εγχείρημα έπρεπε να λάβει χώρα στο χώρο της δουλειάς μου.

Αλλά όπως όλος ο κόσμος (ή ο περισσότερος, εν πάσει περιπτώσει) στη δουλειά δουλεύουμε, δεν τζερτζελεύουμε. Τι σόι φασαρία θα μπορούσα να κάνω στη δουλειά, χωρίς να τη χάσω βεβαίως-βεβαίως;

Μούμπλε-μούμπλε δηλαδή, που θα έλεγε κι ο Ντόναλντ Ντακ.

Και την απάντηση μου την έδωσε μια από τις πλεόν αγαπημένες μου ζαχαροπλάστισσες. Η δεσποινίς Bakerella με τα περίφημα peanut butter balls της. Ελάχιστος κόπος, μεγάλη ποικιλία, εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Εγγυημένα!

Βέβαια, σαν γνήσιο τέκνο της Ελλάδος δεν έχω ιδέα τι γεύση θα είχε ένα σοκολατάκι με γέμιση φυστικοβούτυρο. Όμως μπορώ πολύ εύκολα να φανταστώ τι γεύση θα είχε ένα σοκολατάκι με γέμιση Γεμιστά Μπισκότα με κρέμα σοκολάτα Παπαδοπούλου ή Γεμιστά Μπισκότα με κρέμα φράουλα, ή κρέμα βανίλια. Και οι γεύσεις που μπορεί κανείς να δοκιμάσει είναι κι άλλες, πορτοκάλι, μπανάνα, λεμόνι ή μπορείς ακόμη ν’ αλλάξεις και εταιρία, προς Θεού, δεν είναι μόνο ο Παπαδόπουλος που φτιάχνει γεμιστά μπισκότα με κρέμα…

Έκατσα λοιπόν, πήρα και πληροφορίες από την αξιέραστο δεσποινίδα, και έφτιαξα τα σοκολατάκια μου. Πήρα και στολίδια, sprinkles, πολύχρωμα μικροσκοπικά μπιλάκια από ζάχαρη και άλλα που έχουν την όψη κομφετί και τα στόλισα, τα έβαλα και σε ένα κουτί που πήρα από το φούρνο και τα έφερα στη δουλειά να τα κεράσω.

80 σοκολατάκια για περίπου 30 άτομα. Δεν επιβίωσε ούτε ένα για την επόμενη μέρα (καμμιά φορά όταν περισσεύουν τα γλυκά από τα κεράσματα, τα βάζουμε στο ψυγείο, στο κουζινάκι και τα μασουλάμε το άλλο πρωί). Τίποτε. Ψίχουλο. Κι αυτή ήταν και η απορία της επόμενης μέρα, «μα καλά, ούτε ένα δεν έμεινε;» Τα έψαχναν ακόμα…

Σοκολατάκια με μπισκότο σε διάφορες γεύσεις

Μερίδες: περίπου 20 κομμάτια
Χρόνος: 30 λεπτά + 1 ώρα για να σφίξει η σοκολάτα +προαιρετικά 1 ώρα για ψυγείο

Υλικά

2 πακέτα Γεμιστά Μπισκότα με κρέμα φράουλα των 200 gr (σύνολο 400 gr)
150 gr τυρί κρέμα τύπου Φιλαδέλφεια
300 gr σοκολάτα κουβερτούρα
Χρωματιστά στολίδια από ζάχαρη (sprinkles)

Εκτέλεση

1. Βάζουμε τα μπισκότα στο μούλτι ολόκληρα, μαζί με τη γέμισή τους, και τα δουλεύουμε ως να γίνουν σκόνη.

2. Σε ένα μπολ, ζυμώνουμε με το χέρι τη σκόνη μπισκότου και το τυρί κρέμα ως να γίνει μια ομογενής απαλή ζύμη.

3. Πλάθουμε μικρές μπαλίτσες, περίπου 20 ή 24, και τις αφήνουμε σε αντικολλητικό χαρτί. (αν το μείγμα δεν είναι αρκετά σφιχτό ή κάνει πολύ ζέστη, μπορούμε να βάλουν τις μπαλίτσες για μια ώρα στο ψυγείο να σφίξουν λίγο).

4. Λυώνουμε σε μπεν μαρί την κουβερτούρα και βουτάμε τις μπαλίτσες μια-μια, να καλυφθούν από όλες τις μεριές. Τις ακουμπάμε στο αντικολλητικό και τις διακοσμούμε με τα ζαχαρωτά.

5. Αφήνουμε τα σοκολατάκια για μία ή δύο ώρες (αναλόγως της θερμοκρασίας που επικρατεί στο δωμάτιο) ως να σφίξει εντελώς η κουβερτούρα. Βάζουμε σε τρουφόχαρτα και κερνάμε τον έκπληκτο κόσμο, που αναρωτιέται να τα φτιάξαμε εμείς στ’ αλήθεια ή τα αγοράσαμε από κάποιο σικάτο ζαχαροπλαστείο… J

Είναι ή δεν είναι το πιο εύκολο και ταυτόχρονα το πιο γκλαμουράτο κέρασμα στον κόσμο; Και το πιο πολυπρόσωπο, έξι γεύσεις έχει μόνο ο Παπαδόπουλος, φανταστείτε πόσες άλλες γεύσεις μπορείτε να ανακαλύψετε κάνοντας μια επιδρομή σ’ ένα σούπερ-μάρκετ. Και σε συνδιασμό με διαφορετικά ζαχαρωτά κάθε φορά ή με λίγο τριμμένο καρύδι, αμύγδαλο ή φουντούκι, ουουουου, ποιος μας πιάνει…

(Δυστυχώς δεν ΠΡΟΛΑΒΑ να τραβήξω φωτογραφίες. Εξαφανίστηκαν εν ριπή οφθαλμού. Σχεδιάζω όμως να φτιάξω μερικά σε λίγες μέρες για τα γενέθλια μιας φίλης. Εκεί θα είμαι προετοιμασμένη…)

If you don't read Greek, ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail dot com.

Διαφημίσεις...

2009-01-06T14:11:00.000-08:00

Αν σας άρεσαν οι τρούφες καρότου-καρύδας που είχα φτιάξει πριν από, χμ, καιρό (περισσότερο καιρό απ' όσο νόμιζα) ρίξτε μια ματιά και σε αυτό το μπλογκ και πιο συγκεκριμένα σε αυτό το ποστ. Οι φωτογραφίες της Τζοάνα είναι πολύ όμορφες και ατμοσφαιρικές, άσε που λέει πολύ ωραία πράγματα (για όσους δε μιλάνε Βουλγάρικα, όπως εγώ, υπάρχει και το Google Translate) .

2009!

2008-12-31T12:29:00.000-08:00

Χρόνια Πολλά!!!

...και φαγιά περισσότερα!

Κι άλλο τεστ προσωπικότητας

2008-11-04T04:52:00.000-08:00

Όταν ξεκίνησα το μπλογκ το τεστάκι έδειξε αυτό. Σήμερις που το ξαναέκανα βγήκα...:

You Are Cilantro

The bad news is that there are some people who can't stand you.
The good news is that most people love you more than anything else in the world.
You are distinct, unusual, fresh, and very controversial. And you wouldn't have it any other way.

What Spice Are You?

Τώρα ποιο από τα δύο να πιστέψεις; Κι αν τα πιστέψεις και τα δύο, τι με άλλαξε το αναμεταξύ;

Τρούφες καρότου-καρύδας / Carrot & Coconut Truffles

2008-10-22T03:52:00.000-07:00

Είναι ώρες και φορές που γουστάρω ένα γλυκό. Κάτι μας είπες τώρα. Εντάξει, ας διορθώσω προς το ειλικρινέστερο: είναι ώρες και φορές που γουστάρω ένα ασυνήθιστο γλυκό. Ούτε μπακλαβούδια, ούτε κρεμούλες, ούτε κρουασάν σοκολάτα. Ούτε παγωτό. Κάτι που να μου αρέσει και να το φάω, αλλά και να μη μου αρέσει, για να μην το καταβροχθίσω.

Τη λύση μου έδωσε ένα περιοδικό, το οποίο θα αναφέρω όταν θυμηθώ. Μικρά τρουφάκια καρύδας (για την οποία δεν τρελαίνομαι) και καρότου (για το οποίο επίσης δεν πολυτρελαίνομαι). Όμως ο συνδυασμός τελικά σκοτώνει…

Και είναι και πολύ εμφανίσιμο γλυκάκι, νηστίσιμο, χωρίς πολλά υλικά, γίνεται ταχύτατα, και λερώνεις μόνο μια κατσαρολίτσα κι ένα πιάτο. Κι αν τα βάλεις στη σειρά στα τρουφόχαρτά τους μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί από μπισκότα, κάνεις ένα δώρο, που ούτε στη φαντασία τους δεν έχουν ξαναδεί τέτοιο. Πιστέψτε με. Όπου τα εμφάνισα, κανείς δεν πίστεψε με τη μία ότι τα έφτιαξα με τα δυο μου χεράκια.

Τρούφες καρότου-καρύδας

Μερίδες: περίπου 24 κομμάτια
Χρόνος: 1 ώρα

Υλικά

1 kgr καρότα
400 gr ζάχαρη
Το ξύσμα ενός πορτοκαλιού
2 κουτάκια βανιλίνη
200 gr τριμμένη καρύδα συν 100gr για το γαρνίρισμα

Εκτέλεση

1. Καθαρίζουμε τα καρότα και τα τρίβουμε στον ψιλό τρίφτη.
2. Βάζουμε τα καρότα, τη ζάχαρη το ξύσμα πορτοκαλιού και τη βανιλίνη σε μια κατσαρολίτσα και τα ζεσταίνουμε ανακατεύοντας σε δυνατή φωτιά, ως τα σωθούν τα υγρά που βγάζει το καρότο. Αυτό μπορεί να πάρει και ένα τέταρτο. Θέλει όμως αρκετό ανακάτεμα, για να εξατμιστεί το υγρό πιο γρήγορα και για να μην καραμελώσει η ζάχαρη.
3. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει πέντε λεπτά. Προσθέτουμε τα 200gr καρύδας, ανακατεύουμε, και το αφήνουμε να κρυώσει εντελώς.
4. Πλάθουμε μικρές μπαλίτσες από το μείγμα καρότου καρύδας και τις ρολάρουμε πάνω στην υπόλοιπη τριμμένη καρύδα. Στολίζουμε σε τρουφόχαρτα και σερβίρουμε.

Γενικά δύο είναι αυτά που πρέπει να προσέξει κανείς. Πρώτον να μην τα αφήσει να ξεραθούν. Πρέπει να μείνουν υγρά και μαλακά, κι αυτό θα γίνει αν τους απαγορέψετε να κυκλοφορούν χωρίς σκέπασμα. Εγώ τα βάζω στην τουρτιέρα και τα σκεπάζω με το καπάκι της, αλλά και ένα οποιοδήποτε μπολ την ίδια δουλειά θα κάνει. Το δεύτερο είναι ότι το ψυγείο δεν τα ενοχλεί, αλλά θα πρέπει να είναι καλά κλεισμένα στο κουτί τους, γιατί τραβάνε μυρωδιές και δε θέλετε το τρουφάκι σας να μυρίζει τζατζίκι…

Κι επίσης αντί για καρύδα μπορείτε να τα ρολάρετε σε σοκολάτα ή sprinkles ή να τα περιχύσετε με λυωμένη σοκολάτα.

Και κάτι πολύ-πολύ-πολύ μαγκιώρικο: αντί για ξύσμα πορτοκαλιού, καμμιά φορά (κι όταν έχω) βάζω αποξηραμένη φλούδα περγαμόντου, τριμμένη σε σκόνη. Η ελαφρά πικρή της γεύση είναι το κάτι άλλο.

Δεν την απέφυγα τελικά τη μεγάλη μου αδυναμία… τι αν κάνεις. Ή είσαι σοκολατομανής ή δεν είσαι.

If you don't read Greek, ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail dot com.

Μια παραλία στη Σαμόα / A Beach In Samoa

2008-10-14T01:00:00.000-07:00

Πριν από κάποιες εβδομάδες, η Nicole από το For The Love Of Food δημιούργησε ένα νέο κοκτέηλ, αλλά δεν μπορούσε να αποφασίσει τι όνομα να του δώσει. Προκύρηξε, λοιπόν, ένα μίνι διαγωνισμό μεταξύ των αναγνωστών της για να να το βαφτήσει. Για καλή μου τύχη το κοκτέηλ περιείχε δυο από τις μεγάλες μου αγάπες: Blue Curacao και χυμό ανανά, καλά παγωμένο. Έτσι θεώρησα πρόκληση και ευχαρίστησή μου να της κάνω κι εγώ μια πρόταση.

Και, ω, τι τιμή, η Nicole πίστεψε ότι ένα ποτό με Blue Curacao και χυμό ανανά δε θα μπορούσε παρά να λέγεται Samoan Beach!

Περιττό να σας πω ότι η παρουσίασή της με άφησε καταϋποχρεωμένη... Και με φόρτισε μ' ένα σωρό θετική ενέργεια!

Καλές διακοπές, καλή μας Nicole και να επιστρέψεις γερή κι ορεξάτη!

English please?

A few weeks ago, Nicole of For The Love Of Food created a new kind of cocktail, but she couldn't decide on its name. She therefor proclaimed a mini on-line contest among her readers, to find a proper name. My good luck said that the cocktail consisted of my two favorite drink ingridients: Blue Curacaoa and chilled pineapple juice. So I thought of it as a personal challenge both and a great pleasure to give it a try.

And, thus, oh, what an honour, Nicole believed that a cocktail with Blue Curacao and pineapple juice could have no other name than Samoan Beach!

Nedless to say her presentation was so moving... Not to mention the loads of possitive energy it gave me!

Have a nice holiday, Nicole dearest, and come back to us strong and full of new ideas!

Παντσέτα τηγανητή / Fried Pancetta

2008-10-12T10:47:00.001-07:00

Δεν υπάρχει τίποτε απλούστερο από ένα τηγάνι, λίγο ελαιόλαδο και ένα κομμάτι κρέας. Ειδικά όταν πρόκειται για παντσέτα, εκείνο το κομμάτι από το γουρουνάκι που φτιάχει το λατρεμένο μας μπέηκον... Το παίρνεις λοιπόν, το αλατοπιπερώνεις και το τηγανίζεις σε δυνατούτσικη φωτιά, χωρίς κανένα άλλο μυρωδικό, ως να καραμελώσει καλά το λιπάκι του. Κι αν του βάλεις και λίγο λεμονάκι μετά στο πιάτο σου, η μόνη λέξη που περιγράφει την αίσθηση είναι σλουρπ. Απλά.

If you don't read Greek, ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail dot com.

Μπιφτέκια με πατάτες / Beef patties and potatoes

2008-09-29T03:12:00.000-07:00

Το πιο γρήγορο και το πιο παιδικό-τραύμα-που-δεν-πρόκειται-επουλωθεί-ποτέ φαγητό του κόσμου είναι τα μπιφτέκια με τις πατάτες.

Πώς να το πω δηλαδή, με πιότερες λέξεις; Μπιφτέκια με πατάτες. Μπιφτέκια με πατάτες, ΜΠΙΦΤΕΚΙΑ με ΠΑΤΑΤΕΣ. Μπιφτέκια. Πατάτες. Τέρμα και τελείωσε κι όποιος πει ότι δεν έχει παιδικό τραύμα με τα μπιφτέκια και τις πατάτες, δεν είναι άνθρωπος φυσιολογικός και να το κοιτάξει σε κανέναν γιατρό, παρακαλώ.

Τι μπορεί ένα παιδάκι να ζητήσει πιο πολύ; Ένα μπιφτεκάκι, ξεροψημένο χωρίς πολλά λάδια απ’ έξω, ζουμερό από μέσα, μαλακό όσο πρέπει για τα δοντάκια, διαλύεται σχεδόν όταν το βάζεις στο στόμα, η γεύση του απαλή, ούτε σκόρδα, ούτε κύμινα, ούτε τίποτε, λίγος μαϊντανός μονάχα και λίγος δυόσμος, βοηθάει και το μουσκεμένο ψωμάκι στην τρυφεράδα του, μούρλια, μούρλια σκέτη. Κι οι πατατούλες στο πλάι, καλές κι οι τηγανητές, αλλά κι οι ψητές στο φούρνο τι σου λένε, ειδικά αν έχουν ψηθεί με λίγο γάλα μέσα στο ταψί αντί για νερό, να απαλύνουν κι αυτές, να πάρουν ένα άρωμα που αμυδρά, αμυδρότατα σου φέρνει στο νου σου τον πουρέ.

Κι είναι για το μάγειρα βοήθεια μεγάλη, τα μπιφτέκια με τις πατάτες, η εύκολη λύση, αλλά κι η ευκαιρία του να δείξει την τέχνη του, γιατί στα απλά πιάτα φαίνεται η τέχνη του μάγειρα κι όχι στα πολύπλοκα και τα γκουρμέ και τα στολισμένα λες και θα πάνε στο Καρναβάλι του Ρίο Ντε Τζανέιρο, με μπανάνες και ανανάδες στο κεφάλι σαν την Κάρμεν Μιράντα.

(Είπα Μιράντα και θυμήθηκα τα μπισκότα τα Μιράντα. Λες να έφτιαχνα κανέναν κορμό ψυγείου, σα να λένε τα τελευταίο καλοκαιριάτικο γλυκό; Λέω, μήπως;)

Μπιφτέκια

Μερίδες: 15-18 μπιφτέκια
Χρόνος: 30 λεπτά

Υλικά

300 gr κιμά μοσχαρίσιο, περασμένο δύο φορές από τη μηχανή
Μπαγιάτικο ψωμί*
1 αυγό
1 μεγάλο κρεμμύδι
3 κουταλιές της σούπας μαϊντανό ψιλοκομμένο
1 κουταλιά της σούπας δυόσμο ψιλοκομμένο
2 κουταλιές της σούπας ξύδι
2 κουταλιές της σούπας γάλα
Αλάτι, πιπέρι, πάπρικα γλυκειά
1 φλυντζανάκι του καφέ ελαιόλαδο

*Το ψωμί πρέπει να είναι ίσου όγκου με τον κιμά. Υπολογίστε με το μάτι.

Εκτέλεση

1. Σε ένα μπολ βάζουμε το ψωμί και το σκεπάζουμε με νερό βρύσης. Το αφήνουμε να μουλιάσει καλά. Ύστερα το στύβουμε, και το περνάμε από τον χοντρό τρίφτη.
2. Καθαρίζουμε το κρεμμύδι και το τρίβουμε στον τρίφτη του κρεμμυδιού ή στο μούλτι, ως να γίνει πολτός.
3. Σε δεύτερο μπολ, βάζουμε, τον κιμά, το τριμμένο ψωμί, το κρεμμύδι, το αυγό, το μαϊντανό, το δυόσμο, το ξύδι, το ελαιόλαδο και αλάτι, πιπέρι και γλυκειά πάπρικα όσο μας αρέσει.
4. Ζυμώνουμε καλά.
5. Προσθέτουμε το γάλα και ξαναζυμώνουμε. Αυτό ο ελιγμός είναι για να μην κόψει το γάλα από το ξύδι.
6. Πλάθουμε μπιφτέκια σε μέγεθος όσο μισή γροθιά και τα βάζουμε σε ελαφρά λαδωμένο ταψί. Δε χρειάζεται να έχουν απόσταση μεταξύ τους, γιατί στο ψήσιμο θα «μαζέψουν» και δεν θα κολλήσουν μεταξύ τους. Αναλόγως το μέγεθος που θα τα πλάσουμε, μπορεί να βγουν από δεκαπέντε έως είκοσι.
7. Ψήνουμε στον αέρα στους 250 βαθμούς για περίπου είκοσι λεπτά, ή στον φούρνο αντίστασης στους 300 βαθμούς για μισή ώρα, γυρίζοντάς τα δέκα λεπτά πριν τα βγάλουμε, για να ροδίσουν κι από την άλλη πλευρά.

Σερβίρουμε ζεστά.

Πατάτες στο φούρνο με ελαφριά σάλτσα με γάλα και ντομάτα

Μερίδες: 6-8
Χρόνος: 45 λεπτά

Υλικά

1 Kgr πατάτες
1 μεγάλο κρεμμύδι
μισή πιπεριά
δύο σκελίδες σκόρδο
1 μέτρια ντομάτα
½ κουτί γάλα εβαπορέ (200 gr)
2 κουταλιές της σούπας μαϊντανό ψιλοκομμένο
2 κουταλιές της σούπας άνηθο ψιλοκομμένο
½ φλιτζάνι του τσαγιού λάδι
Αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση

1. Καθαρίζουμε τις πατάτες και τις κόβουμε ακανόνιστα κομμάτια, λίγο μεγαλύτερα από ένα καρύδι. Τις βάζουμε σε ένα πυρέξ και τις αλατοπιπερώνουμε.
2. Καθαρίζουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο και το περνάμε από το μούλτι ή τον τρίφτη του κρεμμυδιού, μαζί με την πιπεριά και τη ντομάτα.
3. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε, το κρεμμύδι, την πιπεριά, τη ντομάτα, το σκόρδο, το γάλα, το λάδι, το μαϊντανό και τον άνηθο. Ανακατεύουμε καλά και με το μείγμα αυτό περιχύνουμε τις πατάτες.
4. Σκεπάζουμε τις πατάτες με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε για περίπου μισή ώρα με σαράντα πέντε λεπτά, στον αέρα, στους 300 βαθμούς. Δοκιμάζουμε με ένα πιρούνι, γιατί ο χρόνος εξαρτάται από το είδος της πατάτας. Πέντε λεπτά πριν το τέλος, τις ξεσκεπάζουμε να ροδίσουν. Καλό θα είναι η σάλτσα να μην έχει στεγνώσει εντελώς. Αν αυτό συμβεί προσθέτουμε ελάχιστο νεράκι.
5. Σερβίρουμε τις πατάτες ως συνοδευτικό στα μπιφτέκια, τα οποία και περιχύνουμε με τη σαλτσούλα.

Και παρακαλάμε να έχει περισσέψει δεύτερη μερίδα.

If you don't read Greek, ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail dot com.

Τσιπς Πατάτας στην Ψηστιέρα/Grilled Potato Chips

2008-09-25T13:10:00.000-07:00

Σήμερα είχα μια πελώρια λαχτάρα για πατατάκια, αλλά ο καιρός με έκανε να μη θέλω να βγω από το σπίτι. Δεν υπήρχε άλλη λύση παρά να τα φτιάξω μόνη μου, αλλά πόσο βαρετό είναι το τηγάνισμα μερικές φορές; Το μυαλό μου πήρε μερικές στροφές, όταν ανακάλυψα ότι η αδελφή μου είχε μόλις ψήσει μπέηκον στην ψηστιέρα/τοστιέρα μας και δεν είχε προλάβει να καθαρίσει το λίπος. Μια και δυο λοιπόν και με περισσή χαρά για την ιδέα έκοψα μια πατατούλα σε λεπτές φέτες, την πασπάλισα με ρίγανη, αλάτι και μαύρο πιπέρι και την άπλωσα πάνω στο λίπος του μπέηκον να ψηθεί.

Πήρε λίγη ώρα, ίσως δεκαπέντε λεπτά, μέχρι να ψηθούν και ροδίσουν τα πατατάκια μου. Έγιναν και λίγο στεγνά, παρόλο το λίπος που τσιτσίριζε από κάτω τους. Αλλέ εμένα μ' αρέσανε. Πήρα το πιατο μου, έσταξα στην κάθε πατατούλα μια σταγονίτσα κέτσαπ, πήρα κι ένα βιβλίο και κάθισα να απολαύσω τους κόπους μου. Και το αυτό επιθυμώ και δι' υμάς.

If you don't read Greek, ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail dot com.

Ημέρα Ημεροδρομείου (ρύζι με λαχανικά και γαρίδες)

2008-09-08T01:03:00.000-07:00

Κάνοντας μια περιήγηση στην ιστορία μου ως μέλος της διαδικτυακής κοινότητας www.sff.gr ανακάλυψα ένα παλιό τόπικ με τίτλο Σουφουφίτικη Γαστρονομία, όπου για ένα μικρό χρονικό διάστημα ανεβάζαμε συνταγές σχετικές με τις ιστορίες που γράφαμε.

(Η μεγάλη μου αγάπη για το φαγητό μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη μεγάλη αγάπη για το διάβασμα και το γράψιμο. Έχω εκδόσει μαι συλλογή διηγημάτων φαντασίας και κάποιες ισοτρίες μου έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες διηγημάτων -βλ. παραπλεύρως για λεπτομέρειες. Έχω επίσης κερδίσει διάκριση σε έναν online διαγωνισμό διηγήματος, του οποίου οι δώδεκα πρώτες ιστορίες -της δικής μου συμπεριλαμβανομένης- έχουν επίσης εκδοθεί.)

Εκείνη την εποχή λοιπόν έγραφα μια ιστορία, ή καλύτερα μια σειρά από ιστορίες, με κεντρικό ήρωα έναν βάρβαρο τύπου Κόναν, που ακούει στο όνομα Κόμπες ο Ντερλικοτής. Ο Κόμπες -όπως φανερώνει και το όνομά του- πέρα από τις όποιες άλλες σκανδαλιστικές πτυχές της προσωπικότητάς του, έχει και μια ψύχωση με το φαγητό. Η ερωμένη του, μια μικροπαντρεμένη που τη λένε Ινολίκ, είναι ιδιοκτήτρια ταβέρνας στην πόλη Ζουμζερί κι έχει συνήθειο κάθε φορά που είναι Ημέρα Ημεροδρομείου -ταχυδρομείου δηλαδή- να μαγειρεύει το παρακάτω ρυζότο σε ποσότητες, για να καλοπιάνει τους ημεροδρόμους και προσέχουν τα γράμματά της. Φυσικά κι ο Κόμπες επωφελείται από το γεγονός για να ξεκοιλιάζεται στο φαΐ...

Μια από τις φαν του Κόμπες -διότι έχει και τέτοιες, τρομάρα του- με πίεσε να γράψω τη συνταγή για το ρυζότο της Ινολίκ. Ύστερα το δοκίμασα να το μαγειρέψω κι εγώ και βγήκε απρόσμενα καλό. Το παραθέτω εδώ, χωρίς φωτό, έτσι για την τιμή των όπλων.

Ημέρα Ημεροδρομείου
Σπεσιαλιτέ της Ινολίκ από το Ζουμζερί

Μερίδες: 4
Χρόνος: 1 ώρα

Υλικά

2 φλιτζάνια ρύζι μπασμάτι
3 αυγά
16 γαρίδες μέτριες, καθαρισμένες
½ φλιτζάνι φυστίκια κάσιους κοπανισμένα σε μεγάλα κομμάτια
1 μεγάλη ντομάτα, αγουρωπή
1 μεγάλο καρότο με κυβάκια
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 κουταλιές της σούπας μαϊντανός ψιλοκομμένος
6 φλιτζάνια ζωμός κότας
2 κουταλιές της σούπας ξύδι μπαλσάμικο

Για το μασάλα:

1 κουταλάκι του γλυκού πάπρικα γλυκειά
1/4 κουταλάκι του γλυκού κιτρινόρριζα (τουρμέρικ)
1/4 κουταλάκι του γλυκού τζίντζερ τριμμένο
½ κουταλάκι του γλυκού κόλιανδρο τριμμένο
1 ½ κουταλάκι του γλυκού σκόνη μουστάρδας
1 ½ κουταλάκι του γλυκού σουσάμι1 κουταλιά της σούπας φυτίνη

Για το άχνισμα των γαρίδων:

Δυο τρία κλωνάρια μαϊντανό
Μισό λεμόνι κομμένο σε φέτες
Τρία ή τέσσερα φύλλα πράσινο τσάι (ή ένα φακελάκι τριμμένο)

Εκτέλεση

1. Ξεκινάμε με το μασάλα: Λυώνουμε τη φυτίνη σε ένα βαθύ τηγάνι ή γουόκ και καβουρντίζουμε όλα τα υλικά της μαζί (πάπρικα γλυκειά, κιτρινόρριζα, τζίντζερ, κόλιανδρο, σκόνη μουστάρδας, σουσάμι).
2. Μόλις αρχίσουν και βγάζουν τα αρώματά τους προσθέτουμε μισό φλυτζάνι λάδι και το κρεμμύδι. Όταν το κρεμμύδι τσιγαριστεί αρκετά (δε θα ξανθίνει, διότι όλο το μείγμα έχει ήδη πολύ σκούρο χρώμα από τα μπαχαρικά) προσθέτουμε ένα φλιτζάνι ζωμό κότας και το καρότο.
3. Όσο να βράσει το καρότο, και να μαλακώσει λίγο, ετοιμάζουμε τη ντομάτα: πρέπει να την κόψουμε σε κυβάκια σε μέγεθος ρεβιθιού και να την αφήσουμε σε σουρωτήρι για περίπου δέκα λεπτά, να στραγγίσουν τα υγρά της.
4. Αχνίζουμε τις γαρίδες πάνω από νερό στο οποίο έχουμε βάλει τα υλικά για το άχνισμα (μαϊντανό, λεμόνι, πράσινο τσάι).
5. Ο ζωμός έχει πια σωθεί στο τηγάνι και το καρότο έχει κάπως μαλακώσει. Σβήνουμε το μίγμα με ξύδι μπαλσάμικο κι όταν εξατμιστεί προσθέτουμε το ρύζι.
6. Ανακατεύουμε το ρύζι να «γυαλίσει» κι ύστερα προσθέτουμε το ζωμό, ζεστό, κουταλιά-κουταλιά, περιμένοντας να απορροφήσει τη μία πριν ρίξουμε την επόμενη.
7. Σε αυτή τη φάση μπορούμε να δοκιμάσουμε το φαγητό και να το αλατίσουμε κατά βούληση.
8. Όταν το ρύζι πιει πολύ καλά τα υγρά του κι είναι σχεδόν στεγνό -στα όρια να πιάσει δηλαδή- χτυπάμε τα αυγά και τα προσθέτουμε στο ρυζότο. Ανακατεύουμε συνέχεια να πάει παντού το αυγό και να ψηθεί καλά.
9. Σ' ένα μεγάλο μπολ, ανακατεύουμε το ρυζότο, τη ντοματούλα και τα φιστίκια, να πάνε παντού κι ύστερα σερβίρουμε σε τέσσερα πιάτα. Βάζουμε σε κάθε πιάτο από τέσσερις γαρίδες και τρώμε όσο το ρύζι είναι ακόμη ζεστό και η ντομάτα ακόμη παγωμένη.
10. Καλή όρεξη.

Μικρά τρικ: Αν βάλουμε τη ντομάτα να στραγγίζει στο ψυγείο, η αντίθεση ανάμεσα στο καυτό ρύζι και την δροσερή ντομάτα μένει αξέχαστη. Μπορούμε επίσης την ώρα που είναι να την ανακατέψουμε με το ρύζι, να την πασπαλίζουμε με άμχουρ (σκόνη από αποξηραμένο άγουρο μάνγκο) που θα το απογειώσει κυριολεκτικά. Προσωπικά λατρεύω το άμχουρ και βάζω και στα λάχανα και δεν είναι και πολύ ακριβό για μπαχαρικό. Η μέγιστη προσοχή πρέπει να δωθεί στην παρασκευή του μασάλα: Τα μπαχαρικά δεν πρέπει να τσιγαριστούν πολύ γιατί θα μαυρίσουν και η γεύση θα θυμίζει αποκαΐδια. Αμέσως μόλις μας σκουντουλίσει η μύτη μας -ποντιακό ρήμα το «σκουντουλίζω»- προχωράμε στο επόμενο βήμα. Τα κάσιους μπορούν να αντικατασταθούν με αράπικα φυστίκια, για πιο βιντισσαίο λουκ.

Η συνταγή μοιάζει κινέζικη, αλλά η λέξη μασάλα είναι ινδική και σημαίνει μίγμα μπαχαρικών. Κάθε φαγητό (και κάθε νοικοκυρά στην Ινδία) έχει τη δική του μασάλα. Τα πιο γνωστά μασάλα είναι το εγγλέζικο κάρυ (καμμία σχέση με τα φύλλα κάρυ, που είναι ξεχωριστό φυτό από μόνο του) και το γκαράμ μασάλα, που περιέχει ούτε λίγο ούτε πολύ καμμιά δεκαπενταριά διαφορετικά μπαχαρικά.

Ζελέ Ουράνιο Τόξο

2008-09-05T22:17:00.000-07:00

Έχω κολλήσει τελευταία να χαζεύω τις εικόνες τόσο στο foodgawker όσο και στο νέο ανανεωμένο TasteSpotting, αλλά και στο Photograzing, ένα από τα υπο-σαιτ του Serious Eats. Απίστευτες εικόνες, με απίστευτα φαγητά, που τα κοιτάς και λες «εγώ αυτό γιατί δε μπορώ να το κάνω;»
Και κάποια στιγμή θυμώνεις με τον εαυτό σου. «Και γιατί, παρακαλώ, να μην μπορώ να το κάνω;» Μαζεύεις λοιπόν τα υλικά, μαζεύεις και την υπομονή σου, και βάζεις μπρος.
Και τελικά το κάνεις «αυτό». Και το κοιτάς και το καμαρώνεις. Κι ύστερα, άμα έχεις δίπλα σου μια κάμερα της προκοπής, το τραβάς και καμμιά φωτογραφία. Έστω κι από το κινητό της αδελφής σου.
Το Ζελέ Ουράνιο τόξο είναι ένα καταπληκτικό και εντυπωσιακότατο επιδόρπιο που δεν θέλει πολύ δουλειά, αλλά πολύ υπομονή.

Οι ωραιότερες φωτογραφίες ήταν εδώ και εδώ και η πιο ακριβής συνταγή εδώ .Οι δικές μου φωτογραφίες δυστυχώς ήταν εξαιρετικά αποτυχημένες, αλλά δεν μπορώ να μην βάλω έστω μία, να καμαρώσω λιγάκι, έστω και εκτός focus...

Ζελέ Ουράνιο Τόξο

Μερίδες: 12
Χρόνος: περίπου 24 ώρες…

Υλικά
2 φακελάκια ζελέ φράουλα
2 φακελάκια ζελέ ροδάκινο
2 κύπελλα στραγγιστό γιαούρτι (~250 gr το καθένα)
2 ποτήρια Powerade, εκείνο που έχει μπλε χρώμα.

Εκτέλεση
1. Διαλύουμε τον ένα φάκελο ζελέ φράουλα σε ένα ποτήρι καυτό νερό και προσθέτουμε ένα ποτήρι παγωμένο νερό. Βάζουμε το μισό σε ένα πυρέξ (36Χ20 εκατοστά) ή φόρμα για κέικ αντικολλητική.
2. Βάζουμε το πυρέξ στο ψυγείο για 30λεπτά. Για να δούμε αν είναι αρκετά σταθερό αγγίζουμε με το δάχτυλό μας την επιφάνεια. Πρέπει να κολλάει ελαφρά. Ρίχνουμε από πάνω το υπόλοιπο ζελέ, στο οποίο έχουμε ανακατέψει καλά το μισό κύπελλο από το γιαούρτι. Καλύτερα αυτό να γίνει κουταλιά-κουταλιά, αλλιώς μπορεί το ένα στρώμα να «σκάψει» το άλλο.
3. Μόλις βάζουμε το πυρέξ στο ψυγείο (για άλλα 30λεπτά) ετοιμάζουμε την επόμενη στρώση, ετοιμάζοντας το ζελέ ροδάκινο. Γενικά τα ζελέ πρέπει να γίνονται όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε να προλάβουν να κρυώσουν κάπως πριν πέσουν στο πυρέξ.
4. Όταν η στρώση φράουλα-γιαούρτι σταθεροποιηθεί, προσθέτουμε το μισό ζελέ ροδάκινο. Άλλα 30λεπτά ψυγείο.
5. Διαλύουμε το γιαούρτι στο υπόλοιπο ζελέ ροδάκινο και το προσθέτουμε στο πυρέξ. 30 λεπτά ψυγείο.
6. Και φτάσαμε στο σημείο όπου εγώ έκανα την απατεωνιά: Διαλύουμε το δεύτερο φάκελο το ζελέ ροδάκινο σε ένα ποτήρι καυτό νερό και προσθέτουμε, αντί για ένα ποτήρι κρύο νερό, ένα ποτήρι Powerade παγωμένο. Αυτό θα δώσει στο ζελέ το πράσινο χρώμα.
7. Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία με το πάγωμα και το γιαούρτωμα, +30λεπτά, +30 λεπτά…
8. Ετοιμάζοντας το δεύτερο φάκελο ζελέ φράουλα αντικαθιστώ και πάλι το ένα ποτήρι κρύο νερό με ένα ποτήρι παγωμένο Powerade. Έτσι παίρνουμε ένα ζελέ μωβέ. Ακολουθούμε και πάλι τα βήματα με το πάγωμα των 30 λεπτών και το γιαούρτωμα.
9. Το ζελέ είναι έτοιμο, αλλά: για να μπορέσει να κοπεί σε τετράγωνα κομμάτια και να φαγωθεί σαν finger dessert, θα πρέπει να μείνει στο ψυγείο για τουλάχιστον μια ολόκληρη μέρα. Τότε μόνο θα είναι αρκετά σταθερό, ώστε να κοπεί όπως πρέπει.

Φυσικά στο σπίτι μας κάτι που έχει ζάχαρη έχει μικρή διάρκεια ζωής… Στις 4 το απόγευμα έβαλα το τελευταίο στρώμα μωβ γιαουρτιού και στις 10 είχε μείνει μόνο ένα μικρό κομμάτι στο πυρέξ…

Και κάτι ακόμη: Μιας και τελευταία, ούτε η φωτογραφική μηχανή βρίσκεται στα χέρια μου, ούτε κι έχω πολύ διάθεση να αγγλίζω, απέφευγα να ποστάρω εδώ. Αλλά είπα ότι θα πατήσω πόδι στον ίδιο μου τον εαυτό και θα γράφω και θα μαγειρεύω και θα τρώω κι ούτε απούσες φωτογραφικές μηχανές θα με σταματήσουν, ούτε ελλείψεις στο λεξιλόγιό μου... Στην υγειά μας!

Ο αντικαταστάτης / The Substitute

2008-06-24T04:58:00.000-07:00

Και πριν προλάβουμε να θρηνήσουμε για την απώλεια του Tastespotting.com (που μάλλον θα επανέλθει οσονούπω) νέο σημείο πρόκλησης σιελόρροιας παρουσιάστηκε: http://foodgawker.com/ Νέο ακόμη από πλευράς οργάνωσης, αλλάπιστεύω πως ήρθε για να μείνει! Καλή αρχή!

-English please?

Hardly had we started moarning Tastespotting.com (which is probably back on air in due time) that a new all-drooling site appeared: http://foodgawker.com/ Still young in organising things, but I believe it's here to stay. Good luck guys!

No spotting any more?

2008-06-13T02:36:00.001-07:00

Το Tastespotting, ένα από τα πλέον αγαπημένα μου food sites κατέβασε από σήμερα ρολλά. Νομικοί λόγοι, λέει. Τι να κάνεις; Ευτυχώς τσίμπισα μερικά μπλογκ που αξίζουν τον κόπο, πριν χάσω την επαφή μαζί τους.

-English please?

Tastespoting, one of the food sites that I was really fond of, is out of bussiness. Legal complications, it says. What now? Thank God, I managed to keel track of some blogs that really rock, before I loose contact.

Μπακαλιάρος βραστός με λαχανικά σούπα

2008-06-05T14:18:00.000-07:00

Έχω την εντύπωση ότι η μεγαλύτερη «αποθήκη» αναμνήσεων από την παιδική ηλικία είναι συνδεδεμένη με το φαγητό.

Δεν είναι και πολύ παράξενο βέβαια, αν σκεφτεί κανείς, ότι ένα παιδάκι σπάνια απολαμβάνει κάτι που να μην έχει σχέση με το φαγητό. Ακόμη κι οι αναμνήσεις που έχουμε από τους γονείς ή τους αγαπημένους μας, όταν είμαστε παιδιά, περιγράφονται με όρους γαστρονομικούς. Ξέρω πάρα πολλούς ανθρώπους που θυμούνται τη μητέρα τους «με μια μυρωδιά βανίλιας» και τη γιαγιά που «μύριζε λεμόνι».

Σήμερα είχα την τύχη να ανασύρω (και γι’ αυτό και να ξαναζωντανέψω ετούτο το ψόφιο μπλογκ) μια από εκείνες τις γεύσεις, τις συνδεδεμένες με παιδικές αναμνήσεις. Οι αναμνήσεις μου γράφτηκαν μια σειρά από ανοιξιάτικα μεσημέρια Σαββάτου, μετά από κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση, Στρουμφάκια, Μάγια Μέλισσα, Σπορτ Μπίλλυ κι έχοντας μόλις επιστρέψει από το φούρνο, με τη φρατζόλα το ψωμί ζεστό ακόμη. Τότε καθόμουν στο τραπέζι της κουζίνας εγώ στη μία κεφαλή, η γιαγιά στην άλλη, η αδελφή μου ανάμεσά μας και τρώγαμε ψαρόσουπα.

Ίσως φταίει αυτό που όταν θέλω να ξανανιώσω παιδί, διαλέγω ένα όμορφο ξεκοκαλισμένο κομμάτι φρέσκου μπακαλιάρου και το βράζω για λίγη ώρα σε ζωμό λαχανικών. Δε με νοιάζει τόσο η σούπα, που την τρώω σκέτη στην αρχή («κονσομέ το έκανες», με πειράζει κάποιες φορές η μητέρα μου). Εκείνο που θέλω είναι να βάλω σ’ ένα ρηχό πιάτο μια βραστή πατάτα, ένα βραστό καρότο, λίγο σέλινο (το οποίο δεν τρώω, αλλά το θέλω να υπάρχει εκεί δίπλα) κι ένα λευκό τρυφερό κομμάτι ψαριού. Έπειτα λίγο αλάτι από πάνω, όχι τόσο για το αλμυρό του θέματος, όσο για την τραγανή υφή που δίνει.

Ακολουθούν μερικές ευχάριστες στιγμές. Εκείνες τις στιγμές, αν τύχει να είστε δίπλα μου, θα παρατηρήσετε ότι χαμογελάω αλλιώς. Χαμογελάω σαν μόλις να τελείωσε το αγαπημένο μου επεισόδιο των Στρουμφ.

Μπακαλιάρος βραστός με λαχανικά σούπα

Μερίδες: 4
Χρόνος: 1 ώρα (πάνω-κάτω, εξαρτάται από το ψάρι)

Υλικά
4 μπακαλιαράκια φρέσκα (περίπου 1 kgr σύνολο)
4 μεγάλες πατάτες
1 μέτριο κρεμμύδι
4 μέτρια καρότα
3 κλαράκια σέλινο
1 φλιτζάνι ρύζι καρολίνα
1 πρέζα αλάτι
4 κόκκοι μαύρο πιπέρι, ολόκληροι
¾ του φλιτζανιού ελαιόλαδο
Για το αυγολέμονο:
1 αυγό σε θερμοκρασία δωματίου
χυμό από μισό λεμόνι
Για το λαδολέμονο:
Χυμό ενός λεμονιού
¾ του φλιτζανιού ελαιόλαδο

Εκτέλεση
1. Καθαρίζουμε τις πατάτες και τα καρότα και τα κόβουμε στα δύο. Καθαρίζουμε το κρεμμύδι αλλά δεν το κόβουμε καθόλου, το αφήνουμε ολόκληρο. Πλένουμε πολύ καλά το σέλινο.
2. Καθαρίζουμε τα ψάρια, χωρίς να αφαιρέσουμε το κεφάλι τους.
3. Βάζουμε σε κατσαρόλα με βαρύ πάτο 2 ½ με 3 lt νερό, το αλάτι, τους κόκκους πιπεριού και το λάδι. Μόλις πάρει βράση, χαμηλώνουμε στη μισή ένταση της κουζίνας, προσθέτουμε τα λαχανικά και τα αφήνουμε με σκεπασμένο το καπάκι για 20 min να βράσουν ως να γίνουν τρυφερά.
4. Όταν τα λαχανικά είναι έτοιμα σύμφωνα με τις προτιμήσεις μας, τα αφαιρούμε από την κατσαρόλα και τα κρατάμε κατά μέρος. Προσθέτουμε τα ψάρια και βράζουμε σε δυνατή φωτιά για περίπου δέκα λεπτά ή και λίγο περισσότερο, ανάλογα με το μέγεθος των ψαριών. Καλύτερα σε αυτήν τη φάση να είμαστε πολύ προσεκτικοί, γιατί ένα παραβρασμένο ψάρι δεν το τρώνε ούτε οι γάτες.
5. Αφαιρούμε τους μπακαλιάρους από την κατσαρόλα και σουρώνουμε το ζωμό, για τυχόν κοκκαλάκια ή άλλα ατυχή γεγονότα. Ξαναβάζουμε το ζωμό στη φωτιά και όταν πάρει βράση, προσθέτουμε το ρύζι. Ανακατεύουμε και το αφήνουμε να βράσει.
6.Λίγο πριν το ρύζι αρχίσει να χυλώνει, κατεβάζουμε από τη φωτιά και ετοιμάζουμε το αυγολέμονο.
7. Χωρίζουμε τον κρόκο από το ασπράδι του αυγού. Σε καθαρό βαθύ πιάτο, το οποίο έχουμε βρέξει με ελάχιστο νερό και το έχουμε στραγγίξει, χτυπάμε με τον αυγοδάρτη το ασπράδι. Μόλις ασπρίσει αλλά πριν αρχίσει να πήζει (δε θέλουμε να κάνουμε μαρέγκα, αλλά αυγολέμονο) προσθέτουμε τον κρόκο και τον χτυπάμε κι αυτόν καλά. Προσθέτουμε λίγο-λίγο το χυμό λεμονιού κι έπειτα, ενώ συνεχίζουμε το χτύπημα, προσθέτουμε στο μίγμα κουταλιά-κουταλιά περίπου 1 με 2 φλιτζάνια από την ζεστή σούπα. Αδειάζουμε στην κατσαρόλα το αυγολέμονο με μιας και ανακατεύουμε πολύ καλά, κουνώντας την κουτάλα όχι μόνο γύρω-γύρω αλλά και πάνω κάτω, για να ενσωματωθεί σωστά.
8. Σερβίρουμε με δύο τρόπους: είτε πρώτα τη σούπα και μετά σε ρηχό πιάτο τα λαχανικά με το ψάρι, από ένα για κάθε συνδαιτυμόνα, είτε λιώνουμε στο μπλέντερ τα λαχανικά, τα ενσωματώνουμε στη σούπα και σερβίρουμε χωριστά μόνο το ψάρι. Και στις δύο περιπτώσεις καλό θα είναι το ψάρι να σερβιριστεί με σάλτσα λαδολέμονο, την οποία φτιάχνουμε χτυπώντας στο μπλέντερ ή με αναδευτήρα κοκτέιλ ή σέικερ το χυμό λεμονιού και το λάδι, μέχρι να γίνει κιτρινόλευκο.

English please?

I am under the impression that the biggest recollections’ "repository" from one’s childhood is connected with food.

It certainly is not that strange, if you come to think that a child seldom enjoys anything that would not relate to food. Even the memories we have from our parents or our loved ones, when we are children, are described with gastronomic terms. I know an awful lot of people that remember their mother "carrying a vanilla smell" and their grand mother who "smelled like lemon".

Today I had the chance of pulling out (and as a consequence reanimate this dead blog) one from those flavours, connected with childhood memories. These memories were acquired through a long series of spring Saturday noons, just after watching cartoons on TV, Smurfs, Maya the Bee, Sport Billy and having just returned from the bakery, with the loaf of bread still hot. I then sate on the kitchen table, taking the head seat, my grand mother on the other head seat, my sister in between us and we ate fish soup, psarosoupa.

Perhaps all these memories are to blame for when I want to feel like a child, I choose a beautiful no-bones piece of fresh cod and I boil it for a while in vegetables stock. I don’t care much of the soup, I eat it alone as a starter (“Is it consommé your having?”, my mother laughes). What I want is to put a boiled potato, a boiled carrot, a bit of celery (which I do not eat, but I just want it to be there in the plate) and a white tender piece of fish in a shallow plate. Then I add a little salt, not so much for its “saltiness”, but for the crispy texture that it gives to the veggies.

Then, some pleasant moments follow. Those moments, if it so happens and you are standing next to me, you will observe that I smile somehow differently. I smile just as if my favourite Smurf episode has finished a few minutes ago.

Cod soup with vegetables

Servings: 4
Time: 1 hour (give and take, depending on the fish)

Ingredients
4 fresh small cods (about 1 kgr)
4 big potatoes
1 medium onion
4 medium carrots
3 pieces of celery
1 cup Carolina rice
1 pinch of salt
4 black pepper grains
¾ cup olive oil
For avgolemono:
1 egg in room temperature
Juice from half lemon
For ladolemono:
Juice of lemon
¾ cup olive oil

Directions
1. Peel and wash the potatoes and carrots and cut them in two. Peel and wash the onion but do not cut it, leave it whole. Wash the celery thoroughly.
2. Wash the fish and remove all the unpleasant stuff, but not the head.
3. Put in a heavy bottom pot 2 ½ to 3 lt of water, salt, pepper grains and oil. As soon as it starts to boil, lower it to the half the heat of the kitchen, add the vegetables and leave covered to boil for 20 minutes, until they get tender.
4. When the vegetables are ready according to your preferences, remove them from the pot and keep them in a plate. Add the fish to the broth and boil in high temperature for about ten minutes or even more, depending on the size of the fish. Better be very careful through this phase, because an overcooled fish would be refused even from a starving cat.
5. Remove cod from the pot and strain the broth, to prevent little bones or other unlucky encounters to be found in your plate. Put the broth on the fire again and when it starts to boil, add the rice. Stir and leave to boil.
6. Just before the rice begins to “risottofy” (start get cream, like in a risotto), remove the pot from the heat and prepare the avgolemono.
7. Separate yolk from white. In a clean deep dish, which we have wetted with a few drops of water and then strain, we beat the egg white with an eggbeater. As soon as it starts getting white but before it begins to solidify (you don’t want to make meringue, but avgolemono), add the yolk and beat them together. Then add little by little the lemon juice and, while beating, add to the mix spoonful by spoonful about 1 or 2 cups of the still hot soup. Empty avgolemono into the pot all at once and stir very well, moving the ladle not only round and round but up and down as well, in order to incorporate it correctly.
8. Serve two ways: soup first, the vegetables with the fish in a shallow plate after, or puree vegetables in a blender, stir them in the soup and serve the fish separately. In both cases, it would be ideal if the fish is served with ladolemono sauce, which you can make by beating the juice of lemon and the oil in a blender or a cocktail stirrer or shaker, until it gets an olive-white colour.

Γκρέιπφρουτ / Grapefruit

2008-04-04T01:50:00.000-07:00

Εγώ δεν το προτιμώ. Είναι πικρό για τα γούστα μου κι ούτε η όποια σχέση του με τα λατρεμένα μου πορτοκάλια δεν το σώζει. Αλλά ξέρω ότι είναι ένα από τα ευλογημένα φρούτα, μυρωδάτο και γεμάτο με ουσίες χρήσιμες για τον οργανισμό. Και είναι και λιποδιαλυτικός ο χυμός του. Και έχει και φωτογένεια…

-English please?

I don’t like it. It’s too much bitter for my taste and even its likeness with my beloved oranges can’t make me change my mind. But I know it’s one of the most blessed fruits, extremely fragrant and full of nutritional ingredients. Not to mention it helps reduce body fat. Or it being photogenic…

25 Μαρτίου... / 25 March...

2008-03-25T08:04:00.000-07:00

…Και Χρόνια Πολλά επί της Εθνικής μας Εορτής.

Η 25η Μαρτίου είναι για τους Έλληνες μια υπενθύμιση της ψυχικής τους δύναμης. Πόσοι λαοί κατάφεραν να αποκτήσουν ανεξαρτησία και εθνική συνείδηση μετά από 400 και πλέον χρόνια σκλαβιάς σε ξένο λαό;

Δε θα πω την ιστορία, άλλωστε η Ιστορία είναι γραμμένη στα βιβλία κι αν δεν είναι εκεί, τότε θα μπορέσετε να τη διαβάσετε στην καρδιά του καθενός μας. Μόνο να θυμίσω σε όσους ακούσουν τον Εθνικό Ύμνο σήμερα, ότι οι στίχοι του ετούτη τη γιορτή υμνούν και αποθανατίζουν.

Στο εδώδιμο της υπόθεσης τώρα: Είναι γεγονός ότι πάντα μα πάντα η 25η Μαρτίου πέφτει μέσα στην Ορθόδοξη Σαρακοστή. Και μιας σαν λαός ψάχνουμε να βρούμε τρόπους να καταλύσουμε τη νηστεία, βασιζόμαστε στη σύμπτωση της θρησκευτικής εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου για να πέσουμε με τα μούτρα στο μη-νηστίσιμο ψάρι. Παραδοσιακά, το ψάρι αυτό θα είναι μπακαλιάρος και μάλιστα όχι φρέσκος, αλλά υγράλατος, παραδοσιακά θα μαγειρευτεί πλακί στο φούρνο με πατάτες ή τηγανητός με μπόλικο κουρκούτι ή μπραντάδα με σάλτσα ντομάτας και παραδοσιακά θα συνοδεύεται από σκορδαλιά και μαρουλοσαλάτα.

Βασικά υπάρχουν πολλές συνταγές για τα παραπάνω πιάτα, αλλά εγώ ξέρω να σας πω εκείνες που ξέρω να μαγειρεύω. Κάποιοι ίσως έχουν αντιρρήσεις σχετικά με τις ποσότητες του σκόρδου, τόσο στο πλακί όσο και στην σκορδαλιά. Τι να πω; Προσαρμόστε το στο γούστο σας και στο πόσο αντέχει το στομάχι σας.

Μπακαλιάρος παστός πλακί
Μερίδες: 6
Χρόνος: 1 ώρα και 15 λεπτά + 1 μέρα για την προετοιμασία του μπακαλιάρου

Υλικά
6 μερίδες μπακαλιάρος υγράλατος
1 ½ kgr πατάτες
3 μέτρια κρεμμύδια
7 σκελίδες σκόρδο
2 φλιτζάνια του τσαγιού χυμός ντομάτας
1 φλιτζάνι μαϊντανός ψιλοκομμένος
1 ½ φλιτζάνι ελαιόλαδο
ελάχιστο αλάτι
μαύρο πιπέρι τριμμένο

Εκτέλεση
1. Από την προηγούμενη μέρα: Αφαιρούμε την πέτσα του μπακαλιάρου και τον βάζουμε σε άφθονο κρύο νερό. Τον αφήνουμε έτσι να ξαλμυρίσει για 24 ώρες, αλλάζοντας κάθε 4-5 ώρες το νερό.
2. Καθαρίζουμε και κόβουμε σε φέτες τις πατάτες, το σκόρδο και τα κρεμμύδια. Μαραίνουμε σε ελάχιστο ελαιόλαδο τα κρεμμύδια και το σκόρδο και προσθέτουμε τη ντομάτα. Σκεπάζουμε το τηγάνι και αφήνουμε περίπου 5 λεπτά να βράσει.
3. Βάζουμε σε μεταλλική γάστρα τις πατάτες, από πάνω το ψάρι, περιχύνουμε με τη σάλτσα, πασπαλίζουμε με το μαϊντανό, αλάτι και πιπέρι, σκεπάζουμε με το καπάκι της γάστρας και βάζουμε στο φούρνο, στους 250ο C, για περίπου 1 ώρα, ως να ψηθούν καλά οι πατάτες.

Σε περίπτωση που δεν έχετε γάστρα με καπάκι, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα απλό ταψί, το οποίο θα σκεπάσετε με αλουμινόχαρτο σε όλη τη διάρκεια του ψησίματος. Η γάστρα όμως θα διατηρήσει όλο το ζωμό του φαγητού και θα το κάνει πιο μαλακό και πιο ζουμερό. Ακόμη καλύτερο θα γίνει αν αντί της μεταλλικής χρησιμοποιήσετε πήλινη γάστρα ή δοχείο πυρέξ με καπάκι, απλά θα πρέπει να προσαρμόσετε και το χρόνο μαγειρέματος.

Σκορδαλιά
Μερίδες: 4
Χρόνος: 40 λεπτά

Υλικά
4 πατάτες
5 σκελίδες σκόρδο
2 κουταλιές της σούπας ξύδι από κρασί
1 φλιτζάνι ελαιόλαδο
½ κουταλάκι του γλυκού αλάτι

Εκτέλεση
1. Σε αλατισμένο νερό που βράζει ρίχνουμε τις πατάτες με τη φλούδα τους, αφού τις πλύνουμε πολύ καλά. Όταν βράσουν και μαλακώσουν καλά –θα πάρει περίπου 30 λεπτά-, τις βγάζουμε, τις ξεφλουδίζουμε και τις περνάμε από τη μηχανή του πουρέ.
2. Καθαρίζουμε το σκόρδο, το λιώνουμε στην πρέσα και το προσθέτουμε στον πουρέ πατάτας, μαζί και το ξύδι και λίγο λάδι. Ανακατεύουμε προσθέτοντας κάθε τόσο λάδι, μέχρι η πατάτα να μην μπορεί να «πιει» άλλο. Αν χρειαστεί προσθέτουμε κι άλλο ελαιόλαδο, μέχρι η σκορδαλιά να αποκτήσει βελούδινη υφή.
3. Αλατίζουμε και σερβίρουμε.

Η σκορδαλιά συνοδεύει παραδοσιακά τον τηγανητό μπακαλιάρο. Μάλιστα σε πολλές ταβέρνες και μαγειρεία θα δείτε να αναφέρεται έτσι «μπακαλιάρος σκορδαλιά». Είναι όμως υπέροχη και σαν ντιπ για λαχανικά και δίνει τα ρέστα της με βραστά παντζάρια και κεφτέδες. Παιδικά απωθημένα, ε;

-English please?

… And A Happy National Holiday.

25 March is for the Greeks a reminder of power of their souls. Not many people have accomplished to gain their independence and national conscience after 400 and more years of slavery under a foreign nation?

I won’t be telling you the whole story, after all History is written on the books and if it is not there, then you might read it in each one us’ heart. I may only remind to those who will hear our National Anthem today that its verses praise and glorify this particular Holiday.

Now, to the comestible part: It is a iron-solid fact that 25 March always coincides with the Orthodox Lent. And it is also a fact that Greeks always search to find ways to cheat on the fast. So standing on the ground of the coincidence of the religious holiday of Our Lady’s Annunciation, we simply devour tons and tons of non-fast fish. Traditionally, the consumed fish will be cod –not fresh or frozen, but salted- traditionally will be cooked plaki (pronounced pla′ki) with potatoes or dipped in gruel and deep-fried or brandade with tomato sauce and will be traditionally accompanied by skordalia (pronounced skorðali′a) and lettuce salad.

There are actually hundreds of different recipes for the above dishes, but I only know to give you those that I know how to cook. Some people might have objections regarding the amount of garlic used in plaki as well as in skordalia. What can I say? You may adapt it to your taste and to the strength of your stomach.

Salted cod plaki
Servings: 6
Time: 1 hour and 15 minutes + 1 day for the preparation of cod

Ingredients
6 pieces of salted cod
1 ½ kgr potatoes
3 medium onions
7 garlic cloves
2 cups tomato juice
1 cup finely chopped parsley
1 ½ cup olive oil
a pinch of salt
black ground pepper

Directions
1. A day before: Remove the cod’s skin and put the fish filet in cold water. Let I t desalt like that for 24 hours, changing the water every 4-5 hours.
2. Peel and slice the potatoes, garlic and onions, slices 1 cm thick. Put a splash of olive oil in a saucepan and simmer the onions and garlic for 5 minutes. Add the tomato, cover the saucepan and leave to cook for about 5 minutes.
3. Put the potato slices in a metallic Pyrex, layer the fish above them, add the tomato sauce and the parsley, salt and pepper, cover with the Pyrex lid and put it in preheated oven, 250 degrees Celcius, for about 1 hour, until the potatoes are done.

In case don’t have metallic Pyrex with a lid, you may use a simple pan, which you have to cover with tinfoil throughout the cooking procedure. The lidded Pyrex, however, will maintain all the juices of the food and will make it more tender and more juicy. Better still, you may use a clay pot or heat-resistant glass Pyrex with a lid, keeping in mind that you will have to adapt cooking time.

Skordalia
Servings: 4
Time: 40 minutes

Ingredients
4 potatoes
5 garlic cloves
2 tablespoons of red wine vinegar
1 cup olive oil
½ teaspoon salt

Directions
1. Wash the potatoes with their skin on thoroughly and put them in boiling salted water. When they are cooked and tender –it takes about 30 minutes-, drain the water, peel the potatoes and mash them.
2. Peel the garlic, mash it in the garlic press and add it to the mashed potatoes, along with the vinegar and a splash of olive oil. Mix them all together, adding the rest of the olive oil bit by bit, until the potato stops absorbing it. If it’s necessary use more olive oil, for the skordalia must reach a smooth and velvet texture.
3. Add salt to taste and serve.

Traditionally, skordalia accompanies fried cod. There are lots of taverns and food spots where you might see it being reported as “cod skordalia”. Moreover it is splendid used as a dip for vegetables and boosts dramatically, the taste of boiled beetroots and meatballs. This is actually one of the dearest eating memories I have as a child…

Κόκκινες φακές / Red lentils

2008-03-24T02:51:00.000-07:00

Ο πειραματισμός είναι μια καθ’ όλα θεμιτή διαδικασία για να ανακαλύψεις τις δυνατότητες ενός υλικού. Απλά σιγουρευτείτε ότι έχετε μια ιδέα ως προς τα αποτελέσματα του πειράματος, πριν το ξεκινήσετε, γιατί μπορεί να βρεθείτε προ εκπλήξεων.

Όπως εγώ για παράδειγμα, πριν από δύο μέρες, που ξεκίνησα να μαγειρέψω κόκκινες φακές χωρίς να κάνω την έρευνά μου προηγουμένως. Σκέφτηκα «τι στο καλό, φακές είναι. Στη χειρότερη περίπτωση θα τις κάνω ντιπ για νάτσος.»

Κι έτσι εφήρμοσα τις τεχνικές που ξέρω για τις μαύρες φακές, σε ένα σακουλάκι κόκκινες. Και το αποτέλεσμα; Αυτό της φωτογραφίας: μια σούπα που στην καλύτερη περίπτωση θύμιζε φάβα και στη χειρότερη χοντροαλεσμένο πουρέ ρεβύθι. Όχι ότι δεν την φάγαμε, όχι, άλλωστε η φάβα είναι ένα πιάτο που εκτιμάται πολύ στην οικογένειά μου. Αλλά πώς να το κάνουμε, άλλο να σου τάζουν φακές κι άλλο να σε ταΐζουν φάβα…

Κόκκινες φακές μαγειρεμένες σαν μαύρες

Μερίδες: 8
Χρόνος παρασκευής: 30-45 λεπτά (αναλόγως της ποιότητας των οσπρίων)

Υλικά
200 gr κόκκινες φακές
1 μεγάλο κρεμμύδι
3 σκελίδες σκόρδο
3 φύλλα δάφνη
1 φλιτζάνι ελαιόλαδο
Αλάτι
Για το σερβίρισμα: Ψιλοκομμένο κρεμμύδι, ρίγανη, πάπρικα, λεμόνι, ελαιόλαδο

Εκτέλεση
1. Καθαρίζουμε τις φακές από τυχόν σκουπιδάκια και τις ξεβγάζουμε ένα χέρι νερό. Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο και πλένουμε τα φύλλα δάφνης.
2. Σε κατσαρόλα με βαρύ πάτο βάζουμε νερό ως τη μέση, τις φακές, το κρεμμύδι, το σκόρδο και τη δάφνη και βράζουμε χωρίς να σκεπάσουμε την κατσαρόλα για περίπου 30 με 45 λεπτά, αναλόγως του πόσο βραστερές είναι οι φακές.
3. Κάποια στιγμή, λίγο πριν πάρει την πρώτη βράση θ’ αρχίσει ν’ αφρίζει. Προσωπικά δεν το ξάφρισα (δεν ήξερα καν αν χρειαζόταν ξάφρισμα). Υποθέτω πως θα ‘πρεπε…

4. Όταν οι φακές μαλακώσουν κι είναι σχεδόν έτοιμες, προσθέτουμε το ελαιόλαδο και αλάτι σύμφωνα με το γούστο μας και συνεχίζουμε το βράσιμο για πέντε λεπτά ακόμη.
5. Σε περίπτωση που χρειαστεί να προσθέσουμε νερό, ποτέ δε βάζουμε κρύο. Ζεσταίνουμε πρώτα την ποσότητα που θέλουμε σε κατσαρολάκι ή βραστήρα κι έπειτα το ρίχνουμε στην κατσαρόλα. Σε αντίθετη περίπτωση, οι φακές θα σκλήρυνουν και δε θα βράσουν ποτέ.
6. Σερβίρουμε σε πιάτο (ή φλιτζάνι του κονσομέ), προσθέτουμε ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι, λίγη ρίγανη και πάπρικα, ελάχιστο ωμό ελαιόλαδο και λεμόνι όσο θέλουμε και συνοδεύουμε με μια ωραία μαρουλοσαλάτα και φρέσκο ψωμί. Για όσους αρέσκονται στα καυτερά, μπορούν να προσθέσουν κόκκινο καυτερό πιπέρι ή λίγες σταγόνες ταμπάσκο.

-English please?

Experimenting is a process much suggested for discovering a material’s potentials. Just be sure that you have an idea as to the results of the experiment you’re bound to perform, otherwise you will have to face quite a wide range of surprises.

Which is exactly my case, two days ago, when I set off to cook red lentils without any prior research whatsoever. I thought, “What the heck, it’s lentils. Sou;d it go wrong I’ll turn them into nacho dip.”

So I used black lentils’ techniques on a package of red ones. Results? As presented in the picture: A soup-like thing, that looked like either mashed fava beans or coarse ground chick peas. It’s not that we didn’t eat it, no, after all mashed fava beans is a dish highly evaluated by my family. Buy it’s a different thing, being promised a lentil soup and being presented with a bawl of mashed fava beans …

Red lentils soup, cooked as if they were black ones

Servings: 8
Time: 30-45 minutes (depending on lentil quality)

Ingridients
200 gr red lentils
1 big onion
3 garlic cloves
3 bay leaves
1 cup of olive oil
Salt
For decoration: Finely chopped onion, oregano, paprika, lemon juice, olive oil

Directions
1. Remove whatever dirt the lentils might have and wash them. Finely chop the onion and garlic and wash the bay leaves.
2. Fill a thick-base pan with water up to the middle of its height and add the lentils, onion, garlic and bay leaves. Bring to boil, leaving the lid off and boil for 30 to 45 minutes, depending on how easily the lentils are cooked.
3. Just before it starts to boil, there will appear some froth. I didn’t remove it (for I didn’t know if it needed to be removed). I suggest I should have…
4. When the lentils are soft and almost cooked, add olive oil and salt to your taste and continue boiling for another five minutes.
5. In case more water is needed, during the cooking, never add cold or tap water. You need to bring it to boiling temperature first, in a pan or boiler and then add it to the lentils. Otherwise, the lentils will go stiff and will never get cooked properly.
6. Serve in a plate (or bawl), add finely chopped onion, a pinch of oregano, paprika, just a few drops of olive oil and lemon to your taste and accompany with a nice lettuce and spring onion salad and fresh bread. For those enjoying a hot taste, a pinch of ground chili pepper of a few drops tabasco sauce might do the trick.