Γκρέιπφρουτ / Grapefruit

Εγώ δεν το προτιμώ. Είναι πικρό για τα γούστα μου κι ούτε η όποια σχέση του με τα λατρεμένα μου πορτοκάλια δεν το σώζει. Αλλά ξέρω ότι είναι ένα από τα ευλογημένα φρούτα, μυρωδάτο και γεμάτο με ουσίες χρήσιμες για τον οργανισμό. Και είναι και λιποδιαλυτικός ο χυμός του. Και έχει και φωτογένεια…

-English please?

I don’t like it. It’s too much bitter for my taste and even its likeness with my beloved oranges can’t make me change my mind. But I know it’s one of the most blessed fruits, extremely fragrant and full of nutritional ingredients. Not to mention it helps reduce body fat. Or it being photogenic…

25 Μαρτίου... / 25 March...

…Και Χρόνια Πολλά επί της Εθνικής μας Εορτής.


Η 25η Μαρτίου είναι για τους Έλληνες μια υπενθύμιση της ψυχικής τους δύναμης. Πόσοι λαοί κατάφεραν να αποκτήσουν ανεξαρτησία και εθνική συνείδηση μετά από 400 και πλέον χρόνια σκλαβιάς σε ξένο λαό;


Δε θα πω την ιστορία, άλλωστε η Ιστορία είναι γραμμένη στα βιβλία κι αν δεν είναι εκεί, τότε θα μπορέσετε να τη διαβάσετε στην καρδιά του καθενός μας. Μόνο να θυμίσω σε όσους ακούσουν τον Εθνικό Ύμνο σήμερα, ότι οι στίχοι του ετούτη τη γιορτή υμνούν και αποθανατίζουν.


Στο εδώδιμο της υπόθεσης τώρα: Είναι γεγονός ότι πάντα μα πάντα η 25η Μαρτίου πέφτει μέσα στην Ορθόδοξη Σαρακοστή. Και μιας σαν λαός ψάχνουμε να βρούμε τρόπους να καταλύσουμε τη νηστεία, βασιζόμαστε στη σύμπτωση της θρησκευτικής εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου για να πέσουμε με τα μούτρα στο μη-νηστίσιμο ψάρι. Παραδοσιακά, το ψάρι αυτό θα είναι μπακαλιάρος και μάλιστα όχι φρέσκος, αλλά υγράλατος, παραδοσιακά θα μαγειρευτεί πλακί στο φούρνο με πατάτες ή τηγανητός με μπόλικο κουρκούτι ή μπραντάδα με σάλτσα ντομάτας και παραδοσιακά θα συνοδεύεται από σκορδαλιά και μαρουλοσαλάτα.


Βασικά υπάρχουν πολλές συνταγές για τα παραπάνω πιάτα, αλλά εγώ ξέρω να σας πω εκείνες που ξέρω να μαγειρεύω. Κάποιοι ίσως έχουν αντιρρήσεις σχετικά με τις ποσότητες του σκόρδου, τόσο στο πλακί όσο και στην σκορδαλιά. Τι να πω; Προσαρμόστε το στο γούστο σας και στο πόσο αντέχει το στομάχι σας.


Μπακαλιάρος παστός πλακί
Μερίδες: 6
Χρόνος: 1 ώρα και 15 λεπτά + 1 μέρα για την προετοιμασία του μπακαλιάρου

Υλικά
6 μερίδες μπακαλιάρος υγράλατος
1 ½ kgr πατάτες
3 μέτρια κρεμμύδια
7 σκελίδες σκόρδο
2 φλιτζάνια του τσαγιού χυμός ντομάτας
1 φλιτζάνι μαϊντανός ψιλοκομμένος
1 ½ φλιτζάνι ελαιόλαδο
ελάχιστο αλάτι
μαύρο πιπέρι τριμμένο


Εκτέλεση
1. Από την προηγούμενη μέρα: Αφαιρούμε την πέτσα του μπακαλιάρου και τον βάζουμε σε άφθονο κρύο νερό. Τον αφήνουμε έτσι να ξαλμυρίσει για 24 ώρες, αλλάζοντας κάθε 4-5 ώρες το νερό.
2. Καθαρίζουμε και κόβουμε σε φέτες τις πατάτες, το σκόρδο και τα κρεμμύδια. Μαραίνουμε σε ελάχιστο ελαιόλαδο τα κρεμμύδια και το σκόρδο και προσθέτουμε τη ντομάτα. Σκεπάζουμε το τηγάνι και αφήνουμε περίπου 5 λεπτά να βράσει.
3. Βάζουμε σε μεταλλική γάστρα τις πατάτες, από πάνω το ψάρι, περιχύνουμε με τη σάλτσα, πασπαλίζουμε με το μαϊντανό, αλάτι και πιπέρι, σκεπάζουμε με το καπάκι της γάστρας και βάζουμε στο φούρνο, στους 250ο C, για περίπου 1 ώρα, ως να ψηθούν καλά οι πατάτες.




Σε περίπτωση που δεν έχετε γάστρα με καπάκι, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα απλό ταψί, το οποίο θα σκεπάσετε με αλουμινόχαρτο σε όλη τη διάρκεια του ψησίματος. Η γάστρα όμως θα διατηρήσει όλο το ζωμό του φαγητού και θα το κάνει πιο μαλακό και πιο ζουμερό. Ακόμη καλύτερο θα γίνει αν αντί της μεταλλικής χρησιμοποιήσετε πήλινη γάστρα ή δοχείο πυρέξ με καπάκι, απλά θα πρέπει να προσαρμόσετε και το χρόνο μαγειρέματος.





Σκορδαλιά
Μερίδες: 4
Χρόνος: 40 λεπτά





Υλικά
4 πατάτες
5 σκελίδες σκόρδο
2 κουταλιές της σούπας ξύδι από κρασί
1 φλιτζάνι ελαιόλαδο
½ κουταλάκι του γλυκού αλάτι


Εκτέλεση
1. Σε αλατισμένο νερό που βράζει ρίχνουμε τις πατάτες με τη φλούδα τους, αφού τις πλύνουμε πολύ καλά. Όταν βράσουν και μαλακώσουν καλά –θα πάρει περίπου 30 λεπτά-, τις βγάζουμε, τις ξεφλουδίζουμε και τις περνάμε από τη μηχανή του πουρέ.
2. Καθαρίζουμε το σκόρδο, το λιώνουμε στην πρέσα και το προσθέτουμε στον πουρέ πατάτας, μαζί και το ξύδι και λίγο λάδι. Ανακατεύουμε προσθέτοντας κάθε τόσο λάδι, μέχρι η πατάτα να μην μπορεί να «πιει» άλλο. Αν χρειαστεί προσθέτουμε κι άλλο ελαιόλαδο, μέχρι η σκορδαλιά να αποκτήσει βελούδινη υφή.
3. Αλατίζουμε και σερβίρουμε.




Η σκορδαλιά συνοδεύει παραδοσιακά τον τηγανητό μπακαλιάρο. Μάλιστα σε πολλές ταβέρνες και μαγειρεία θα δείτε να αναφέρεται έτσι «μπακαλιάρος σκορδαλιά». Είναι όμως υπέροχη και σαν ντιπ για λαχανικά και δίνει τα ρέστα της με βραστά παντζάρια και κεφτέδες. Παιδικά απωθημένα, ε;





-English please?


… And A Happy National Holiday.


25 March is for the Greeks a reminder of power of their souls. Not many people have accomplished to gain their independence and national conscience after 400 and more years of slavery under a foreign nation?


I won’t be telling you the whole story, after all History is written on the books and if it is not there, then you might read it in each one us’ heart. I may only remind to those who will hear our National Anthem today that its verses praise and glorify this particular Holiday.


Now, to the comestible part: It is a iron-solid fact that 25 March always coincides with the Orthodox Lent. And it is also a fact that Greeks always search to find ways to cheat on the fast. So standing on the ground of the coincidence of the religious holiday of Our Lady’s Annunciation, we simply devour tons and tons of non-fast fish. Traditionally, the consumed fish will be cod –not fresh or frozen, but salted- traditionally will be cooked plaki (pronounced pla′ki) with potatoes or dipped in gruel and deep-fried or brandade with tomato sauce and will be traditionally accompanied by skordalia (pronounced skorðali′a) and lettuce salad.


There are actually hundreds of different recipes for the above dishes, but I only know to give you those that I know how to cook. Some people might have objections regarding the amount of garlic used in plaki as well as in skordalia. What can I say? You may adapt it to your taste and to the strength of your stomach.


Salted cod plaki
Servings: 6
Time: 1 hour and 15 minutes + 1 day for the preparation of cod




Ingredients
6 pieces of salted cod
1 ½ kgr potatoes
3 medium onions
7 garlic cloves
2 cups tomato juice
1 cup finely chopped parsley
1 ½ cup olive oil
a pinch of salt
black ground pepper


Directions
1. A day before: Remove the cod’s skin and put the fish filet in cold water. Let I t desalt like that for 24 hours, changing the water every 4-5 hours.
2. Peel and slice the potatoes, garlic and onions, slices 1 cm thick. Put a splash of olive oil in a saucepan and simmer the onions and garlic for 5 minutes. Add the tomato, cover the saucepan and leave to cook for about 5 minutes.
3. Put the potato slices in a metallic Pyrex, layer the fish above them, add the tomato sauce and the parsley, salt and pepper, cover with the Pyrex lid and put it in preheated oven, 250 degrees Celcius, for about 1 hour, until the potatoes are done.




In case don’t have metallic Pyrex with a lid, you may use a simple pan, which you have to cover with tinfoil throughout the cooking procedure. The lidded Pyrex, however, will maintain all the juices of the food and will make it more tender and more juicy. Better still, you may use a clay pot or heat-resistant glass Pyrex with a lid, keeping in mind that you will have to adapt cooking time.





Skordalia
Servings: 4
Time: 40 minutes




Ingredients
4 potatoes
5 garlic cloves
2 tablespoons of red wine vinegar
1 cup olive oil
½ teaspoon salt


Directions
1. Wash the potatoes with their skin on thoroughly and put them in boiling salted water. When they are cooked and tender –it takes about 30 minutes-, drain the water, peel the potatoes and mash them.
2. Peel the garlic, mash it in the garlic press and add it to the mashed potatoes, along with the vinegar and a splash of olive oil. Mix them all together, adding the rest of the olive oil bit by bit, until the potato stops absorbing it. If it’s necessary use more olive oil, for the skordalia must reach a smooth and velvet texture.
3. Add salt to taste and serve.




Traditionally, skordalia accompanies fried cod. There are lots of taverns and food spots where you might see it being reported as “cod skordalia”. Moreover it is splendid used as a dip for vegetables and boosts dramatically, the taste of boiled beetroots and meatballs. This is actually one of the dearest eating memories I have as a child…

Κόκκινες φακές / Red lentils

Ο πειραματισμός είναι μια καθ’ όλα θεμιτή διαδικασία για να ανακαλύψεις τις δυνατότητες ενός υλικού. Απλά σιγουρευτείτε ότι έχετε μια ιδέα ως προς τα αποτελέσματα του πειράματος, πριν το ξεκινήσετε, γιατί μπορεί να βρεθείτε προ εκπλήξεων.

Όπως εγώ για παράδειγμα, πριν από δύο μέρες, που ξεκίνησα να μαγειρέψω κόκκινες φακές χωρίς να κάνω την έρευνά μου προηγουμένως. Σκέφτηκα «τι στο καλό, φακές είναι. Στη χειρότερη περίπτωση θα τις κάνω ντιπ για νάτσος.»

Κι έτσι εφήρμοσα τις τεχνικές που ξέρω για τις μαύρες φακές, σε ένα σακουλάκι κόκκινες. Και το αποτέλεσμα; Αυτό της φωτογραφίας: μια σούπα που στην καλύτερη περίπτωση θύμιζε φάβα και στη χειρότερη χοντροαλεσμένο πουρέ ρεβύθι. Όχι ότι δεν την φάγαμε, όχι, άλλωστε η φάβα είναι ένα πιάτο που εκτιμάται πολύ στην οικογένειά μου. Αλλά πώς να το κάνουμε, άλλο να σου τάζουν φακές κι άλλο να σε ταΐζουν φάβα…

Κόκκινες φακές μαγειρεμένες σαν μαύρες

Μερίδες: 8
Χρόνος παρασκευής: 30-45 λεπτά (αναλόγως της ποιότητας των οσπρίων)

Υλικά
200 gr κόκκινες φακές
1 μεγάλο κρεμμύδι
3 σκελίδες σκόρδο
3 φύλλα δάφνη
1 φλιτζάνι ελαιόλαδο
Αλάτι
Για το σερβίρισμα: Ψιλοκομμένο κρεμμύδι, ρίγανη, πάπρικα, λεμόνι, ελαιόλαδο

Εκτέλεση
1. Καθαρίζουμε τις φακές από τυχόν σκουπιδάκια και τις ξεβγάζουμε ένα χέρι νερό. Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο και πλένουμε τα φύλλα δάφνης.
2. Σε κατσαρόλα με βαρύ πάτο βάζουμε νερό ως τη μέση, τις φακές, το κρεμμύδι, το σκόρδο και τη δάφνη και βράζουμε χωρίς να σκεπάσουμε την κατσαρόλα για περίπου 30 με 45 λεπτά, αναλόγως του πόσο βραστερές είναι οι φακές.
3. Κάποια στιγμή, λίγο πριν πάρει την πρώτη βράση θ’ αρχίσει ν’ αφρίζει. Προσωπικά δεν το ξάφρισα (δεν ήξερα καν αν χρειαζόταν ξάφρισμα). Υποθέτω πως θα ‘πρεπε…



4. Όταν οι φακές μαλακώσουν κι είναι σχεδόν έτοιμες, προσθέτουμε το ελαιόλαδο και αλάτι σύμφωνα με το γούστο μας και συνεχίζουμε το βράσιμο για πέντε λεπτά ακόμη.
5. Σε περίπτωση που χρειαστεί να προσθέσουμε νερό, ποτέ δε βάζουμε κρύο. Ζεσταίνουμε πρώτα την ποσότητα που θέλουμε σε κατσαρολάκι ή βραστήρα κι έπειτα το ρίχνουμε στην κατσαρόλα. Σε αντίθετη περίπτωση, οι φακές θα σκλήρυνουν και δε θα βράσουν ποτέ.
6. Σερβίρουμε σε πιάτο (ή φλιτζάνι του κονσομέ), προσθέτουμε ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι, λίγη ρίγανη και πάπρικα, ελάχιστο ωμό ελαιόλαδο και λεμόνι όσο θέλουμε και συνοδεύουμε με μια ωραία μαρουλοσαλάτα και φρέσκο ψωμί. Για όσους αρέσκονται στα καυτερά, μπορούν να προσθέσουν κόκκινο καυτερό πιπέρι ή λίγες σταγόνες ταμπάσκο.

-English please?

Experimenting is a process much suggested for discovering a material’s potentials. Just be sure that you have an idea as to the results of the experiment you’re bound to perform, otherwise you will have to face quite a wide range of surprises.

Which is exactly my case, two days ago, when I set off to cook red lentils without any prior research whatsoever. I thought, “What the heck, it’s lentils. Sou;d it go wrong I’ll turn them into nacho dip.”

So I used black lentils’ techniques on a package of red ones. Results? As presented in the picture: A soup-like thing, that looked like either mashed fava beans or coarse ground chick peas. It’s not that we didn’t eat it, no, after all mashed fava beans is a dish highly evaluated by my family. Buy it’s a different thing, being promised a lentil soup and being presented with a bawl of mashed fava beans …

Red lentils soup, cooked as if they were black ones

Servings: 8
Time: 30-45 minutes (depending on lentil quality)

Ingridients
200 gr red lentils
1 big onion
3 garlic cloves
3 bay leaves
1 cup of olive oil
Salt
For decoration: Finely chopped onion, oregano, paprika, lemon juice, olive oil

Directions
1. Remove whatever dirt the lentils might have and wash them. Finely chop the onion and garlic and wash the bay leaves.
2. Fill a thick-base pan with water up to the middle of its height and add the lentils, onion, garlic and bay leaves. Bring to boil, leaving the lid off and boil for 30 to 45 minutes, depending on how easily the lentils are cooked.
3. Just before it starts to boil, there will appear some froth. I didn’t remove it (for I didn’t know if it needed to be removed). I suggest I should have…
4. When the lentils are soft and almost cooked, add olive oil and salt to your taste and continue boiling for another five minutes.
5. In case more water is needed, during the cooking, never add cold or tap water. You need to bring it to boiling temperature first, in a pan or boiler and then add it to the lentils. Otherwise, the lentils will go stiff and will never get cooked properly.
6. Serve in a plate (or bawl), add finely chopped onion, a pinch of oregano, paprika, just a few drops of olive oil and lemon to your taste and accompany with a nice lettuce and spring onion salad and fresh bread. For those enjoying a hot taste, a pinch of ground chili pepper of a few drops tabasco sauce might do the trick.

Φράουλες! / Strawberries!

Ποτέ στη ζωή μου δεν ευχαριστήθηκα φράουλες.

Όχι ότι δεν είχα ποτέ αρκετές, αλλά να, όσες και να ήταν πάντα συγκρατούσα τον εαυτό μου να μη φάει τόσες όσες ήθελα. Βλέπετε η μικρότερη αδελφή μου έχει πραγματική μανία με αυτές κι όταν έρχεται στο σπίτι ένα κεσεδάκι από τη λαϊκή αγορά, πάντα σκέφτομαι ότι θα είναι μεγάλη αδικία να της στερήσω έστω και μία φράουλα. Είναι και το ότι δεν πρέπει να τρώω πολλές, έχω μια μικρής έκτασης αλλεργία… Δράμα.

Σήμερα όμως ήρθε στο σπίτι μια ολόκληρη σακούλα, πάνω από 1,5 κιλό κόκκινες, τραγανές κι ολόγλυκες φράουλες. Και μιας κι η αδελφή μου λείπει στην επαρχία για τις σπουδές της, έκατσα μπροστά στο αγαπημένο μου κινούμενο σχέδιο κι έφαγα τόσες, όσες να μη χωράω άλλες.

Λέτε να την πατήσω τελικά σαν το Ζορμπά; Λαχταρούσε πόσο πολύ τα κεράσια που ένιωθε σκλάβος κι έτσι έφαγε μια μέρα ένα ολόκληρο καφάσι για να τα σιχαθεί. Λέτε να είμαι κι εγώ σκλάβα σε μια φράουλα;

Γουστάρω!

-English please?

Never in my life have I fulfill my craving for strawberries.

It’s not like I never had enough of them, but I have always kept myself from eating the amount I wanted. You see, my younger sister is really head over heals with them and when a little box of strawberries comes in our house from the local open market, I think that it will be unfair for her if I left her with even one strawberry less than her appetite wants. Not to mention I shouldn’t be eating too many strawberries, due to a mild allergy that I have to them… Dreadful.

But today a bag full of them came in the house, more than 1,5 kilo of red, firm and as sweet as candy strawberries. Since my sister is out of town for her studies, I sat in front of my favourite cartoon and ate so many that my stomach could bear no more.

Do you think I might be getting it like Zorba the Greek? He liked cherries so much he felt enslaved by them and so, one day he ate a whole basket so that he might stop liking them. So perhaps I’m myself a slave of a strawberry?

Me likes!

Και αγγλικά παρακαλώ / English please?

Αρχής γενομένης από σήμερα και σε μια προσπάθεια ελεεινής αυτοπροβολής, το μπλογκ θα εμφανίζεται δίγλωσσο. Η αγγλική βερσιόν της κάθε ανάρτησης θα έρχεται μετά από τα μπλε γράμματα. Διασκεδάστε.

-English please?

Starting today, I embark on a fairly lame try to self-advertise myself. Thus the blog will go bilingual. The english version of every post will be coming just after the letters in blue. Enjoy.


Oh, and do tell me when my grammar, structure or vocabulary sucks. I'd appreciate that.

Κεκάκια Λεβάντας

Μ’ έχουν πιάσει οι πειραματισμοί μου αυτές τις μέρες και πώς θα μπορούσε αυτή η κατάσταση να μην υπακούει στο αρχαίο ρητό: Μια επιτυχία ακολουθεί από πολλές αποτυχίες. Και ειδικά όταν πρόκειται για γλυκό τύπου κέικ που θέλει φούρνο κι υπομονή και μέτρημα κι εγώ είμαι μάλλον ανάξια λόγου στο όλο θέμα.

Για να φτάσω να προσφέρω στην οικογένειά μου αυτά τα κεκάκια (cupcakes αγγλιστί) έφαγα τα μούτρα μου και τέσσερις μέρες φούρνισε-ξεφούρνισε αηδεστάτων σβώλων ψημένης αλευρόκολλας. Μια δεν ήταν εντάξει το αλεύρι, μια έπεφτε πολλή η ζάχαρη, μια πίκραινε από την υπερβολική λεβάντα, μια βρώμαγε το αυγό...

Ρίχνω μεγάλη ευθύνη στην κοπέλα που μου έδωσε τη συνταγή, αλλά και πάλι τι να της πεις, αφού εκείνης δεν της μπόχαρε η αυγουλίλα, γιατί να την αντιμετωπίσει; Για την ιστορία και για το του Καίσαρος τω Καίσαρι, η αρχική συνταγή εμφανίζεται σε αυτήν τη σελίδα στο πολύ ενδιαφέρον site Recipezaar. Το παράξενο είναι ότι ούτε οι σχολιαστές της συνταγής παρατήρησαν στη βρώμα του ωμού αυγού στο γλάσο. Μπλιεκ.

Η συνταγή λέει για χρώμα λιλά το γλάσο, αλλά εγώ είχα μόνο λίγο πράσινο, οπότε προτίμησα να πρασινίσω το όλο θέμα. Ύστερα ανακάλυψα και λίγο κόκκινο, οπότε πρόσθετα μια βουλίτσα κόκκινου πάνω από το πράσινο. Εν πάσει περιπτώσει, δεν έχω τελειώσει με τα κεκάκια αυτά. Θα επανέλθω, αφού όμως πρώτα ξεκουραστώ ένα-δυο μήνες από την υπερπροσπάθεια…

Κεκάκια Λεβάντας


Μερίδες: 12 ατομικά κεκάκια

Χρόνος παρασκευής: 50 λεπτά (30 λεπτά προετοιμασία + 20 λεπτά για το ψήσιμο)



Υλικά
Για τα κεκάκια:
100 gr ζάχαρη
¼ κουταλάκι του γλυκού αποξηραμένα άνθη λεβάντας
120 gr βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
2 αυγά
100 gr αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
2 κουταλιές της σούπας γάλα
2 φυσίγγια βανιλίνη

Για το γλάσο:
1 ½ φλιτζάνι ζάχαρη άχνη
2 φυσίγγια βανιλίνης
1 ασπράδι αυγού
4-5 σταγόνες χρώμα ζαχαροπλαστικής

Εκτέλεση
Για τα κεκάκια:

1. Ζεσταίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς και ντύνουμε μια φόρμα για μάφιν, δώδεκα θέσεων με χαρτάκια για ατομικά κέικ.

2. Βάζουμε τη ζάχαρη και τη λεβάντα στο μούλτι και τα χτυπάμε να ανακατευτούν. Δεν πειράζει αν η ζάχαρη γίνει άχνη.

3. Σε ένα μπωλ βάζουμε την αρωματισμένη ζάχαρη και το βούτυρο και τα χτυπάμε με μίξερ μέχρι το μίγμα να ασπρίσει και να αφρατέψει.

4. Προσθέτουμε τα αυγά ένα-ένα, χτυπώντας συνεχώς, έπειτα το αλεύρι κοσκινισμένο, τη βανιλίνη και τελευταίο το γάλα.

5. Μοιράζουμε το μίγμα στα χαρτάκια για ατομικά κέικ και ψήνουμε στους 180 για 20 λεπτά, ως να βγαίνει καθαρό το μαχαίρι. Όταν τα βγάλουμε από το φούρνο, τα αφήνουμε σε σχάρα να κρυώνουν.

Για το γλάσο:

1. Χτυπάμε το ασπράδι και προσθέτουμε λίγη-λίγη τη ζάχαρη άχνη και τη βανιλίνη. Προσθέτουμε το χρώμα (κατά προτίμηση στο χρώμα της λεβάντας) και ανακατεύουμε.

2. Ρίχνουμε από μια κουταλιά της σούπας πάνω στα κεκάκια και το αφήνουμε να κρυώσει και να σταθεροποιηθεί.

18

Δεύτερη ανάρτηση, πιλάφι με φτερούγες γαλοπούλας σε σάλτσα πράσο, σαγκουίνι και τζίντζερ, πόσοι θεωρήσατε ελεεινή τη φωτογραφία της γαλοπούλας; Θέλω να πω, πόσοι αναρωτηθήκατε αν ήταν στην πραγματικότητα γαλοπούλα εκ προαστείων Τσέρνομπιλ ή καλύτερα κατεψυγμένο μπροστινό πτερόσαυρου, που ξέμεινε από την προ-προ-προ-προ-τελευταία εποχή των παγετώνων;

Ήταν επειδή η συγκεκριμένη φτερούγα ήταν από μια συγκεκριμένη γαλοπούλα, που ζύγιζε ούτε λίγο ούτε πολύ 18 κιλά. Ούτε οχτώ ούτε δέκα. Δεκαοχτώ (και ολογράφως). Αν παλεύαμε εγώ κι αυτή, με είχε στο χερί.

Αυτά για να μάθουμε να σφάζουμε τα ζωντανά όταν επιτάσσει η λαϊκή παράδοση κι όχι όποτε μας καπνήσει.

Μανιτάρια στιφάδο

Εντάξει, δεν είναι η εποχή των μανιταριών, αλλά ο οικιακός μας προμηθευτής μαναβικής (ο πατέρας μου στη λαϊκή) καταφέρνει να ξετρυπώνει ωραία μεγάλα μανιτάρια τύπου Πόρτο Μπέλο ή/και Μπράουν. Φυσικά, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται: "Γρήγορα, γρήγορα, να κάνουμε τα μανιτάρια, θα χαλάσουν," λες και είναι τίποτα σπανάκι μπέιμπυ ή υπερώριμος αρακάς ή ντομάτες διαλογής κι όπου να 'ναι γίνονται πελτές από μόνες τους.

Αποτέλεσμα είναι να παλεύουμε να ταιριάξουμε στο διαιτολόγιό μας μια τουλάχιστον φορά την εβδομάδα ένα πιάτο με μανιτάρια, και μάλιστα με τη σχετική παράλογη γκρίνια ("πάλι ριζότο; πάλι ομελέτα μανιτάρια;" κλπ, κλπ, κλπ). Μια στο τόσο εισακούονται και οι δικές μου παρακλήσεις για ένα ελαφρύ-ελαφρύ (χεχε) στιφαδάκι, που αγαπώ πολύ, κι ας νερουλιάζει αν μείνει παραπάνω από τρεις ώρες.

Μανιτάρια στιφάδο

Μερίδες: 4
Χρόνος παρασκευής: 45 λεπτά

Υλικά
1/2 kgr μανιτάρια
1 kgr κρεμμμύδια ξερά, μέτρια στο μέγεθος
2 σκελίδες σκόρδο
200 gr χυμός ντομάτας
2 κουταλιές της σούπας ξύδι
1/2 φλυτζάνι ελαιόλαδο
1 φύλλο δάφνης
4 κόκκοι μπαχάρι
4 κόκκοι μαύρο πιπέρι
Αλάτι

Εκτέλεση

1. Καθαρίζουμε τα κρεμμύδια και τα κόβουμε σε όγδοα, όπως στη χωριάτικη σαλάτα αλλά πιο χοντρά. Τα βάζουμε σε κατσαρόλα με βαρύ πάτο.

2. Καθαρίζουμε τα μανιτάρια και τα κόβουμε σε κομμάτια αναλόγως του μεγέθους τους: αν είναι τα μεγάλα των δέκα εκατοστών τα κόβουμε στα έξι, αν είναι τα μικρότερα των πέντε εκατοστών στα δύο. Βάζουμε τα μανιτάρια πάνω από τα κεμμύδια.

3. Καθαρίζουμε το σκόρδο και το κόβουμε λεπτές φέτες. Το βάζουμε κι αυτό στην κατσαρόλα.

4. Περιχύνουμε τα λαχανικά στην κατσαρόλα με το λάδι, κατόπιν με το χυμό ντομάτας και τελευταία με το ξύδι. Προσθέτουμε και τη δάφνη, το μπαχάρι και το πιπέρι και μία πρέζα αλάτι.

5. Ανάβουμε το μάτι της κουζίνας στη μεγαλύτερη σκάλα και περιμένουμε μέχρι ν' αρχίζει να βγάζει ατμούς, σημάδι ότι πηρε την πρώτη βράση. Τότε κατεβάζουμε τη φωτιά στη μισή της δύναμη, καπακώνουμε την κατσαρόλα κι αφήνουμε να σιγομαγειρευτούν τα υλικά για περίπου ένα τέταρτο.

6. Ελέγχουμε αν το φαγητό έχει αρκετό υγρό για να μην κολλήσει και διορθώνουμε το αλάτι. Ταράζουμε λίγο την κατσαρόλα για να ανακατευτούν τα υλικά μεταξύ τους και αφήνουμε να βράσουν άλλο ένα τέταρτο, πάντα με το καπάκι κλειστό και στη μισή δύναμη της φωτιάς.

7. Σερβίρουμε ζεστό με φρέσκο χωριάτικο ψωμί και ξηρό κόκκινο κρασί. Πιστεύω ότι θα μπορούσε να συνοδευτεί με μικρές, όχι πολύ λιπαρές ομελετίτσες, σκέτο αυγό με πιπέρι κι αλάτι (εντάξει, ίσως και μια σταλίτσα γάλα), τηγανισμένο σε ελάχιστο λάδι.

Σημειώσεις
α) Μη δοκιμάσετε να κάνετε στιφάδο με μικρά μανιτάρια, τύπου Παρισίων. Θα βγάλουν πολύ νερό και θα δείχνουν κι άσχημα και τα κρεμμύδια θα λυώσουν ενώ τα Παριζιέν θα στέκονται στο δόντι και θα κριτσανάνε. Τα μεγάλα μανιτάρια έχουν πιο απαλή σάρκα και ταιριάζουν λαύτερα με τη γλύκα του κρεμμυδιού και του μπαχαριού.

β) Μπορείτε να αντικαταστήσετε το ξύδι από κρασί με βαλσαμικό. Το φαγητό θα σκουρύνει κάπως και τα κρεμμύδια θα "καραμελώσουν" καλύτερα.

γ) Η αδελφή μου θέλει κι ένα ρυζάκι πιλάφι δίπλα. Θεωρεί ότι είναι περισσότερο σάλτσα παρά στιφάδο. Επίσης κι ένα ζυμαρικό δεν θα του πήγαινε άσχημα, αρκεί να είναι από τα κοντά ζυμαρικά, πένες, φιογκάκια, βίδες ή κάτι ανάλογο.

δ) Στο στιφάδο με κρέας οι παλιές νοικοκυρές συνήθιζαν να βάζουν το κρέας κάτω-κάτω κι από πάνω τα κρεμμύδια, με τη λογική ότι το κρέας μαγειρεύεται δυσκολότερα και γι' αυτό πρέπει να είναι κοντύτερα στη φωτιά. Την ίδια λογική ακολούθησα κι εγώ: εφόσον τα κρεμμύδια μαγειρεύονται δυσκολότερα από τα μανιτάρια, έβαλα τα κρεμμύδια κάτω, ώστε η ευαίσθητη σάρκα του μανιταριού να μην ταλαιπωρηθεί από τη θερμότητα.