Μπιφτέκια με πατάτες / Beef patties and potatoes

Το πιο γρήγορο και το πιο παιδικό-τραύμα-που-δεν-πρόκειται-επουλωθεί-ποτέ φαγητό του κόσμου είναι τα μπιφτέκια με τις πατάτες.

Πώς να το πω δηλαδή, με πιότερες λέξεις; Μπιφτέκια με πατάτες. Μπιφτέκια με πατάτες, ΜΠΙΦΤΕΚΙΑ με ΠΑΤΑΤΕΣ. Μπιφτέκια. Πατάτες. Τέρμα και τελείωσε κι όποιος πει ότι δεν έχει παιδικό τραύμα με τα μπιφτέκια και τις πατάτες, δεν είναι άνθρωπος φυσιολογικός και να το κοιτάξει σε κανέναν γιατρό, παρακαλώ.

Τι μπορεί ένα παιδάκι να ζητήσει πιο πολύ; Ένα μπιφτεκάκι, ξεροψημένο χωρίς πολλά λάδια απ’ έξω, ζουμερό από μέσα, μαλακό όσο πρέπει για τα δοντάκια, διαλύεται σχεδόν όταν το βάζεις στο στόμα, η γεύση του απαλή, ούτε σκόρδα, ούτε κύμινα, ούτε τίποτε, λίγος μαϊντανός μονάχα και λίγος δυόσμος, βοηθάει και το μουσκεμένο ψωμάκι στην τρυφεράδα του, μούρλια, μούρλια σκέτη. Κι οι πατατούλες στο πλάι, καλές κι οι τηγανητές, αλλά κι οι ψητές στο φούρνο τι σου λένε, ειδικά αν έχουν ψηθεί με λίγο γάλα μέσα στο ταψί αντί για νερό, να απαλύνουν κι αυτές, να πάρουν ένα άρωμα που αμυδρά, αμυδρότατα σου φέρνει στο νου σου τον πουρέ.

Κι είναι για το μάγειρα βοήθεια μεγάλη, τα μπιφτέκια με τις πατάτες, η εύκολη λύση, αλλά κι η ευκαιρία του να δείξει την τέχνη του, γιατί στα απλά πιάτα φαίνεται η τέχνη του μάγειρα κι όχι στα πολύπλοκα και τα γκουρμέ και τα στολισμένα λες και θα πάνε στο Καρναβάλι του Ρίο Ντε Τζανέιρο, με μπανάνες και ανανάδες στο κεφάλι σαν την Κάρμεν Μιράντα.

(Είπα Μιράντα και θυμήθηκα τα μπισκότα τα Μιράντα. Λες να έφτιαχνα κανέναν κορμό ψυγείου, σα να λένε τα τελευταίο καλοκαιριάτικο γλυκό; Λέω, μήπως;)

Μπιφτέκια

Μερίδες: 15-18 μπιφτέκια
Χρόνος: 30 λεπτά



Υλικά

300 gr κιμά μοσχαρίσιο, περασμένο δύο φορές από τη μηχανή
Μπαγιάτικο ψωμί*
1 αυγό
1 μεγάλο κρεμμύδι
3 κουταλιές της σούπας μαϊντανό ψιλοκομμένο
1 κουταλιά της σούπας δυόσμο ψιλοκομμένο
2 κουταλιές της σούπας ξύδι
2 κουταλιές της σούπας γάλα
Αλάτι, πιπέρι, πάπρικα γλυκειά
1 φλυντζανάκι του καφέ ελαιόλαδο

*Το ψωμί πρέπει να είναι ίσου όγκου με τον κιμά. Υπολογίστε με το μάτι.

Εκτέλεση

1. Σε ένα μπολ βάζουμε το ψωμί και το σκεπάζουμε με νερό βρύσης. Το αφήνουμε να μουλιάσει καλά. Ύστερα το στύβουμε, και το περνάμε από τον χοντρό τρίφτη.
2. Καθαρίζουμε το κρεμμύδι και το τρίβουμε στον τρίφτη του κρεμμυδιού ή στο μούλτι, ως να γίνει πολτός.
3. Σε δεύτερο μπολ, βάζουμε, τον κιμά, το τριμμένο ψωμί, το κρεμμύδι, το αυγό, το μαϊντανό, το δυόσμο, το ξύδι, το ελαιόλαδο και αλάτι, πιπέρι και γλυκειά πάπρικα όσο μας αρέσει.
4. Ζυμώνουμε καλά.
5. Προσθέτουμε το γάλα και ξαναζυμώνουμε. Αυτό ο ελιγμός είναι για να μην κόψει το γάλα από το ξύδι.
6. Πλάθουμε μπιφτέκια σε μέγεθος όσο μισή γροθιά και τα βάζουμε σε ελαφρά λαδωμένο ταψί. Δε χρειάζεται να έχουν απόσταση μεταξύ τους, γιατί στο ψήσιμο θα «μαζέψουν» και δεν θα κολλήσουν μεταξύ τους. Αναλόγως το μέγεθος που θα τα πλάσουμε, μπορεί να βγουν από δεκαπέντε έως είκοσι.
7. Ψήνουμε στον αέρα στους 250 βαθμούς για περίπου είκοσι λεπτά, ή στον φούρνο αντίστασης στους 300 βαθμούς για μισή ώρα, γυρίζοντάς τα δέκα λεπτά πριν τα βγάλουμε, για να ροδίσουν κι από την άλλη πλευρά.

Σερβίρουμε ζεστά.



Πατάτες στο φούρνο με ελαφριά σάλτσα με γάλα και ντομάτα

Μερίδες: 6-8
Χρόνος: 45 λεπτά



Υλικά

1 Kgr πατάτες
1 μεγάλο κρεμμύδι
μισή πιπεριά
δύο σκελίδες σκόρδο
1 μέτρια ντομάτα
½ κουτί γάλα εβαπορέ (200 gr)
2 κουταλιές της σούπας μαϊντανό ψιλοκομμένο
2 κουταλιές της σούπας άνηθο ψιλοκομμένο
½ φλιτζάνι του τσαγιού λάδι
Αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση

1. Καθαρίζουμε τις πατάτες και τις κόβουμε ακανόνιστα κομμάτια, λίγο μεγαλύτερα από ένα καρύδι. Τις βάζουμε σε ένα πυρέξ και τις αλατοπιπερώνουμε.
2. Καθαρίζουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο και το περνάμε από το μούλτι ή τον τρίφτη του κρεμμυδιού, μαζί με την πιπεριά και τη ντομάτα.
3. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε, το κρεμμύδι, την πιπεριά, τη ντομάτα, το σκόρδο, το γάλα, το λάδι, το μαϊντανό και τον άνηθο. Ανακατεύουμε καλά και με το μείγμα αυτό περιχύνουμε τις πατάτες.
4. Σκεπάζουμε τις πατάτες με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε για περίπου μισή ώρα με σαράντα πέντε λεπτά, στον αέρα, στους 300 βαθμούς. Δοκιμάζουμε με ένα πιρούνι, γιατί ο χρόνος εξαρτάται από το είδος της πατάτας. Πέντε λεπτά πριν το τέλος, τις ξεσκεπάζουμε να ροδίσουν. Καλό θα είναι η σάλτσα να μην έχει στεγνώσει εντελώς. Αν αυτό συμβεί προσθέτουμε ελάχιστο νεράκι.
5. Σερβίρουμε τις πατάτες ως συνοδευτικό στα μπιφτέκια, τα οποία και περιχύνουμε με τη σαλτσούλα.


Και παρακαλάμε να έχει περισσέψει δεύτερη μερίδα.



If you don't read Greek, ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail dot com.

Τσιπς Πατάτας στην Ψηστιέρα/Grilled Potato Chips

Σήμερα είχα μια πελώρια λαχτάρα για πατατάκια, αλλά ο καιρός με έκανε να μη θέλω να βγω από το σπίτι. Δεν υπήρχε άλλη λύση παρά να τα φτιάξω μόνη μου, αλλά πόσο βαρετό είναι το τηγάνισμα μερικές φορές; Το μυαλό μου πήρε μερικές στροφές, όταν ανακάλυψα ότι η αδελφή μου είχε μόλις ψήσει μπέηκον στην ψηστιέρα/τοστιέρα μας και δεν είχε προλάβει να καθαρίσει το λίπος. Μια και δυο λοιπόν και με περισσή χαρά για την ιδέα έκοψα μια πατατούλα σε λεπτές φέτες, την πασπάλισα με ρίγανη, αλάτι και μαύρο πιπέρι και την άπλωσα πάνω στο λίπος του μπέηκον να ψηθεί.

Πήρε λίγη ώρα, ίσως δεκαπέντε λεπτά, μέχρι να ψηθούν και ροδίσουν τα πατατάκια μου. Έγιναν και λίγο στεγνά, παρόλο το λίπος που τσιτσίριζε από κάτω τους. Αλλέ εμένα μ' αρέσανε. Πήρα το πιατο μου, έσταξα στην κάθε πατατούλα μια σταγονίτσα κέτσαπ, πήρα κι ένα βιβλίο και κάθισα να απολαύσω τους κόπους μου. Και το αυτό επιθυμώ και δι' υμάς.

If you don't read Greek, ask me for the recipe at effiegis(at)hotmail dot com.

Ημέρα Ημεροδρομείου (ρύζι με λαχανικά και γαρίδες)

Κάνοντας μια περιήγηση στην ιστορία μου ως μέλος της διαδικτυακής κοινότητας www.sff.gr ανακάλυψα ένα παλιό τόπικ με τίτλο Σουφουφίτικη Γαστρονομία, όπου για ένα μικρό χρονικό διάστημα ανεβάζαμε συνταγές σχετικές με τις ιστορίες που γράφαμε.

(Η μεγάλη μου αγάπη για το φαγητό μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη μεγάλη αγάπη για το διάβασμα και το γράψιμο. Έχω εκδόσει μαι συλλογή διηγημάτων φαντασίας και κάποιες ισοτρίες μου έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες διηγημάτων -βλ. παραπλεύρως για λεπτομέρειες. Έχω επίσης κερδίσει διάκριση σε έναν online διαγωνισμό διηγήματος, του οποίου οι δώδεκα πρώτες ιστορίες -της δικής μου συμπεριλαμβανομένης- έχουν επίσης εκδοθεί.)

Εκείνη την εποχή λοιπόν έγραφα μια ιστορία, ή καλύτερα μια σειρά από ιστορίες, με κεντρικό ήρωα έναν βάρβαρο τύπου Κόναν, που ακούει στο όνομα Κόμπες ο Ντερλικοτής. Ο Κόμπες -όπως φανερώνει και το όνομά του- πέρα από τις όποιες άλλες σκανδαλιστικές πτυχές της προσωπικότητάς του, έχει και μια ψύχωση με το φαγητό. Η ερωμένη του, μια μικροπαντρεμένη που τη λένε Ινολίκ, είναι ιδιοκτήτρια ταβέρνας στην πόλη Ζουμζερί κι έχει συνήθειο κάθε φορά που είναι Ημέρα Ημεροδρομείου -ταχυδρομείου δηλαδή- να μαγειρεύει το παρακάτω ρυζότο σε ποσότητες, για να καλοπιάνει τους ημεροδρόμους και προσέχουν τα γράμματά της. Φυσικά κι ο Κόμπες επωφελείται από το γεγονός για να ξεκοιλιάζεται στο φαΐ...

Μια από τις φαν του Κόμπες -διότι έχει και τέτοιες, τρομάρα του- με πίεσε να γράψω τη συνταγή για το ρυζότο της Ινολίκ. Ύστερα το δοκίμασα να το μαγειρέψω κι εγώ και βγήκε απρόσμενα καλό. Το παραθέτω εδώ, χωρίς φωτό, έτσι για την τιμή των όπλων.

Ημέρα Ημεροδρομείου
Σπεσιαλιτέ της Ινολίκ από το Ζουμζερί

Μερίδες: 4
Χρόνος: 1 ώρα

Υλικά

2 φλιτζάνια ρύζι μπασμάτι
3 αυγά
16 γαρίδες μέτριες, καθαρισμένες
½ φλιτζάνι φυστίκια κάσιους κοπανισμένα σε μεγάλα κομμάτια
1 μεγάλη ντομάτα, αγουρωπή
1 μεγάλο καρότο με κυβάκια
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 κουταλιές της σούπας μαϊντανός ψιλοκομμένος
6 φλιτζάνια ζωμός κότας
2 κουταλιές της σούπας ξύδι μπαλσάμικο

Για το μασάλα:

1 κουταλάκι του γλυκού πάπρικα γλυκειά
1/4 κουταλάκι του γλυκού κιτρινόρριζα (τουρμέρικ)
1/4 κουταλάκι του γλυκού τζίντζερ τριμμένο
½ κουταλάκι του γλυκού κόλιανδρο τριμμένο
1 ½ κουταλάκι του γλυκού σκόνη μουστάρδας
1 ½ κουταλάκι του γλυκού σουσάμι1 κουταλιά της σούπας φυτίνη

Για το άχνισμα των γαρίδων:

Δυο τρία κλωνάρια μαϊντανό
Μισό λεμόνι κομμένο σε φέτες
Τρία ή τέσσερα φύλλα πράσινο τσάι (ή ένα φακελάκι τριμμένο)

Εκτέλεση

1. Ξεκινάμε με το μασάλα: Λυώνουμε τη φυτίνη σε ένα βαθύ τηγάνι ή γουόκ και καβουρντίζουμε όλα τα υλικά της μαζί (πάπρικα γλυκειά, κιτρινόρριζα, τζίντζερ, κόλιανδρο, σκόνη μουστάρδας, σουσάμι).
2. Μόλις αρχίσουν και βγάζουν τα αρώματά τους προσθέτουμε μισό φλυτζάνι λάδι και το κρεμμύδι. Όταν το κρεμμύδι τσιγαριστεί αρκετά (δε θα ξανθίνει, διότι όλο το μείγμα έχει ήδη πολύ σκούρο χρώμα από τα μπαχαρικά) προσθέτουμε ένα φλιτζάνι ζωμό κότας και το καρότο.
3. Όσο να βράσει το καρότο, και να μαλακώσει λίγο, ετοιμάζουμε τη ντομάτα: πρέπει να την κόψουμε σε κυβάκια σε μέγεθος ρεβιθιού και να την αφήσουμε σε σουρωτήρι για περίπου δέκα λεπτά, να στραγγίσουν τα υγρά της.
4. Αχνίζουμε τις γαρίδες πάνω από νερό στο οποίο έχουμε βάλει τα υλικά για το άχνισμα (μαϊντανό, λεμόνι, πράσινο τσάι).
5. Ο ζωμός έχει πια σωθεί στο τηγάνι και το καρότο έχει κάπως μαλακώσει. Σβήνουμε το μίγμα με ξύδι μπαλσάμικο κι όταν εξατμιστεί προσθέτουμε το ρύζι.
6. Ανακατεύουμε το ρύζι να «γυαλίσει» κι ύστερα προσθέτουμε το ζωμό, ζεστό, κουταλιά-κουταλιά, περιμένοντας να απορροφήσει τη μία πριν ρίξουμε την επόμενη.
7. Σε αυτή τη φάση μπορούμε να δοκιμάσουμε το φαγητό και να το αλατίσουμε κατά βούληση.
8. Όταν το ρύζι πιει πολύ καλά τα υγρά του κι είναι σχεδόν στεγνό -στα όρια να πιάσει δηλαδή- χτυπάμε τα αυγά και τα προσθέτουμε στο ρυζότο. Ανακατεύουμε συνέχεια να πάει παντού το αυγό και να ψηθεί καλά.
9. Σ' ένα μεγάλο μπολ, ανακατεύουμε το ρυζότο, τη ντοματούλα και τα φιστίκια, να πάνε παντού κι ύστερα σερβίρουμε σε τέσσερα πιάτα. Βάζουμε σε κάθε πιάτο από τέσσερις γαρίδες και τρώμε όσο το ρύζι είναι ακόμη ζεστό και η ντομάτα ακόμη παγωμένη.
10. Καλή όρεξη.


Μικρά τρικ: Αν βάλουμε τη ντομάτα να στραγγίζει στο ψυγείο, η αντίθεση ανάμεσα στο καυτό ρύζι και την δροσερή ντομάτα μένει αξέχαστη. Μπορούμε επίσης την ώρα που είναι να την ανακατέψουμε με το ρύζι, να την πασπαλίζουμε με άμχουρ (σκόνη από αποξηραμένο άγουρο μάνγκο) που θα το απογειώσει κυριολεκτικά. Προσωπικά λατρεύω το άμχουρ και βάζω και στα λάχανα και δεν είναι και πολύ ακριβό για μπαχαρικό. Η μέγιστη προσοχή πρέπει να δωθεί στην παρασκευή του μασάλα: Τα μπαχαρικά δεν πρέπει να τσιγαριστούν πολύ γιατί θα μαυρίσουν και η γεύση θα θυμίζει αποκαΐδια. Αμέσως μόλις μας σκουντουλίσει η μύτη μας -ποντιακό ρήμα το «σκουντουλίζω»- προχωράμε στο επόμενο βήμα. Τα κάσιους μπορούν να αντικατασταθούν με αράπικα φυστίκια, για πιο βιντισσαίο λουκ.

Η συνταγή μοιάζει κινέζικη, αλλά η λέξη μασάλα είναι ινδική και σημαίνει μίγμα μπαχαρικών. Κάθε φαγητό (και κάθε νοικοκυρά στην Ινδία) έχει τη δική του μασάλα. Τα πιο γνωστά μασάλα είναι το εγγλέζικο κάρυ (καμμία σχέση με τα φύλλα κάρυ, που είναι ξεχωριστό φυτό από μόνο του) και το γκαράμ μασάλα, που περιέχει ούτε λίγο ούτε πολύ καμμιά δεκαπενταριά διαφορετικά μπαχαρικά.

Ζελέ Ουράνιο Τόξο

Έχω κολλήσει τελευταία να χαζεύω τις εικόνες τόσο στο foodgawker όσο και στο νέο ανανεωμένο TasteSpotting, αλλά και στο Photograzing, ένα από τα υπο-σαιτ του Serious Eats. Απίστευτες εικόνες, με απίστευτα φαγητά, που τα κοιτάς και λες «εγώ αυτό γιατί δε μπορώ να το κάνω;»
Και κάποια στιγμή θυμώνεις με τον εαυτό σου. «Και γιατί, παρακαλώ, να μην μπορώ να το κάνω;» Μαζεύεις λοιπόν τα υλικά, μαζεύεις και την υπομονή σου, και βάζεις μπρος.
Και τελικά το κάνεις «αυτό». Και το κοιτάς και το καμαρώνεις. Κι ύστερα, άμα έχεις δίπλα σου μια κάμερα της προκοπής, το τραβάς και καμμιά φωτογραφία. Έστω κι από το κινητό της αδελφής σου.
Το Ζελέ Ουράνιο τόξο είναι ένα καταπληκτικό και εντυπωσιακότατο επιδόρπιο που δεν θέλει πολύ δουλειά, αλλά πολύ υπομονή.

Οι ωραιότερες φωτογραφίες ήταν εδώ και εδώ και η πιο ακριβής συνταγή εδώ .Οι δικές μου φωτογραφίες δυστυχώς ήταν εξαιρετικά αποτυχημένες, αλλά δεν μπορώ να μην βάλω έστω μία, να καμαρώσω λιγάκι, έστω και εκτός focus...

Ζελέ Ουράνιο Τόξο



Μερίδες: 12
Χρόνος: περίπου 24 ώρες…







Υλικά
2 φακελάκια ζελέ φράουλα
2 φακελάκια ζελέ ροδάκινο
2 κύπελλα στραγγιστό γιαούρτι (~250 gr το καθένα)
2 ποτήρια Powerade, εκείνο που έχει μπλε χρώμα.


Εκτέλεση
1. Διαλύουμε τον ένα φάκελο ζελέ φράουλα σε ένα ποτήρι καυτό νερό και προσθέτουμε ένα ποτήρι παγωμένο νερό. Βάζουμε το μισό σε ένα πυρέξ (36Χ20 εκατοστά) ή φόρμα για κέικ αντικολλητική.
2. Βάζουμε το πυρέξ στο ψυγείο για 30λεπτά. Για να δούμε αν είναι αρκετά σταθερό αγγίζουμε με το δάχτυλό μας την επιφάνεια. Πρέπει να κολλάει ελαφρά. Ρίχνουμε από πάνω το υπόλοιπο ζελέ, στο οποίο έχουμε ανακατέψει καλά το μισό κύπελλο από το γιαούρτι. Καλύτερα αυτό να γίνει κουταλιά-κουταλιά, αλλιώς μπορεί το ένα στρώμα να «σκάψει» το άλλο.
3. Μόλις βάζουμε το πυρέξ στο ψυγείο (για άλλα 30λεπτά) ετοιμάζουμε την επόμενη στρώση, ετοιμάζοντας το ζελέ ροδάκινο. Γενικά τα ζελέ πρέπει να γίνονται όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε να προλάβουν να κρυώσουν κάπως πριν πέσουν στο πυρέξ.
4. Όταν η στρώση φράουλα-γιαούρτι σταθεροποιηθεί, προσθέτουμε το μισό ζελέ ροδάκινο. Άλλα 30λεπτά ψυγείο.
5. Διαλύουμε το γιαούρτι στο υπόλοιπο ζελέ ροδάκινο και το προσθέτουμε στο πυρέξ. 30 λεπτά ψυγείο.
6. Και φτάσαμε στο σημείο όπου εγώ έκανα την απατεωνιά: Διαλύουμε το δεύτερο φάκελο το ζελέ ροδάκινο σε ένα ποτήρι καυτό νερό και προσθέτουμε, αντί για ένα ποτήρι κρύο νερό, ένα ποτήρι Powerade παγωμένο. Αυτό θα δώσει στο ζελέ το πράσινο χρώμα.
7. Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία με το πάγωμα και το γιαούρτωμα, +30λεπτά, +30 λεπτά…
8. Ετοιμάζοντας το δεύτερο φάκελο ζελέ φράουλα αντικαθιστώ και πάλι το ένα ποτήρι κρύο νερό με ένα ποτήρι παγωμένο Powerade. Έτσι παίρνουμε ένα ζελέ μωβέ. Ακολουθούμε και πάλι τα βήματα με το πάγωμα των 30 λεπτών και το γιαούρτωμα.
9. Το ζελέ είναι έτοιμο, αλλά: για να μπορέσει να κοπεί σε τετράγωνα κομμάτια και να φαγωθεί σαν finger dessert, θα πρέπει να μείνει στο ψυγείο για τουλάχιστον μια ολόκληρη μέρα. Τότε μόνο θα είναι αρκετά σταθερό, ώστε να κοπεί όπως πρέπει.






Φυσικά στο σπίτι μας κάτι που έχει ζάχαρη έχει μικρή διάρκεια ζωής… Στις 4 το απόγευμα έβαλα το τελευταίο στρώμα μωβ γιαουρτιού και στις 10 είχε μείνει μόνο ένα μικρό κομμάτι στο πυρέξ…





Και κάτι ακόμη: Μιας και τελευταία, ούτε η φωτογραφική μηχανή βρίσκεται στα χέρια μου, ούτε κι έχω πολύ διάθεση να αγγλίζω, απέφευγα να ποστάρω εδώ. Αλλά είπα ότι θα πατήσω πόδι στον ίδιο μου τον εαυτό και θα γράφω και θα μαγειρεύω και θα τρώω κι ούτε απούσες φωτογραφικές μηχανές θα με σταματήσουν, ούτε ελλείψεις στο λεξιλόγιό μου... Στην υγειά μας!

Ο αντικαταστάτης / The Substitute

Και πριν προλάβουμε να θρηνήσουμε για την απώλεια του Tastespotting.com (που μάλλον θα επανέλθει οσονούπω) νέο σημείο πρόκλησης σιελόρροιας παρουσιάστηκε: http://foodgawker.com/ Νέο ακόμη από πλευράς οργάνωσης, αλλάπιστεύω πως ήρθε για να μείνει! Καλή αρχή!

-English please?

Hardly had we started moarning Tastespotting.com (which is probably back on air in due time) that a new all-drooling site appeared: http://foodgawker.com/ Still young in organising things, but I believe it's here to stay. Good luck guys!

No spotting any more?

Το Tastespotting, ένα από τα πλέον αγαπημένα μου food sites κατέβασε από σήμερα ρολλά. Νομικοί λόγοι, λέει. Τι να κάνεις; Ευτυχώς τσίμπισα μερικά μπλογκ που αξίζουν τον κόπο, πριν χάσω την επαφή μαζί τους.

-English please?

Tastespoting, one of the food sites that I was really fond of, is out of bussiness. Legal complications, it says. What now? Thank God, I managed to keel track of some blogs that really rock, before I loose contact.

Μπακαλιάρος βραστός με λαχανικά σούπα

Έχω την εντύπωση ότι η μεγαλύτερη «αποθήκη» αναμνήσεων από την παιδική ηλικία είναι συνδεδεμένη με το φαγητό.

Δεν είναι και πολύ παράξενο βέβαια, αν σκεφτεί κανείς, ότι ένα παιδάκι σπάνια απολαμβάνει κάτι που να μην έχει σχέση με το φαγητό. Ακόμη κι οι αναμνήσεις που έχουμε από τους γονείς ή τους αγαπημένους μας, όταν είμαστε παιδιά, περιγράφονται με όρους γαστρονομικούς. Ξέρω πάρα πολλούς ανθρώπους που θυμούνται τη μητέρα τους «με μια μυρωδιά βανίλιας» και τη γιαγιά που «μύριζε λεμόνι».

Σήμερα είχα την τύχη να ανασύρω (και γι’ αυτό και να ξαναζωντανέψω ετούτο το ψόφιο μπλογκ) μια από εκείνες τις γεύσεις, τις συνδεδεμένες με παιδικές αναμνήσεις. Οι αναμνήσεις μου γράφτηκαν μια σειρά από ανοιξιάτικα μεσημέρια Σαββάτου, μετά από κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση, Στρουμφάκια, Μάγια Μέλισσα, Σπορτ Μπίλλυ κι έχοντας μόλις επιστρέψει από το φούρνο, με τη φρατζόλα το ψωμί ζεστό ακόμη. Τότε καθόμουν στο τραπέζι της κουζίνας εγώ στη μία κεφαλή, η γιαγιά στην άλλη, η αδελφή μου ανάμεσά μας και τρώγαμε ψαρόσουπα.

Ίσως φταίει αυτό που όταν θέλω να ξανανιώσω παιδί, διαλέγω ένα όμορφο ξεκοκαλισμένο κομμάτι φρέσκου μπακαλιάρου και το βράζω για λίγη ώρα σε ζωμό λαχανικών. Δε με νοιάζει τόσο η σούπα, που την τρώω σκέτη στην αρχή («κονσομέ το έκανες», με πειράζει κάποιες φορές η μητέρα μου). Εκείνο που θέλω είναι να βάλω σ’ ένα ρηχό πιάτο μια βραστή πατάτα, ένα βραστό καρότο, λίγο σέλινο (το οποίο δεν τρώω, αλλά το θέλω να υπάρχει εκεί δίπλα) κι ένα λευκό τρυφερό κομμάτι ψαριού. Έπειτα λίγο αλάτι από πάνω, όχι τόσο για το αλμυρό του θέματος, όσο για την τραγανή υφή που δίνει.

Ακολουθούν μερικές ευχάριστες στιγμές. Εκείνες τις στιγμές, αν τύχει να είστε δίπλα μου, θα παρατηρήσετε ότι χαμογελάω αλλιώς. Χαμογελάω σαν μόλις να τελείωσε το αγαπημένο μου επεισόδιο των Στρουμφ.

Μπακαλιάρος βραστός με λαχανικά σούπα

Μερίδες: 4
Χρόνος: 1 ώρα (πάνω-κάτω, εξαρτάται από το ψάρι)

Υλικά
4 μπακαλιαράκια φρέσκα (περίπου 1 kgr σύνολο)
4 μεγάλες πατάτες
1 μέτριο κρεμμύδι
4 μέτρια καρότα
3 κλαράκια σέλινο
1 φλιτζάνι ρύζι καρολίνα
1 πρέζα αλάτι
4 κόκκοι μαύρο πιπέρι, ολόκληροι
¾ του φλιτζανιού ελαιόλαδο
Για το αυγολέμονο:
1 αυγό σε θερμοκρασία δωματίου
χυμό από μισό λεμόνι
Για το λαδολέμονο:
Χυμό ενός λεμονιού
¾ του φλιτζανιού ελαιόλαδο

Εκτέλεση
1. Καθαρίζουμε τις πατάτες και τα καρότα και τα κόβουμε στα δύο. Καθαρίζουμε το κρεμμύδι αλλά δεν το κόβουμε καθόλου, το αφήνουμε ολόκληρο. Πλένουμε πολύ καλά το σέλινο.
2. Καθαρίζουμε τα ψάρια, χωρίς να αφαιρέσουμε το κεφάλι τους.
3. Βάζουμε σε κατσαρόλα με βαρύ πάτο 2 ½ με 3 lt νερό, το αλάτι, τους κόκκους πιπεριού και το λάδι. Μόλις πάρει βράση, χαμηλώνουμε στη μισή ένταση της κουζίνας, προσθέτουμε τα λαχανικά και τα αφήνουμε με σκεπασμένο το καπάκι για 20 min να βράσουν ως να γίνουν τρυφερά.
4. Όταν τα λαχανικά είναι έτοιμα σύμφωνα με τις προτιμήσεις μας, τα αφαιρούμε από την κατσαρόλα και τα κρατάμε κατά μέρος. Προσθέτουμε τα ψάρια και βράζουμε σε δυνατή φωτιά για περίπου δέκα λεπτά ή και λίγο περισσότερο, ανάλογα με το μέγεθος των ψαριών. Καλύτερα σε αυτήν τη φάση να είμαστε πολύ προσεκτικοί, γιατί ένα παραβρασμένο ψάρι δεν το τρώνε ούτε οι γάτες.
5. Αφαιρούμε τους μπακαλιάρους από την κατσαρόλα και σουρώνουμε το ζωμό, για τυχόν κοκκαλάκια ή άλλα ατυχή γεγονότα. Ξαναβάζουμε το ζωμό στη φωτιά και όταν πάρει βράση, προσθέτουμε το ρύζι. Ανακατεύουμε και το αφήνουμε να βράσει.
6.Λίγο πριν το ρύζι αρχίσει να χυλώνει, κατεβάζουμε από τη φωτιά και ετοιμάζουμε το αυγολέμονο.
7. Χωρίζουμε τον κρόκο από το ασπράδι του αυγού. Σε καθαρό βαθύ πιάτο, το οποίο έχουμε βρέξει με ελάχιστο νερό και το έχουμε στραγγίξει, χτυπάμε με τον αυγοδάρτη το ασπράδι. Μόλις ασπρίσει αλλά πριν αρχίσει να πήζει (δε θέλουμε να κάνουμε μαρέγκα, αλλά αυγολέμονο) προσθέτουμε τον κρόκο και τον χτυπάμε κι αυτόν καλά. Προσθέτουμε λίγο-λίγο το χυμό λεμονιού κι έπειτα, ενώ συνεχίζουμε το χτύπημα, προσθέτουμε στο μίγμα κουταλιά-κουταλιά περίπου 1 με 2 φλιτζάνια από την ζεστή σούπα. Αδειάζουμε στην κατσαρόλα το αυγολέμονο με μιας και ανακατεύουμε πολύ καλά, κουνώντας την κουτάλα όχι μόνο γύρω-γύρω αλλά και πάνω κάτω, για να ενσωματωθεί σωστά.
8. Σερβίρουμε με δύο τρόπους: είτε πρώτα τη σούπα και μετά σε ρηχό πιάτο τα λαχανικά με το ψάρι, από ένα για κάθε συνδαιτυμόνα, είτε λιώνουμε στο μπλέντερ τα λαχανικά, τα ενσωματώνουμε στη σούπα και σερβίρουμε χωριστά μόνο το ψάρι. Και στις δύο περιπτώσεις καλό θα είναι το ψάρι να σερβιριστεί με σάλτσα λαδολέμονο, την οποία φτιάχνουμε χτυπώντας στο μπλέντερ ή με αναδευτήρα κοκτέιλ ή σέικερ το χυμό λεμονιού και το λάδι, μέχρι να γίνει κιτρινόλευκο.


English please?

I am under the impression that the biggest recollections’ "repository" from one’s childhood is connected with food.

It certainly is not that strange, if you come to think that a child seldom enjoys anything that would not relate to food. Even the memories we have from our parents or our loved ones, when we are children, are described with gastronomic terms. I know an awful lot of people that remember their mother "carrying a vanilla smell" and their grand mother who "smelled like lemon".

Today I had the chance of pulling out (and as a consequence reanimate this dead blog) one from those flavours, connected with childhood memories. These memories were acquired through a long series of spring Saturday noons, just after watching cartoons on TV, Smurfs, Maya the Bee, Sport Billy and having just returned from the bakery, with the loaf of bread still hot. I then sate on the kitchen table, taking the head seat, my grand mother on the other head seat, my sister in between us and we ate fish soup, psarosoupa.

Perhaps all these memories are to blame for when I want to feel like a child, I choose a beautiful no-bones piece of fresh cod and I boil it for a while in vegetables stock. I don’t care much of the soup, I eat it alone as a starter (“Is it consommé your having?”, my mother laughes). What I want is to put a boiled potato, a boiled carrot, a bit of celery (which I do not eat, but I just want it to be there in the plate) and a white tender piece of fish in a shallow plate. Then I add a little salt, not so much for its “saltiness”, but for the crispy texture that it gives to the veggies.

Then, some pleasant moments follow. Those moments, if it so happens and you are standing next to me, you will observe that I smile somehow differently. I smile just as if my favourite Smurf episode has finished a few minutes ago.

Cod soup with vegetables

Servings: 4
Time: 1 hour (give and take, depending on the fish)


Ingredients
4 fresh small cods (about 1 kgr)
4 big potatoes
1 medium onion
4 medium carrots
3 pieces of celery
1 cup Carolina rice
1 pinch of salt
4 black pepper grains
¾ cup olive oil
For avgolemono:
1 egg in room temperature
Juice from half lemon
For ladolemono:
Juice of lemon
¾ cup olive oil

Directions
1. Peel and wash the potatoes and carrots and cut them in two. Peel and wash the onion but do not cut it, leave it whole. Wash the celery thoroughly.
2. Wash the fish and remove all the unpleasant stuff, but not the head.
3. Put in a heavy bottom pot 2 ½ to 3 lt of water, salt, pepper grains and oil. As soon as it starts to boil, lower it to the half the heat of the kitchen, add the vegetables and leave covered to boil for 20 minutes, until they get tender.
4. When the vegetables are ready according to your preferences, remove them from the pot and keep them in a plate. Add the fish to the broth and boil in high temperature for about ten minutes or even more, depending on the size of the fish. Better be very careful through this phase, because an overcooled fish would be refused even from a starving cat.
5. Remove cod from the pot and strain the broth, to prevent little bones or other unlucky encounters to be found in your plate. Put the broth on the fire again and when it starts to boil, add the rice. Stir and leave to boil.
6. Just before the rice begins to “risottofy” (start get cream, like in a risotto), remove the pot from the heat and prepare the avgolemono.
7. Separate yolk from white. In a clean deep dish, which we have wetted with a few drops of water and then strain, we beat the egg white with an eggbeater. As soon as it starts getting white but before it begins to solidify (you don’t want to make meringue, but avgolemono), add the yolk and beat them together. Then add little by little the lemon juice and, while beating, add to the mix spoonful by spoonful about 1 or 2 cups of the still hot soup. Empty avgolemono into the pot all at once and stir very well, moving the ladle not only round and round but up and down as well, in order to incorporate it correctly.
8. Serve two ways: soup first, the vegetables with the fish in a shallow plate after, or puree vegetables in a blender, stir them in the soup and serve the fish separately. In both cases, it would be ideal if the fish is served with ladolemono sauce, which you can make by beating the juice of lemon and the oil in a blender or a cocktail stirrer or shaker, until it gets an olive-white colour.

Γκρέιπφρουτ / Grapefruit

Εγώ δεν το προτιμώ. Είναι πικρό για τα γούστα μου κι ούτε η όποια σχέση του με τα λατρεμένα μου πορτοκάλια δεν το σώζει. Αλλά ξέρω ότι είναι ένα από τα ευλογημένα φρούτα, μυρωδάτο και γεμάτο με ουσίες χρήσιμες για τον οργανισμό. Και είναι και λιποδιαλυτικός ο χυμός του. Και έχει και φωτογένεια…

-English please?

I don’t like it. It’s too much bitter for my taste and even its likeness with my beloved oranges can’t make me change my mind. But I know it’s one of the most blessed fruits, extremely fragrant and full of nutritional ingredients. Not to mention it helps reduce body fat. Or it being photogenic…